سیمای ملی و حذف تدریجی آثار امام

حملات و هجمه هایی که گاهی با تایید و پوشش صدا و سیما صد چندان می شد. اما سرانجام در یکی دو سال اخیر با برطرف شدن برخی مشکلات مالی و غیره روند تکمیل بنای حرم شدت گرفت و سرانجام بنایی در خور شأن نظام مقدس جمهوری اسلامی تکمیل نسبی شده و در ۱۴ خرداد ۹۴ با قدوم امت امام و رهبری نظام افتتاح شد. بنایی که عظمت نظام، تجلیل از امام و مأمنی مطلوب برای أمت شریف امام است.

به گزارش جماران زمستان سال گذشته نگارنده در معیت یادگار امام و برخی از مسئولان حرم برای بازدید از روند کار ساخت و ساز به حرم مطهر مشرف شدم، در اثنای گفتگو با یادگار امام خدمت ایشان بیان شد که هر چه تا کنون برخی بر شما هجمه می کردند و خرده می گرفتند که چرا پس از این همه سال حرم را تکمیل نکرده اید، ازین پس نه اینکه انتقادات و هجمه ها فرو نمی کاهد که بیش از گذشته خواهد شد، اما در قالبی جدید؛ چرا حرم را اینگونه درست کرده اید؟! و این خصیصه دلواپسان است که بهانه ای برای پویایی خود می خواهند نه خواهان رفع کاستی ها و بهبود وضع موجود. (ای کاش دلسوز بودند نه دلواپس)

همین امر اتفاق افتاد و موج عظیم تخریبی در آستانه سالگرد امام شکل گرفت، لیکن گذر زمان به کرّات نشان داده که این غوغا سالاری ها توسط عده ای اندک صورت می گیرد و چون کف روی آب زود گذرند، این بار نیز چنین شد و در کمتر از یک ماه فوج فوج زلال ملت را دیدیم که در لیالی قدر مشتاقانه ضریح امام را در آغوش گرفتند و خدا را صدا زدند. اما در تمام این روزها صدا و سیمای ملی! همچون تریبونی برای آن عده قلیل بود و همنوای با ایشان بر بنای جدید حرم مطهر خرده گرفت و دلواپس شد.

بی گمان هیچ مرام و مسلکی نقد و انتقاد بجا و دلسوزانه را بد نمی شمرد، اما در روند فوق آنگاه که به وضوح دیده می شود در مقابل این همه هجمه کوچکترین تقدیر و تشکری از زحمات بی شائبه و شبانه روزی هزاران نفری که در حرم مطهر مشغول خدمت بوده اند، نمی شود، دیگر چنین رویه ای را نمی توان نقد شمرد که تلاشی است برای تضعیف و تخریب!

سالهاست که شوربختانه در صدا و سیمایی که قرار بود دانشگاه انسان سازی باشد و نمایانگر آداب و اخلاق تعالی بخش، نه تنها دانشگاهی نمی بینیم بلکه به تعبیر آیت الله جوادی آملی کودکستان هم نیست؛ یک روزی امام فرمودند تلویزیون، باید یک دانشگاه اسلامی باشد. ولی اکنون ما می‌بینیم دانشگاه که هیچ، دبیرستان هم نیست. دبستان یا حتی کودکستان هم نشده است.

ضعف های کیفی صدا و سیما به اعتراف برخی مسئولان وقت رسانه ملی، منجر به کاهش روزافزون مخاطبین این رسانه شد و هجوم به سمت شبکه های برون مرزی و آنتن های ماهواره ای سیر صعودیِ چشمگیر به همراه داشت. اما در این میان امت امام ناباورانه شاهد تحریف زودرس تاریخ انقلاب، تحریف اندیشه های امام در قالب ارائه امام کاریکاتوری، حذف تدریجی یاران و یادگاران امام بود و کار به جایی رسید که در ایام دهه فجر، بیگانگان از امام، مفسِّر او شدند و یاران و نزدیکان امام خانه نشین؛ در ایام دفاع مقدس که اوضاع از این هم بدتر است و اثری از فرماندهان جنگ و دفاع نیست و همه به تیغ حذف سانسور سیمای ملی! سپرده شده اند.

