رمزگشایی از عصبانیت هسته‌ای دلواپسان

« رمز گشایی از عصبانیت دلواپسان » عنوان یادداشت روز روزنامه ابتکار است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

سرانجام برجام به سرانجام خود رسید و قانون آن برای اجراء به رئیس جمهور ابلاغ شد. مطابق پیش بینی ها، ظرف ۲۴ ساعت آینده برجام اجرایی خواهد شد. تا به اکنون پیرامون بازنده ها و برنده های برجام، گمانه زنی و تحلیل های بسیار ارائه گردیده است.برخی با این استدلال که چطور می شود، کشوری چون ایران که ظرف ۲۰۰ سال گذشته هر قراردادی را با یکی از ۶ کشور طرف مذاکره منعقد نموده، بازنده بود و خلاف منافع ملی کشور بحساب می آمد حال در یک کشمکش یازده ساله بتواند برنده قراردادی باشد که طرف آن نه یک قدرت که شش قدرت برتر دنیا باشند.

برخی که هیچگاه اعتماد بنفس نداشتند و همواره با خود کم بینی طرف مقابل را برنده و ایران را بازنده و تحت تاثیر قدرت‌های بزرگ قلمداد می‌کنند، این بار هم با تحلیل «دایی جان ناپلئونی» سعی در تردید نسبت به موفقیت کشور دارند. اما همگان اذعان دارند که برای اولین بار با قدرت دیپلماسی ایرانی، کارت ایران هراسی از دست قدرت‌ها گرفته شد و آنان به این قدرت تمکین نموده‌اند. حال در پس دیپلماسی موفق، برجام خارج شده و برندگان و بازندگان آن را آیندگان تعیین خواهند کرد. برجام براساس بازی برد-برد بدست آمده است؛ مطابق این بازی، بازنده و برنده مطلق، بی معنی است.

با تحلیل داده‌ها و ستانده‌ها، امیدواریم که کفه ستانده‌های ایران سنگین‌تر از کفه داده‌های آن باشد. ضمن اینکه برجام یک پروسه و مسیر راه است و باید با ظرافت و دقت و احتیاط این مسیر را طی نمود. بخش مهمی از داده‌ها و ستانده‌ها در همین مسیر راه دست یافتنی است. با برجام همه چیز تمام نیست ولی رویکردی جدید و سرآغاز روش تعامل گرایانه می‌باشد. هر طرف تلاش می‌کند که در طول مسیر بیشترین دست آورد را داشته باشد، اما در این میان، نوع برخورد مخالفین داخلی برجام جالب و شگفت انگیز بود. مردم ایران سالهاست با نوع مواضع جماعت دلواپس آشنا هستند. بی اخلاقی و تندخویی، سنت جاری و خصلت عادی این گروه می‌باشد. بارها در آسیب شناسی جریان‌های خود حق پندار و خود نظام انگار یادآور شده‌ایم که بی‌اخلاقی و تندخویی و تصلب در رفتار و زبان تهدید جزو لوازم آن بحساب می‌آید؛ اما هیچگاه برخوردهای صورت گرفته در روز رای مجلس به برجام، از خاطره‌ها فراموش نمی‌شود. اینکه تیم هسته ای از تریبون عمومی مجلس به اشکال مختلف تهدید شوند و صالحی به دفن در بتون‌های نیروگاه تهدید گردد، بی سابقه بود و خارج از انتظارات. اما رسم معمول همه چیز را ممکن نموده است. حال باید پرسید دلیل این همه عصبانیت چیست؟ آیا یقه دری‌ها و رگ‌های بیرون زده و کف‌های بر دهان از سر دلسوزی برای منافع ملی است یا مسئله از جای دیگری نشئت می‌گیرد؟

بی شک، منفعت ملی، بهانه این همه تندخویی و عصبانیت نیست. چرا که اگر بزعم دلواپسان، برجام این اندازه نفرت انگیز و غرور شکن است که بایست برای رد آن زبان به تهدید مرگ رقیب باز کرد، پس چرا مقامات عالی نظام و شورای محترم نگهبان تایید نمودند؟

رمز عصبانیت را علاوه بر منطق فکری، بایست در انتخابات ۹۴ جستجو نمود. به گمان نگارنده، اقلیت تندروی پایداری، کمترین شانسی برای موفقیت خویش در مجلس آینده قایل نیست. آنان دلواپس از دست رفتن منافع ملت نیستند بلکه دل نگران باخت خویش در آزمون اسفند می‌باشند. اینان به صورت آماتور تلاش کردند برجام را به پاشنه آشیل دولت روحانی تبدیل نمایند و با شکست نمایی و بزرگ نمایی کاستی‌های موجود، از برجام برای پیروزی خویش نمدی ببافند. برای این منظور تلاش کردند با کارشکنی و تعلل در تصویب، زمان اجرای برجام را به تاخیر اندازند و مانع مشاهده آثار اجرای آن در سفره مردم و در اقتصاد کشور شوند. این جماعت حاضر شدند هر روز زیان ۱۵۰ میلیارد تومان را در نتیجه تاخیر به کشور تحمیل نمایند ولی ماهی خود را صید کنند. اگر چه در پیشبرد منویات خویش قدری موفق بودند و زمان متنابهی را هدر دادند؛ (بی شک در محضر وجدان جمعی، مسئول خسارات ناشی از تاخیر مذکور می‌باشند.) حال که با عزم اکثریت مجلس روبرو شدند و خود را بازنده یافتند، به سیم آخر زدند و ابتدا زبان به تهدید گشودند و آنگاه اشک ریختند اما نه آن تندی برای منافع کشور بود و نه آن اشک دلیل بر دلسوزی و دلشکستگی برای مردم و نظام. این رفتارها گوشه کوچکی از موقعیت متزلزل و فرصت‌های از دست رفته حزبی می‌باشد. برجام ممکن است فرصت کاسبان را بسوزاند اما فرصت هایی برای ملت ایران به ارمغان خواهد آورد و ان شاء الله آثار این فرصت سازی را در روزهای آینده در مسیر گره گشایی و بن بست شکنی مشاهده خواهیم نمود.