نعل وارونه اوباما

رییس جمهوری آمریکا در اظهاراتی رسانه ای، نقش آفرینی نظامی بیشتر این کشور را برای برقراری و استحکام امنیت در عراق، به حضور ایران مربوط ساخته و گفته است تا هنگامی که ایران در عراق حضور دارد هیچ کمکی از مستشاری تا غیره از جانب واشنگتن به بغداد ارائه نمی شود.

به گزارش ایرنا رئیس جمهوری آمریکا با بیان اینکه «آشکار است که ایران نفوذ زیادی در عراق دارد»، گفته است: تا زمانی که ایران در عراق حضور دارد، ما سربازان و حتی مستشارات نظامی مان را به آن منطقه نخواهیم فرستاد.

به گزارش ایرنا، باراک اوباما این مطلب را روز چهارشنبه در نشست خبری با موضوع «توافق هسته ای انجام شده با ایران» بیان کرد و افزود: این مطلب (اعزام نکردن نیرو و مستشار نظامی به عراق) به العبادی منتقل شده است زیرا اطمینانی نیست که چه بر سر سربازان و نیروهای ما خواهد آمد.

وی همچنین به نفوذ قدرت ایران در منطقه و دیگر نقاط جهان اشاره کرد و گفت: امیدوارم با این توافق، بتوانیم با ادامه گفت وگوها، ایران را به تغییر رویکرد در منطقه و کاستن از خشونت، دشمنی ها و همکاری های بیشتر بر پایه انتظارات از اعضای جامعه بین المللی تشویق کنیم.

اوباما در ادامه به این سخن که حل مشکلات منطقه بدون مشارکت ایران، روسیه و دیگرمتحدان در منطقه امکانپذیر نیست،اعتراف کرد.

رییس جمهوری آمریکا با این اظهارات فرار به جلو می کند و سهم خود را از مسوولیت جهانی که بارها مدعی آن است نمی پردازد.

اینک که دولت عراق توانسته بر اوضاع تروریست زده داعشی این کشور مسلط شود و تروریستها رفته رفته در موضع تداقعی قرار می گیرند، این اظهارات نه تنها به نفع عراق نیست بلکه به نفع جبهه ضدتروریستی منطقه هم نیست.

ایران به عراق بعنوان بخشی از امنیت منطقه نگاه می کند همانطور که همین نگاه را نسبت به سوریه دارد. امنیت منطقه، امنیت ایران است. اگر مرزهای غربی ایران دچار مساله شوند، امنیت ملی و داخلی ایران خدشه دار و در معرض خطر می شود بنابراین، ایران بیش از آمریکا که هزاران کیلومتر از منطقه دور است ، به امنیت در عراق و منطقه نیاز دارد.

شاید چون آمریکا کماکان در جهان سلطه گری می کند و درست در همین جاست که با ایران تقابل پیدا می کند، برای اینکه مقابل خود را از میدان به در کند، رویکرد عدم حضور در عراق و مشروط ساختن این حضور را مطرح می سازد تا در جهت تضعیف ایران باشد.

مسوولیت جهانی و البته واقعی و عملی کشورها نسبت به مبارزه با پدیده شوم تروریست دین نمای جدید، قطعی و غیرقابل تقلیل است.

کشورها بایستی به میزان شعار پراکنی خود برای امنیت و صلح جهانی سهم بپردازند و مسوولیت بپذیرند، یا دست کم هزینه دیگران دراین عرصه را ضایع نکنند و بی منت نگذارند.