توافق وین؛ توافق خوبی خواهد بود چون...
کری همچنان امیدوار است و مذاکرات را مثبت ارزیابی می کند؛ فابیوس می گوید که خیلی خیلی امیدوار است ؛لاوروف خودش را به وین رساند و... همه چیر دلالت بر رسیدن مذاکرات به روزها و یا بهتر باشد بگوییم به ساعت های پایانی اش دارد.
به گزارش خبرآنلاین حالا دیگر کم کم همه پاسخ سئوال چه زمانی توافق می شود را می دانند اما سئوال بزرگ تری پیش آمده ؛ توافق خوبی است؟باور کنید بدون هیچ شک و تردیدی و با قاطعیت می توان گفت بله . آن هم به ۴ دلیل و دستاورد کاملا مشخص:
۱- برای اولین بار بعد از ۱۲ سال مذاکره حق غنی سازی اورانیوم به رسمیت شناخته شده است فراموش نکنیم که ما چندین سال در جریان مذاکرات هسته ای به دنبال این بودیم که طرف مقابل مذاکراتی (١+٥) حق غنی سازی ایران را به رسمیت بشناسد. درحالی که با پذیرش محدودیت در غنی سازی پنج درصدی در برنامه اقدام مشترک (توافق ژنو) در عمل، داشتن این حق برای ایران پذیرفته شد. آن هم سه ماه بعد از شروع مذاکرات توسط تیم جدید. همه اینها درحالی است که با عضویت ایران در ان پی تی (از ١٩٦٨) این حق از کشور ما گرفتنی نیست.
۲-دوم این که همگی تحریم ها علیه ایران لغو گردیده و ایران از این پس یک کشور تحت تحریم شناخته نخواهد شد. بر اساس برجام صرفا یک سری محدودیت های موقت پیش بینی گردیده اند که آن ها هم پس از مدتی معقول و محدود رفع خواهند شد. اما کلیه تحریم های اقتصادی، بانکی ومالی بطور قطعی لغو می شوند. شاید همین خبرهاست که کم کم پای بازرگانان اروپایی را به کشورمان باز کرده است .
۳-نکته سوم و مهمترین آن بحث تحریم های تسلیحاتی است ایران از این پس تحت تحریم های تسلیحاتی نخواهد بود و طبق قطعنامه شورای قطعنامه که قرار است بعد از حصول به توافق صادرگردد، این تحریم ها لغو و بر اساس ضمیمه آن صرفا برخی محدودیت های موقت برای زمانی محدود اعمال می گردد.
۴-چهارم هم آن که قطعنامه شورای امنیت آخرین قطعنامه شورای امنیت در مورد برنامه هسته ای ایران خواهد بود و پرونده هسته ای ایران را از ذیل فصل هفت منشور ملل متحد خارج خواهد کرد. مدت زمان اجرای قطعنامه محدود بوده و در پایان این مدت ملغی خواهد گردید.
اما فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد چیست که خروج از آن باید برایمان مهم باشد ؟
طبق فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد شورا قدرت زیاد و گسترده‌ای برای ارزیابی تصمیم‌های گرفته شده در وضعیتهای «تهدید صلح جهانی، تخطی از رویه‌های صلح، یا اعمال خشونت و زور» در سطح جهانی دارد. در چنین وضعیت‌هایی، کار شورا محدود به توصیه نمی‌شود و می‌تواند اقدامات جدی مانند استفاده از نیروهای مسلح نظامی برای نگهداری یا بازگرداندن صلح و امنیت جهانی انجام دهد. شورای امنیت پس از بیان دقیق کیفیت حقوقی یک وضعیت و قبول آن به عنوان تهدیدی برای صلح یا نقض صلح یا عملی تجاوزگرانه ابتدا تصمیمات موقتی اخذ می‌کند (تصمیم‌هایی که جنبهٔ غیرنظامی دارد) تا از پیچیده‌تر شدن اوضاع جلوگیری نماید. سپس در صورت نیاز، می‌تواند مجازات‌هایی از قبیل قطع کامل یا جزیی روابط اقتصادی، ارتباطات زمینی، هوایی، دریایی، دریایی، پستی، تلگرافی، بیسمی و دیگر وسایل ارتباطی و هم‌چنین قطع روابط دیپلماتیک را در نظر بگیرد و تمام دولت‌های عضو سازمان موظف‌اند آن‌ها را اجرا نمایند.
چنانچه شورای امنیت تشخیص دهد که اقدامات پیش بینی شده در مادهٔ ۴۱ (مجازات‌های دیپلماتیک و اقتصادی) در حد کافی نبوده می‌تواند از نیروهای نظامی، هوایی و دریایی یا هر وسیلهٔ دیگری که برای حفظ یا برقراری صلح و امنیت بین‌المللی لازم است (تصمیمات نظامی) علیه دولت یا دولت‌های تهدید کننده صلح، یا ناقض صلح، یا متجاوز استفاده نماید. این مورد اساس دخالت و اقدام نظامی سازمان ملل متحد در کره در سال ۱۹۵۰ در طی جنگ کره و استفاده از نیروهای چند ملیتی در عراق و کویت در سال ۱۹۹۱، اقدام نیروهای بین‌المللی علیه القاعده در افعانستان در سال ۲۰۰۱ و اقدام نیروهای بین‌المللی در لیبی در سال ۲۰۱۱ می‌باشد. تصمیمات متخذه تحت بخش هفتم، مانند تحریم اقتصادی با توافق اعضای سازمان ملل متحد صورت می‌گیرد. هم‌چنین شورا می‌تواند طبق فصل ۷ منشور، افراد متهم به نقض قوانین بشردوستانه و حقوق بشر بین‌المللی را در دادگاه‌های بین‌المللی محاکمه و تحت پیگرد قرار دهد
و در صورت توافق برای اولین بار است که یک کشور ذیل تحریم های فصل هفتم موفق گردیده است با مذاکرات و دیپلماسی فعال از این وضعیت خارج شود.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
