اعتراض رحمانیان به جشنواره تئاتر

.و باز «مجید سرسنگی» در جواب به این اعتراضات و سوال در ارتباط با اینکه پس چرا بعضی از کارگردانان را نمی‌بینیم یا اینکه چرا بعضی کارها حضور ندارند، گفت: «هیچ مشکلی وجود نداشت، بعضی از کارها هم که به جشنواره نرسیدمشکلات عدم حضور هنرپیشگان بر سر کار یا مشکلات اجرایی و آماده نبودن کار را داشتند». اما آیا مشکل دیگری وجود نداشت؟!

اما محمد رحمانیان از جمله کارگردانانی بود که از ابتدای این جشنواره برای اجرای نمایش «مانیفست چو»ی خود هر روز با مانع جدیدی رو‌به‌رو بود و به بهانه اینکه چرا این کار در مهرماه آماده اجرا برای گروه انتخاب نبود، از جشنواره جا ماند، در شرایطی که به گفته خود کارگردان و اعضای گروه جای مناسبی برای تمرین نداشتند و در نهایت هیچ جایی برای اکران عمومی به بهانه‌های مختلف به آن اختصاص نداده بودند. با این همه گروه نمایش‌ «مانیفست چو» در موسسه کارنامه تمرینات خود را شروع کرد و مجوز برای روخوانی هم گرفت. برای بهمن ماه نیز کاملا آماده اجرا بود، اما در نهایت نیز بعد از پایان تمرینات هیچ جایی برای اجرا نداشت؛ به‌همین دلیل رحمانیان تصمیم گرفت تا نمایش خود را در تاریخ ۲۵ و ۲۶بهمن‌ماه برای مسوولان و خبرنگاران آن هم به شکل و فرمی بسیار ساده بیشتر شبیه به یک نمایش‌نامه خوانی به روی صحنه ببرد؛ اما فقط پس از یک شب نمایشنامه‌خوانی. به گفته احمد آقالو یکی از بازیگران این نمایشنامه به صورت تلفنی با کارگردان تماس گرفته شده بود و از او خواسته بودند که کار را در همین مرحله متوقف کند؟! آن هم بدون هیچ نامه رسمی و کتبی.»

از طرف دیگر یکی از کسانی که در اولین شب اجرا این کار را که به زبان انگلیسی هم اجرا می‌شد دیده بود، می‌گفت به دلیل اینکه حرف‌هایی که نباید در کار گرفته می‌شد از اجرای آن جلوگیری کرده‌اند، اما این بازیگر در جواب به این اعتراض نیز گفت: من سال‌ها است که با رحمانیان کار می‌کنم و در تمام این دوران کارهایم مورد تایید تمام مدیران بود و هیچ گاه به آن هیچ ایرادی وارد نبود. من نمی‌دانم در این دوره ناگهان چه اتفاقی افتاده است که کار ما تا این حد مورد اعتراض است؛ اما چون ما شخصیت فردی به نام چو را در کار پردازش کردیم که یک آمریکایی است و از فرهنگ و تربیت آمریکا نیز بلند شده و خواستیم تجربیات و خلق و خوی او را پردازش کنیم. در این نمایش از برخی کلمات عامیانه استفاده کردیم و حتی از زبان انگلیسی استفاده کردیم تا به فضا و فرهنگ آنجا نزدیک‌تر شویم و در نهایت هدف ما و کارگردان این بود که این کار فقط برای اجرا در ایران نباشد و به تمام دنیا تعلق گیرد.وی در پایان گفت: حتی از طرف ستاد جشنواره این دوره با من تماس گرفتند و گفتند که قرار است از شما در مراسم پایانی جشنواره تقدیر شود و من فقط به آنها گفتم نیازی به تقدیر ندارم. تنها چیزی که من و همه افرادی که به بدنه اصلی تئاتر تعلق دارند، می‌خواهیم «جایی برای تمرین و محلی برای اجرا است، نه بیشتر.» و در نهایت گروه تئاتر «مانیفست چو» تصمیم گرفتند چند دقیقه از متن را جلوی تئاتر شهر و برای همه علاقه‌مندان ارائه کنند تا ضمن اعتراض به جشنواره آمادگی خود را نیز به نمایش بگذارند.