آیت‌الله هاشمی: بچه‌های جنگ به میدان بیایند /دلواپسی امام برای مصلحت مردم بود
سایت آیت‌ا... هاشمی رفسنجانی در حاشیه‌نگاری از دیدار رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با جمعی از آزادگان هشت سال دفاع مقدس نوشت: بچه‌های جنگ،«ولایت» به دل داشتند، نه به کام. از همین رو تا امامشان گفت بجنگید، جنگیدند و تا فرمود بایستید، ایستادند. نه دلواپس شدند و نه مدعی خیانت.
در متن کامل این حاشیه‌نگاری آمده است: «دوشنبه ۲۶مرداد ۹۴ است. حوالی ساعت۱۱به در مجمع می‌رسم. هوا گرم است و ازدحام میهمانان زیاد. سر بچه‌های حفاظت هم این روزها خیلی شلوغ است با دیدارهای متعدد آیت‌ا.... وظیفه شان خطیر است. تکلیف بزرگی که امکان کوچک‌ترین اشتباه را نمی‌دهد. امروز هم مثل همیشه، کارشان را بسیار با دقت و صبوری انجام می‌دهند ولی گاهی هم برخی میهمانان ناراحت می‌شوند. هم از گرما و هم از ازدحام. خیلی‌ها هم به طمانینه و صبر می‌گذرند. مثل همان مقام در سال ۶۴ که وقتی بازرسی بدنی شد، نه تنها ناراحت نشد، بلکه با سعه‌صدر گفته بود: «هرکاری برای حفظ جان آقای هاشمی برایم دلپذیر است، حتی بازرسی بدنی خودم.»
جالب است که برخی ماها امروز تحمل چند دقیقه معطلی را هم بر این امر خطیر نداریم. خدا قوتی در دل به محافظان می‌گویم و می‌گذرم. بار سنگینی بر دوش آنهاست. در مسیر جلسه با چند نفر از آزادگان همراه می‌شوم. حرفها همه ناظر بر تاثیرگذاری منحصربه‌فرد این روزهای آقای هاشمی است. جالب است که یکی از آنها می‌گوید: آقای هاشمی این روزها بیشتر در قلب حزب‌اللهی‌هاست. در قلب رزمندگان دفاع مقدس. در قلب بچه‌های سپاه. بعد هم می‌گوید: گول حرف رسانه‌های تازه انقلابی شده را نخورید. اینها در صف انقلابی‌های اصیل، جایی ندارند. تعبیر جالبی هم به‌کار می‌برد. می‌گوید: اینها انقلابی‌های بعد از احمدی‌نژادند! با او آمدند و با او هم خواهند رفت.
میزان برای انقلابی‌های اصیل، همان حرف امام است که فرمود: هاشمی زنده است، چون نهضت زنده است. وارد جلسه که می‌شوم آرام جاگیر می‌شوم. قلم و کاغذی درمی‌آورم تا اصل حاشیه‌نگاری را آغاز کنم. می‌نویسم. آقای هاشمی که وارد می‌شود، بچه‌های جنگ، از ته دل صلواتی می‌فرستند و شعار می‌دهند. دیدار فرمانده و یاران دفاع مقدس همیشه پرشور از آب در می‌آید. مردان بی‌ادعای دیروز، امروز هم ادعایی ندارند. درست مثل رفقای شهیدشان. نه منّتی بر مردم دارند بابت دفاع مقدس، نه فخری می‌فروشند بر عالم و آدم که ما بچه جنگیم!. بچه‌های جنگ، بچه‌های ادب و معرفتند. بچه‌های عشق و عرفان. هرچه سرشان در جبهه‌ها بالا بود، در شهرها سر به زیرترین آدم‌هایند.
دشمن‌شناسند نه دشمن‌تراش. از همین رو عزیز ملّتند. بچه‌های جنگ، «ولایت» به دل داشتند. نه به کام. از همین رو تا امامشان گفت بجنگید، جنگیدند و تا فرمود بایستید، ایستادند. نه دلواپس شدند و نه مدعی خیانت. فقط بیتی زیر لب داشتند و عشقی در دل «رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست؛ می‌برد هر جا که خاطرخواه اوست.»
