نامه جالب خیر مدرسه‌ساز به محمود دعایی

به گونه‌ای که در سالهای اخیر تنها دارایی شخصی خود یعنی خانه‌‌اش را نیز وقف تأمین مخارج تحصیل کودکان بی‌بضاعت کرده و خود مستأجر آن خانه شده است و ماهانه کرایه می‌پردازد. او که شاگردان بسیاری تربیت کرده زمانیکه شنیده شاگردانشان قصد دارند برای او مراسم بزرگداشت بگیرند نامه‌ای به سیدمحمود دعایی نوشته و با یک ادبیات متفاوت از خواسته نانع چنین کاری شود.

احمدی در نامه خود به دعایی نوشته است:

«بنده یک عمر زندگی «اینجوری» را از خدا خواسته‌ام و خدا عنایت فرمود و امیدوارم و کوشش می‌کنم «اینجوری» بمانم و «اینجوری» بمیرم. متأسفانه جوّی به وجود آورده‌اند و می‌خواهند به دلخواه و به عقیده و سلیقه و تفکر محترم هر کس، مرا به زندگی «آنجوری» بکشانند. در جامعه‌ای که مردم در فقر و فساد و پریشانی هستند، جلسه گرفتن و خرجهای از کیسه مردم کردن و حرفهای بی‌نتیجه برای محرومان گفتن، گناه است و جنایت که: ان الله لا یحب المسرفین؛ ان المبذرین کانوا اخوان الشیاطین و کان الشیان لربه کفورا.

استدعا دارد برنامه مرا قیچی کنند و اجازه بدهند بنده ته ماندة عمر، بتوانم خودم را بسازم و بیشتر به خدمت مردم بپردازم و بتوانم حقوقی را که از مردم محروم و فداکار گرفته و می‌گیرم، حلال کنم. و به همان سادگی عطا، خداحافظی کنم. محض رضای خدا و شما را به ابوالفضل(ع) بفرمایید این جریان بیهوده را قطع کنند.

با احترام و سلام، عطا احمدی