گذر زمان خبر داد که دوران حکمرانی و ریاست جناب ضرغامی بر دستگاه عریض و طویل رسانه ملی به پایان رسیده و آقای سرافراز بر کرسی ریاست تکیه زدند. اندک امیدی بود که این تغییر منجر به تحول کیفی در رسانه ملی شده و روند معیوب گذشته سامان یابد؛ اما ... .

اما روند دور شدن و گذر از آرمان های معرفتی انقلاب و اندیشه های امام، نه تنها یاران و یادگاران و بیت شریف امام را گرفت، بلکه ـ در دوره جدید ـ در اقدامی عجیب و بُهت آور تنها مراسم بزرگداشتی که شش سال پس از فوت همسر امام، در بهار امسال برای تجلیل از وی برگزار شد، ـ مراسمی که همزمان با ایام ولادت حضرت صدیقه سلام الله علیها و بزرگداشت روز زن بود ـ از سیمای ملی پخش نشد؛ آنهم در شرایطی که سخنرانی افتتاحیه این کنگره را ریاست محترم جمهور بر عهده داشت و در اختتامیه آن یار دیرین امام و انقلاب و رهبری آیت الله هاشمی به ایراد سخن پرداخت. هر چند که تیغ سانسورچیان صدا و سیما نتوانست در مقابل اعتراضات سنگین امت امام دوام بیاورد و پس از حدود ده روز گزیده ای از آن مراسم را پخش نمود تا قدری از آلام امت امام را تسکین دهد.

گویی در دوران جدید این روند معیوب سرعتی مضاعف و دامنه ای گسترده تر را هدف گرفته است؛ مراسم شب های قدر حرم مطهر که سالیان دراز علیرغم محدود بودن شبکه های سیما، همواره به عنوان یکی از مراسم های اصلی و رسمی از رسانه ملی پخش و اخبار آن منتشر می شد، امسال علیرغم وجود ده ها شبکه سراسری و استانی، جایی برای حرم مطهر امام مظلوم وجود نداشت. و اخبار برگزاری مراسم نیز منتشر نشد.

حال سؤال اساسی اینست که آیا روند حذف تدریجی یاران امام و پس از آن یادگاران و بیت شریف امام، سپس همسر امام و هم اینک مرقد مطهر امام، امری طبیعی است؟! آیا این روند که روز به روز بر گستره اش افزوده می شود، می تواند بدون برنامه از پیش طراحی شده و اتفاقی باشد؟ آیا زمان آن نرسیده که برخی مسئولان غفلت زده بیدار شوند و خطر تحریف امام را که بارها یادگار امام بیان و امسال رهبری معظم گوشزد کردند را ببینند؟ آیا این روند خود نشانگر بزرگترین مصداق تحریف امام نیست؟ آیا امت امام باید بنشینند و این ظلم در حق امام، یاران و انقلاب را فقط نظاره کنند و کارشان حسرت باشد و حسرت و حسرت؟!

روند فوق الذکر بیم آن می دهد که در آینده ای نه چندان دور، سیمای کشور خمینی، او را نیز به تیغ سانسور سپرده و به تحریف غیر مستقیم و کاریکاتوری و حذف یاران و یادگاران و آثار او بسنده نکند؛

فرجام سخن

گلایه ای است که نگارنده از دلسوزان، یاران و مشتاقان امام و انقلاب دارد که چرا این روند را می بینند اما داد سخن سر نمی دهند؟ چرا در مقابل این سیر خطرناک قیام کلام و قلم نمی کنند؟ چرا برخی فقط اعتراض و دردمندی خود را منحصر در خفا می کنند اما در علن رویه شان سکوت است و سکوت؟!

نگارنده شاهد است که در این سالها چه بسیار بزرگان و عالمان و مسئولانی که در خفا خود را معترض و نگران این رویه می خوانند اما رفتار بیرونی ایشان هیچ نسبتی با کلام اندرونی­شان ندارد. و چه فراوانند دوستان دوران خوشی و ناپدیدان هنگامه سختی! یاران ایام آسایش و آرامش و ساکتان روزهای فریاد و اعتراض! چه جای تأسف است برای عده ای که توان بیان و قدرت قلم و قلمرو نفوذ دارند اما آنّ لزوم فقط مشوّق معترضانند و خود کاری نمی کنند!