«صلح مسلح» پاسخ پوتین به آمریکا و ناتو

صلح مسلح، رویکرد حاکم بر روابط شوروی و غرب در بخشی از دوران جنگ سرد بود که هر چند در ظاهر جنگی صورت نمی گرفت ولی با تهدیدهای نظامی علیه یکدیگر و افزایش توان نظامی اتمی و تسلیحات کشتار جمعی، شرایط شبه جنگی را بر جهان حاکم کرده و تقریبا همیشه در حال آماده باش نظامی بودند.

به گزارش ایرنا مسکو که انتظار داشت پس از فروپاشی شوروی سابق و نابودی پیمان نظامی ورشو؛ ناتو رقیب غربی آن نیز منحل شود، اکنون شاهد است که این پیمان چگونه اندک اندک خود را به مرزهای زمینی روسیه می رساند.

سیاست کرملین در این زمینه پس از انفعال دوران فروپاشی شوروی سابق و زمامداری بوریس یلتسین، پاسخگویی به تهدیدهای راهبردی آمریکا و ناتو بوده است که با توجه به مشکلات برجای مانده از آن دوران، مسکو نمی توانست موفقیتی حاصل کند.

با روی کار آمدن پوتین در اولین دوره ریاست جمهوری، روسیه اندک اندک گره های برنامه توسعه نظامی میراث مانده از دوران کمونیسم را گشود به گونه ای که اکنون در شرایط متفاوتی با زمان فروپاشی شوروی سابق قرار گرفته است.

در تازه ترین تحول که نشانه عزم روسیه بر تقابل با پیشروی نظامی غرب در دوران صلح است، سخنگوی پوتین اعلام کرده است که هرگونه تحرک و پیشروی پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) به سمت مرزهای روسیه با اقدامات شدید پیشگیرانه مسکو مواجه خواهد شد.

«دمیتری پسکوف» با طرح احتمال عضویت اوکراین در این پیمان اعلام کرده است: نزدیک شدن تدریجی ناتو به مرزهای روسیه با نفوذ به کشورهای هم مرز با دقت بررسی و پاسخ قاطع داده خواهد شد.

وی افزود: ناتو که در دوره رویارویی شرق و غرب تاسیس شده، هیچ تغییری نکرده است و حاضر نیست ماهیت خود را عوض کند.

پسکوف گفت: رییس جمهوری روسیه بارها در این زمینه هشدار داده است و با توجه به هر اقدام ناتو، مسکو اقدامات لازم برای تقابل با نفوذ این پیمان را اجرا خواهد کرد.

زرادخانه های اتمی، سامانه های موشکی اسکندر، بمب افکن های راهبردی و استقرار جنگ افزارهای پیشرفته در مناطق نزدیک حضور ناتو، از برگ های برنده روسیه به شمار می رود که حتی سبب شد، طرح استقرار پوشش موشکی آمریکا در کشورهای بلوک شوروی سابق از جمله لهستان با فرماندهی ناتو، مختل شود.

دیدگاه تهاجمی روسیه در برابر ناتو و واشنگتن پس از آن بیشتر مورد توجه کارشناسان قرار گرفت که هنری کیسینجر وزیر خارجه اسبق و نظریه پرداز کهنه کار آمریکا، ابعاد سیاست های ضدروسی این کشور را بسیار گسترده و عمیق خواند.

فاش گویی های کیسینجر می تواند پاسخ این پرسش باشد که چرا پوتین سه سال پیش و با پایان تک دوره ریاست جمهوری «دمیتری مدودیف» تصمیم گرفت به روند انفعال کرملین در برابر سلطه طلبی کاخ سفید به صورت کامل پایان دهد.

کیسینجر در این باره گفته است: ایالات متحده برای تخریب روسیه «از هر حد و مرزی گذشته است.»

وی افزود: هدف غرب در درازمدت تخریب روسیه است. این امر برای مسکو و واشنگتن هیچ دستاورد خوبی نخواهد داشت، زیرا بر روند ساخت نظم جدید جهانی خط بطلان می کشد که اساس آن جهانی شدن است.

با توجه به این واقعیت که آمریکا نمی خواهد دوباره روسیه را در قامت ابرقدرت سابق یعنی شوروی ببیند، اکنون پوتین در صدد است افزون بر تقویت توان اقتصادی، استفاده از غرور ملی ویژه روس ها و سیاست های ملی گرایانه متکی به دوران موفق مسئولیت نخست وزیری دوران بوریس یلتسین پس از فروپاشی و دوره های قبلی ریاست جمهوری، از برگه توان نظامی نیز بهره بگیرد.

یکی از نشانه های رویکرد جدید روسیه، تجربه سیاست های آمریکا و غرب علیه لیبی در شورای امنیت سازمان ملل در دوران مدودیف و شرایط کنونی این کشور است که سبب شده در طول حدود پنج سال بحران سوریه با وجود فشارهای زیاد آمریکا و کشورهای اتحادیه عرب بویژه عربستان سعودی و قطر، با هرگونه اقدام علیه حکومت بشار اسد مخالفت کند و حتی افزون بر کمک به ارتش سوریه، کارشناسان نظامی خود را به این کشور اعزام کند.

همزمان با این رویکرد، انتشار گزارش های دیگری مبنی بر اینکه آمریکا در صدد است همزمان با تضعیف روسیه، تهدیدهای نظامی علیه منافع این کشور را عملی کند، سبب شد مسکو سیاست غرب برای پیوستن اوکراین به جمع همکاران غیر عضو اتحادیه اروپا و برنامه ریزی برای عضویت در ناتو، را پاسخ دهد.

همزمان موضع قاطع روسیه مبنی بر اعلام تداوم کمک های نظامی و تسلیحات فوق پیشرفته به ارتش سوریه با وجود مخالفت های آمریکا، نشان می دهد که مسکو در صدد است پایان دوره اجرای بدون مانع سیاست های منطقه ای و بین المللی آمریکا را اعلام کند.

روسیه در حالی تاکید کرده که بشار اسد در ریاست جمهوری سوریه می ماند و حکومت قانونی این کشور است که در ۵۴ ماه گذشته حمایت های آمریکا و کشورهای غربی و عربی حامی تروریسم تکفیری از داعش و جبهه النصره ادامه داشته است و هنوز تداوم دارد.

اکنون، پوتین در این دوره از ریاست جمهوری خود افزون بر توسعه راهبردهای سیاسی منطقه ای و بین المللی و همچنین حمایت از متحدان خود و در شرایط کنونی حکومت سوریه، اولویت توسعه نظامی اتمی و غیراتمی بویژه موشک های دوربرد را بیش از گذشته مورد توجه قرار داده است تا اصلی ترین حربه بازدارنده را در برابر آمریکا از دست ندهد که جلوه ای دیگر از حاکم شدن دوباره «صلح مسلح» یادگار دوران شوروی سابق بین آمریکا و غرب است.