منتجب‌نیا: حضور سیدحسن خمینی در انتخابات خبرگان بعید نیست/شاید ناطق کاندیدای مجلس شود
دکتر عارف مصمم هستند که حتما در انتخابات حضور داشته باشند و از شرایط سیاسی و موقعیت اجتماعی بسیار مطلوبی هم برخوردار هستند و به همین دلیل حضورش ۱۰۰درصدی است.
روزنامه آرمان در گفتگو با رسول منتجب نیا قائم مقام حزب اعتماد ملی نوشت؛
بالاخره سید حسن خمینی واقعا تصمیم به ورود به بحث انتخابات دارند؟
ایشان از مهره‌های تاثیرگذار نظام و کشور هستند و هم اینکه به دلیل نوع منش و رفتار هواداران زیادی در بین اقشار مختلف دارند. وقتی ایشان حضور یابند این توانایی را دارند که بخش عظیمی از جامعه را به همراهی با خود ترغیب کند.
فضا برای حضورشان هموار است یا...؟
قطعا کسی یا گروهی نمی‌تواند چنین شخصیت‌های اثرگذاری را از تحرکات انتخاباتی منع کند و از تاثیرگذاری‌شان ممانعت به عمل آورد. همانطور که دو سال پیش هاشمی رد صلاحیت شد اما در نهایت همه متفق القول هستند که انتخاب حسن روحانی مرهون اثرگذاری هاشمی بود.
بطور ویژه بحث حضور سید حسن خمینی پررنگ است. چقدر احتمال می‌دهید که این چهره تصمیم به حضور در انتخابات بگیرد؟
در عالم سیاست هیچ احتمالی، احتمال محال نیست. جناب آقای ناطق شخصیت سیاسی پارلمانی و دولتی دارند و به همین دلیل احتمال دارد که از تصمیمی که در سال ۷۶ گرفتند، منصرف شوند و در انتخابات مجلس شرکت کنند. اما مساله سید حسن آقا فرق دارد، ایشان قطعا در انتخابات مجلس شرکت نخواهد کرد، اما امکان حضورش در انتخابات خبرگان بعید نیست. بالاخره ایشان به عنوان یادگار امام خمینی شان بالایی دارند و به پشتوانه بیت شریف امام برای همه محترم است و مردم قبولش دارند و کسی به خودش اجازه نمی‌دهد نسبت به نوه امام کمترین کوتاهی داشته باشد.
با حضور احتمالی آقای ناطق، آقای عارف در انتخابات مجلس با چه شرایطی مواجه می‌شود؟
دکتر عارف مصمم هستند که حتما در انتخابات حضور داشته باشند و از شرایط سیاسی و موقعیت اجتماعی بسیار مطلوبی هم برخوردار هستند و به همین دلیل حضورش ۱۰۰درصدی است. البته باید دید که حضور هم‌زمان ناطق و عارف با چه شرایطی همراه خواهد شد و هر کدام چه تصمیمی خواهند گرفت. البته تاکید می‌شود که هدف مهم مقابله با تندروی است و دقیقا به همین دلیل چهره‌های اصلاح‌طلب و گروهی که با سلیقه‌های دیگری بنا را بر حمایت از دولت گذاشته‌اند، فقط به این فکر می‌کنند که تندروها را از دور خارج کنند.
بالاخره اصولگرایان در انتحابات منتظر چه نوع رقیبی هستند، اصلاح‌طلب یا اعتدالگرای نزدیک به دولت؟
آنچه امروز با مهر اعتدالگرایی شناخته می‌شود، متشکل از چهره‌های اصلاح‌طلبی هستند که قرار را بر حمایت از دولت و همکاری با دولت گذاشته‌اند تا از این طریق در شرایط دشواری که کشور با آن روبه‌رو است، بتوانند تاثیرگذاری مثبتی از خود به نمایش بگذارند؟
گویا شما اعتقادی به موجودیت جریان مستقلی به نام اعتدال ندارید؟
دقیقا همینطور است. جریان اعتدال یک جریان خاص نیست. اعتدالیون مجموعه‌ای از سیاسیون هستند که تلاش دارند تا هم از تندروی به دور باشند و هم از تفریط که البته حمایت از دولت را ضروری می‌دانند. این گروه همانی هستند که حادثه شیرین سال ۹۲ را خلق کردند و حالا هم در پی آن هستند تا تجربه موفق خرداد ۹۲ را در اسفند ۹۴ هم تکرار کنند. البته لازم به اشاره است که به تعداد انگشتان دو دست هم از اصولگرایان بنا را بر همکاری با اعتدالیون گذاشته‌اند.
پس این ذهنیت که رقابتی پنهان بین اصلاح‌طلبان و دولتی‌ها وجود دارد را قبول ندارید؟
نه. بنده معتقدم که اکثریت هواداران دولت را چهره‌های اصلاح‌طلبی تشکیل می‌دهند و تعداد اندکی هم وجود دارند که اصلاح‌طلب نیستند، اما مشی اعتدالی دارند که آنها به دلیل اینکه «کم»هستند نمی‌توانند بطور مستقل وارد انتخابات شوند و به همین دلیل چاره‌ای غیر از همنشینی با اصلاحاتی‌ها ندارند.
