ماجرای داد و بیدادهای کری

روزنامه خراسان نوشت؛

مذاکرات همین است دیگر. واقعی است. تند و تیز و جدی است. با فانتزی آدم ها خیلی تفاوت دارد. بنابراین دقیقا همان وقتی که عده ای دوست داشتند خبرهای خوش مذاکراتی بشنوند، با اظهار نظرهای جان کری روبرو شدند: "هنوز به نقطه ای که باید برسیم، نرسیده ایم... و اگر به این نقطه نرسیم بر می گردیم." مذاکره کنندگان ایرانی در روزهای گذشته بارها خصوصی و علنی گفته بودند که تا لحظه آخر هیچ تضمینی برای توافق وجود ندارد. اما انگار عده ای صحبت های دکتر عراقچی را نشنیده گرفته بودند که: "اگر به نتیجه نرسیم، بر می گردیم."

عده ای انگار دوست داشتند این درس تلخ را با شنیدن سخنان وزیر خارجه آمریکا بیاموزند. مذاکره یک داستان از قبل نوشته شده نیست. یک فرآیند کاملا در تعلیق است. اگر آمریکایی ها و شرکای شان تضمین های لازم درباره زمان، چگونگی و ساز و کار رفع تحریم ها ندهند، اگر قطعنامه های سازمان ملل در نخستین گام ها صریح و روشن و علنی لغو نشوند، اگر آژانس بخواهد همچنان درباره PMD داستان سرایی کند، "توافق خوب" برای ایرانی ها به دست نیامده است.

اگر توافق خوب به دست نیاید، ناراحت می شویم، اما دنیا هم به آخر نمی رسد. البته این اظهارات فقط پاسخ به آن هایی که خیلی به آمریکایی ها خوش بین هستند و یا آن هایی که خیلی به تیم مذاکره کننده کشورمان بدبین هستند، نبود. بلکه واکنشی هم به پیام ویدئویی دکتر ظریف بود. دیروز آقای جان کری مذاکره کننده های ایرانی را تلویحا تهدید کرد. تهدید به اینکه اگر زودتر به نتیجه نرسند، تیم آمریکایی تحت فشار کنگره رفتار غیرعاقلانه خواهد کرد.

درست وقتی که اروپا برای رفع تحریم ها لحظه شماری می کند، درست زمانی که مسکو پس از بحران اوکراین حوصله مدارا کردن با واشنگتن را ندارد، در شرایطی که آمریکا فرصت زیادی برای لغو آبرومندانه شبکه متزلزل تحریم ها ندارد، تهدید جان کری صرفا داد و بیدادهای آخر مذاکره کننده ای است که راهی جز اتخاذ تصمیم های دشوار ندارد. دیروز حدود ٣٠ دقیقه پس از این که سخنان جان کری تمام شد، خانم موگرینی از راه رسید. پاسخ مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا به این سؤال که آیا برای حالت عدم توافق فکری کرده اید، فقط یک کلمه بود: نه!