چقدر غریب شده‌اند این روزها. هم بچه‌های دفاع مقدس و هم فرمانده جنگ. حرفها که آغاز می‌شود، جملگی بوی خوش آشنایی می‌دهد. یکی از اردوگاه می‌گوید و یکی از جبهه. یکی از اسارت خود می‌گوید و یکی از شهادت رفیق. یکی «درد دل» آورده، یکی دلواپسی. یکی از غربت بچه‌های جبهه می‌گوید و یکی از قربت کاسبان جنگ. خاطره زیاد آورده‌اند. باب شوخی هم باز است. یکی‌شان حلالیت می‌خواهد که تقلید صدای هاشمی کرده. دیگری هم به مطایبه از نخ تسبیه پاره شده نماز جمعه‌ها می‌گوید. آخرش هم یک تعبیر جالب می‌گوید و تمام که «آزادی آزادگان با کلید هاشمی بود.» اتفاق جالبی هم که می‌افتد، اهدای کتاب «۲۳نفر» به آقای هاشمی است، توسط یکی از همان ۲۳نفر که امروز عضو هیات علمی دانشگاه خوارزمی شده. صحنه‌های جالبی است.
هم لبخند دارد و هم اشک. اشک شوقش از قدرشناسی پرهزینه این کارهاست. به قول نویسنده کتاب «پایی که جا ماند»، کشیدن کاریکاتور صدام، آن هم در حال تعظیم به هاشمی، در پیش چشم عراقی‌ها، ارزش شلاق خوردنش را داشت! «آدم خیس که هراس باران ندارد.»
بچه‌های جنگ به میدان بیایند
نوبت سخن که به آیت‌ا... هاشمی می‌رسد، چشمهایشان برق می‌زند. شوق حظّ دیدار بچه‌های جنگ در چهره شان موج می‌زند. نخستین جمله ایشان هم حکایت از همین موضوع دارد. «امروز شیرین ترین جلسه دوسال اخیرم است.» حرف اول آقای هاشمی بعد از بیان شیرینی این دیدار، حرف رسانه است. حرف اینکه چرا صدا و سیما از خاطرات اسرا و آزادگان و اردوگاه‌های رمادیه و... نمی‌گوید؟ از خاطراتی که غرورآمیز است و پر از ایثار. گویی تعصبات سیاسی آنقدر برخی را غرق کرده که فراموش کرده‌اند باید از شکست صدام بگویند!
توصیه آقای هاشمی به بچه‌های جنگ داشتن رسانه است. این توصیه همیشگی ایشان است به همه اقشار جامعه. از کتاب و مجله و ماهنامه گرفته تا وبلاگ و سایت و اینستاگرام. خاطرات بچه‌های جنگ و آزادگان مکمل خاطرات فرمانده است. پس باید به میدان بیایند. برای جلوگیری از تحریف تاریخ دفاع مقدس. برای تبیین پیروزی بزرگی که برخی‌ها چون هنوز باورش نکرده‌اند، تبلیغش هم نمی کنند تا مردم نفهمند عاقبت پذیرش قطعنامه ۵۹۸ چه شد؟ حرف بعدی هاشمی، حرف امام است. حرف دوبار دیدن حزن و اندوه شدید امام. آن هم نه برای آبروی خود و نوشیدن جام زهر که برای تعطیلی حج و عاقبت خانوده اسرا. با شنیدن این جمله‌های کوتاه چهره‌ها پر از بهت و شُکوه می‌شود.
شکوهش از شنیدن بزرگی امام است. بهتش هم از سخن‌ها در شناخت امام. امامی که به قول رهبری، حرف دلش را باید از هاشمی شنید. ولی کاری کرده‌اند که گویی اندوه امام فقط برای خودش بود. زهی تاسف از این همه جفا که مردی که جز مصالح اسلام و مردم چیزی نمی‌خواست، اندوهش را تا حد ناراحتی از خدشه بر آبروی خود پایین می‌آورند. هاشمی از دو بار حزن و اندوه شدید امام می‌گوید. تا مردم بدانند اندوه امام از چه بود و دلواپسی‌اش از چه؟ اندوه امام از دوری مسلمین از یکدیگر بود. غم بزرگشان هم از تعطیلی حج. از دور افتادن مسلمانان از هم. امامی که می‌گفتند اول از همه باید با مسلمانان کار کنیم یا «ما انقلاب نکرده‌ایم که حج را تعطیل کنیم». چگونه می‌تواند از وضع امروز مسلمانان اندوهگین نباشد. از دوری و رقابت روزافزون کشورهای مسلمان که نانش شده برای اسرائیل و دودش برای مردم عراق و یمن و سوریه و...!
