بزرگترین اشتباه آمریکا؛ فشار مضاعف بر ایران
اندیشکده آمریکایی وودرو ویلسون، بزرگترین اشتباه در مسیر رسیدن به توافق نهایی هستهای با ایران را ادامه افزایش فشار بر ایران دانست و تاکید کرد: این راهبرد می تواند بر اساس این تحلیل غیر واقعی صورت بگیردکه تحریمها باعث نشستن تهران بر سر میز مذاکرات شده است.
اندیشکده وودرو ویلسون آمریکا در تحلیلی به قلم بیژن خواجه‌پور مدیرعامل شرکت مشاوره راهبردی اتریشی "آتیه اینترنشنال" که با عنوان "آیا مساله هستهای ایران قابل حل است؟" آورده که هیچ گاه دنیا تا این حد به حل آن نزدیک نبوده است و تنش زدایی از روابط غرب با ایران تاثیر مثبتی در این زمینه خواهد داشت.
به گزارش خبرگزاری مهر، در این گزارش شش صفحهای، به نقل از یک دیپلمات اتریشی، ادعا شده است سیاست در خاورمیانه مبتنی بر "صبر و استقامت" است و در نقطه مقابل آمریکاییها اصرار به شکستن آن را دارند و این مساله به خوبی در موضوع پرونده هستهای ایران نیز آشکار است.
باراک اوباما رئیس جمهور نیز در صحبت خود در ماه گذشته در مرکز سابان (وابسته بروکینگز)، آن را چالشی در مواجهه با ایران دانسته بود: "این عقیده که ایران، با توجه به تمام چیزهایی که از تاریخ آنها میدانیم، روز به روز از تحریمها و تهدیدات نظامی عصبانیتر خواهد شد و نهایتاً خواهد گفت: "کوتاه میآییم"، این بازتابی از درک صادقانه از مردم ایران و نظام ایران نمیتواند باشد."
بیژن خواجه‌پور، نویسنده این گزارش، توافق موقت را بستری برای توافق نهایی دانسته و مینویسد: بزرگترین اشتباه در این مسیر، ادامه افزایش فشار ها است، بر اساس این تحلیل اشتباه که تحریمها باعث نشستن تهران بر سر میز مذاکرات شده است."
وی یادآوری میکند که مقامات ارشد کنونی، همان کسانی هستند که در سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ پیشنهاد حل پرونده هستهای را داده بودند و به اعتراف جان کری وزیر خارجه آمریکا در صحبتهای خود پس از مذاکرات ژنو، به این پیشنهاد پاسخ داده نشد و تعداد سانتریفوژها از ۱۶۴ به ۱۹۰۰۰ رسید.
ویلسون نتیجه این اقدام را به راه افتادن "چرخه معیوبی از تضاد و بیاعتمادی عمیقتر" دانست که تا انتخابات ریاست جمهوری ایران ادامه یافت.
نویسنده معتقد است: "آمریکا باید از فرصت استفاده کند و فراتر از بحث هستهای با ایران تعامل داشته باشد".
وی به عنوان مثال به همکاری علمی اشاره میکند: "تبادلات علمی میتواند نقطه مرکزی فرآیند اعتمادسازی باشد که در آن، غرب نشان میدهد با پیشرفت ایران در زمینه فنآوری مخالف نیست."
در ادامه با بیان این که نقطه کانونی گفتمان جدید سیاست خارجی تهران، روش بُرد-بُرد است، مینویسد: غرب نباید انتظار داشته باشد تمام ایرانیان از ضدیت و دشمنی با آمریکا دست برداشته باشند و میافزاید: "هر حرکتی مانند تحریمهای جدید و فشار، که تایید کننده این گفتمان[دشمنی غرب با ایران] باشد، باعث تقویت نظرات تندروها و عقب رانده شدنِ نظر معتدلترِ برد-برد دولت جدید خواهد شد."
خواجه‌پور با تاکید بر این که توافق موقت فرصت بیسابقهای برای آزمودن پیشنهاد برد-برد و تقویت گفتمان اعتدال در ایران است، به کسانی که در دنیا با این مساله مخالفت میکنند، نتیجه چنین رویکردی در فاصله زمانی ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ را یادآوری میکند.
بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.
