تایم: توافق هسته ای برای آمریکا خوب است ارائه

مجله تایم نوشت: توافق هسته ای با ایران برای آمریکا خوب است. به گزارش خبرگزاری صدا و سیما، مجله تایم در تحلیلی درباره ایران به قلم گری سمور نوشت : مذاکره کننده های بین المللی به رهبری آمریکا و ایران برای رسیدن به یک توافق هسته ای جامع تا قبل از ضرب الاجل تعیین شده سی ام ژوئن ( نهم تیرماه ) ، باید برخی موضوعات مهم را حل و فصل کنند. اما در واشنگتن بین طرفداران و مخالفان این توافق بحث هایی در جریان است. طرفداران توافق نهایی هسته ای معتقدند این توافق می تواند برنامه نظامی هسته ای ایران را متوقف کند. مخالفان ادعا می کنند این توافق زمینه را برای دست یابی ایرانی ها به بمب اتمی فراهم می کند. طرفداران می‌گویند این توافق جناح های عملگرای ایران را قدرتمند خواهد کرد تا بتوانند روند اصلاحات را در این کشور ادامه دهند. مخالفان- و متحدان آمریکا و شرکای آن در خاورمیانه(غرب آسیا)- نگرانند این توافق باعث شود حمایت تهران از تروریسم و بلندپروازی هایش برای تسلط بر منطقه افزایش یابد. حقیقت پیچیده تر و ناشناخته تر از آن چیزی است که به نظر می آید. بر اساس توافق موقت، تولید پولوتونیوم ایران- یکی از دو نوع مواد سوختی مورد نیاز برای ساخت سلاح اتمی، به همراه غنی سازی اورانیوم- برای زمان نامشخص محدود شده است. علاوه بر این که راکتور آب سنگین اراک به عنوان یک مرکز تحقیقاتی معرفی شده است و بنابراین دیگر نباید درصدهای خاصی از پولوتونیوم را تولید کند، ایران همچنین متعهد شد مرکز بازفرآوری سوخت هسته ای- که برای جداسازی پولوتونیوم از سوخت مصرف شده راکتور هسته ای ضروری است- نسازد. محدودیت ها درباره برنامه غنی سازی اورانیوم ایران با دقت کمتر و برای مدت محدودتر اعمال شده است. از ایران خواسته شده است تا ظرفیت اورانیوم خود را کاهش دهد- تعداد دستگاه های سانترفیوژهای فعال و نیز ذخایر اورانیوم غنی شده خود را کاهش دهد- و به این ترتیب زمان فرار هسته ای برای تولید اورانیوم غنی شده در سطح مورد نیاز برای ساخت بمب اتمی از برآوردهای کنونی چند ماهه به در حدود یک سال افزایش خواهد یافت. ایران می تواند چند هزار دستگاه سانترفیوژ نسل اول خود را فعال نگه دارد و بر روی سانترفیوژهای پیشرفته نیز تحقیق کند. پس از ده سال محدودیت ها درباره غنی سازی اورانیوم ایران کاهش می یابد و به تهران اجازه داده می شود سانترفیوژهای پیشرفته تری را به کار بگیرد و زمان فرار هسته ای خود را کاهش دهد. پس از پانزده سال همه محدودیت ها درباره برنامه هسته ای ایران لغو خواهند شد، اما بازرسی های دقیق و نظارت ها بین بیست تا بیست و پنج سال باقی خواهد ماند. منتقدان می گویند آمریکا می توانست توافق بهتر- که ایران سانترفیوژهای کمتر داشته باشد، زمان محدودیت ها بر برنامه هسته ای آن بیشتر باشد و بازرسی های سرزده بیشتری انجام شود- با تاکتیک های چانه زنی سختگیرانه تر و تحریم های بیشترداشته باشد. البته باید در نظر داشت هرچه ما تحریم های خود را افزایش دهیم، ایران نیز فعالیت های هسته ای خود را بیشتر می کند. مشخص نیست با اتخاذ چنین موضعی می شد توافق بهتری داشت یا این که ایران به سمت ساخت بمب اتمی نزدیک تر می شد. در عمل آمریکا نمی تواند از تعهدات خود بر اساس توافق موقت، شانه خالی کند. توافق هسته ای با ایران برای جامعه بین المللی زمان می خرد، دست کم برای ده سال یا بیشتر. البته این توافق تهدید هسته ای ایران را به طور کامل از بین نمی برد. به فرض اجرای کامل و موفق توافق هسته ای، آمریکا باید از این زمانی که در اختیار دارد به بهترین شکل برای مقابله با جاه طلبی های منطقه ای ایران استفاده و نیز تهران را برای تغییر سیاسی ترغیب کند و به دنبال این باشد که ایران را وادار کند تصمیم بنیادی خود را برای فراموش کردن ساخت بمب اتمی بگیرد.