می‌توان اینطور گفت که هدف مهم انتخابات مجلس دهم مقابله با تندوری است؟
قطعا. در این چند سال گذشته هزینه‌های گزافی را از حاشیه نشین شدن واقع‌بینی متحمل شدیم و دقیقا به همین دلیل، همه در فکر حضوری جهادی در انتخابات مجلس و همچنین انتخابات مجلس خبرگان هستند تا از این طریق بتوانند منافع ملی را از شر شررسانی‌های تندروها نجات بدهند. همانطور که نتیجه انتخابات ۲۴ خرداد ۹۲ در نهایت به بازگشت آرامش و اطمینان خاطر منتهی شد، انتخابات هفتم اسفند ۹۴ هم طوری رقم بخورد که نتیجه اش این شود تا نه تنها بحران‌ها پشت سر گذاشته شوند، بلکه سیر در مسیر توسعه را شاهد باشیم. «حذف جریان تندرو» اصلی است که همه سلیقه‌های مختلف سیاسی پذیرفته‌اند و به همین دلیل می‌توان امید داشت که این هدف مهم به زودی به هدفی محقق تبدیل شود.
البته ترجیح بخشی از جریان اصولگرایی ظاهرا مماشات یا حداقل عدم مقابله با تندروهاست.
به نکته خوبی اشاره کردید. بدنه‌ای از اصولگرایان به این دلیل که نگران قدرت گرفتن اصلاح‌طلبان هستند، ترجیحشان این است تا با هدف شکست دادن رقیب اصلی و سنتی، به تندروها بپیوندند یا آنها را در چارچوب خود قبول کنند که این به معنای پیروزی نیست و باید بدانند که اتحاد با تندروها شکستی تاریخی برایشان به شمار خواهد رفت.
چطور؟
طبیعی است که همنشینی با آنها به معنای پذیرفتن مسئولیت همه هزینه‌هایی است که در این چند سال به کشور تحمیل شده و منافع ملی را به‌طور جدی تهدید کرده است. از طرفی اصولگراها معتقد به همراهی با دولت هستند و تندروها کارشکنی را لازم می‌دانند. به همین دلیل باید برای یک‌بار هم که شده، تصمیمی تاریخی بگیرند و رسما از آنها اعلام برائت کنند. سئوال این است که در چنین فضایی چطور می‌شود با هم متحد شوند. اصولگرایان باید بدانند که تندروها دسته‌ای هستند که هشت سال گذشته فرصت ابراز وجود پیدا کردند. اما اصولگرایان در انقلاب یا تاریخ انقلاب ریشه دارند و به همین دلیل باید با اصلاحات رقابت کنند، حالا یا پیروز می‌شوند یا شکست می‌خورند. اما اینجور نیست که یک جریان فکری و ریشه‌دار سیاسی در کشور به کل حذف شود.
تلاش برای کنار گذاشتن رقیب اصلی نمی‌تواند انگیزه کافی باشد؟
این تصور که همراهی با تندروها می‌تواند منجر به شکست اصلاحات باشد، حتی اگر صورت هم بگیرد شکستی تاریخی برای اصولگرایان اصیل خواهد بود. واقعا حیف است که جریان اصولگرای سنتی تاوان دردسرهای گروهی را بدهد که بی‌ریشه است و شخصیت و وجهه ناصحیحی از خود به جا گذاشته است.
سوال این است که تندروها در چه شرایطی به استقبال انتخابات مجلس می‌روند؛ امیدوار یا ناامید؟
آنها خودشان هم می‌دانند که پایگاه اجتماعی شکننده‌ای دارند و امروز می‌دانند که شانس زیادی برای تمدید مجلس نشینی شان ندارند.
این نمی‌تواند نگران‌کننده باشد؟
چطور؟
آنها انتخابات پرشور را عامل قطعی شکست خود می‌دانند و دقیقا به همین دلیل شاید در شش ماه باقی مانده تلاش کنند تا با مخدوش کردن فضا مردم را از حضور در پای صندوق‌های رای دلسرد کنند تا از این طریق دوباره خود را در بهارستان ببینند.
آنچه مسلم است این است که عده‌ای بسیار اندک طرفدار آنها هستند. آنها تا چند سال پیش ابزارشان فقط تکیه به دولت بود که از این طریق توانستند به مجلس هم ورود کنند و کارهای آنچنانی خود را پیگیری نمایند. اما الان که وضعیت دولت تغییراتی کلی به خود دیده است و مجلس هم به واسطه رفتار برخی نمایندگان، وجهه اش را زیر سئوال می‌بیند، مردم متوجه شده‌اند که باید فضا را برای این گروه تنگ کنند تا مجلس دوباره به معنای واقعی کلمه در راس امور باشد. به همین دلیل تندروها در جمع خود کاملا مایوس شده‌اند و می‌دانند که مردم را از خود روی گردان کرده‌اند. شاید به همین دلیل تلاش خواهند کرد تا زمینه‌هایی به وجود بیاورند تا بلکه مردم را دلسرد کنند و در نتیجه در روز انتخاب پای صندوق‌های رای حاضر نشوند. آنها برای رسیدن به این هدف خود حتما دست به فریب افکار عمومی خواهند زد تا از غیبت مردم استفاده یا بهتر است گفته شود، سوءاستفاده کنند و دوباره روی صندلی‌های سبز بهارستان جای بگیرند.
احتمال موفقیتشان احتمالی محتمل است یا محال؟
گمان نمی‌کنم مردمی که به آگاهی بالایی از شرایط رسیده‌اند، فریب چنین گروه‌هایی را بخورند و می‌توان امید داشت که انتخابات مجلس دهم در فضایی پرشور برگزار خواهد شد تا مردم کار نیمه تمام خود در خرداد ۹۲ را در اسفند ۹۴ تمام کنند. در واقع روند موجود رای به حاشیه نشینی حتمی تندروها در آینده‌ای نزدیک می‌دهد. تاکید می‌کنم که آنها کف روی آب هستند.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