بزرگ‌ترین تحریف امام تحریف جام زهر بود
اشاره بعدی آیت‌ا... هم به دلواپسی امام است. دلواپسی نه برای منافع خود که برای مردم و مصالحشان. هاشمی از حزن زیاد امام در این باره می‌گوید. غم عاقبت خانوادههای آزادگان. آن روزها که جنگ به آتش‌بس رسیده بود و رزمندگان داوطلب به خانه برگشته بودند ولی خانوادههای اسرا در انتظار عزیزان مهجور خود بودند. تا همه بدانند امام نه مرد مبارزه‌های کور بود و نه انقلابی ترمز بریده. برای امام «مبارزه بخشی از انقلاب بود. نه تمام آن. پس جایی که لازم بود، مبارزه می‌کرد و دفاع. در جایی هم که مصلحت می‌دید، مذاکره کرد و صلح. دلواپسی‌های امام از جنس دلواپسی‌های امروز نبود. دلواپسی‌های امام برای مصلحت مردمش بود. برای مصلحت انقلاب و نظام. نوشیدن جام زهر امام هم از همین مشرب بود تا آدرسی سرراست باشد برای آیندگان. شاید بزرگ‌ترین تحریف امام همین تحریف جام زهرشان باشد. با تحریفگرانی که حتی نمی‌دانند اگر جام زهر امام نبود، عاقبت چه می‌شد؟ دلواپسی امام برای مصلحت مردم بود
حرف بعدی آقای هاشمی، حرف مقاومت است. مقاومتی که دو مصداق پیدا کرده. یکی دفاع مقدس و یکی دوران تحریم‌ها در دولت گذشته. هاشمی می‌گوید: مقاومت واقعی دوران جنگ بود. دوران تحریم‌های دولت گذشته، آن هم با دشمن‌تراشی‌ها، دوران مقاومت نبود. دوران فقیرتر کردن کشور بود! دوران فقیرتر کردن مردم و اختلاس‌ها که نمی‌شود دوران مقاومت. مقاومت مال روزگار نفت۱۰دلاری بود نه ۱۰۰دلاری. لفظ مقاومت برازنده دولت دفاع مقدس بود و نه دولت‌های نهم و دهم. تعبیر مقاومت هم دچار تحریف می‌شود. اگر جریان انحرافی مصداقش بشود! حرف آخر آقای هاشمی هم تقدیر است و هم هشدار. تقدیر از ولایتمداری‌های دوران دفاع مقدس. هشدار از ولایت‌معاشی‌های برخی در این روزگار. آقای هاشمی در همین چند جمله آدرس عاقبت دلواپسی‌ها را می‌دهد. فرجام دلواپسی‌ها از قطعنامه ۵۹۸ تا قطعنامه ۲۲۳۱ و برجام. تقدیر هاشمی برای رزمندگانی است که آن روزها دلواپس بودند ولی با ولایتمداری و پذیرش حرف امام، شهد شیرین پیروزی را نوشیدند. هشدار هاشمی اما به ولایت معاشانی است که دلواپس توافق هسته‌ای‌اند ولی هنوز نفهمیده‌اند که بی‌اذن رهبری انجام چنین کاری هرگز میسر نبود. همانطور که پذیرش قطعنامه ۵۹۸ بی‌اذن امام نمی‌شد. هاشمی این هشدار را می‌دهد تا بگوید شهد شیرین توافق هسته‌ای هم در راه است. درست مثل فرجام پذیرش قطعنامه ۵۹۸. فقط می‌ماند که چه کسانی دلواپس می‌مانند و چه کسانی دلشاد می‌شوند؟ آینده پاسخ این سوال را خواهد داد. روایت مصلحت همچنان باقی است...
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
