اخبار دنیا روزنامه شماره ۶۷۰۰

دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای سه‌شنبه (۱۲ آبان) آمریکا کنترل هر دو مجلس کنگره را در دست گرفتند. آنها با فتح سنگرهای سنتی جمهوری‌خواهان از تگزاس تا کارولینای جنوبی، نشان دادند که رأی‌دهندگان آمریکایی برنامه‌های دور دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ را قاطعانه رد کرده‌اند. با آغاز به کار کنگره جدید در دی‌ماه، این دو نهاد قانون‌گذاری در اختیار دموکرات‌ها قرار می‌گیرند. در این آرایش تازه، جریان دموکرات اختیار خواهد داشت از دولت تحقیق و تفحص کند، لوایح را متوقف سازد و انتصابات رئیس‌جمهور را به چالش بکشد. پیامدهای این تغییر، دامن متحدان و رقبای خارجی آمریکا را نیز خواهد گرفت.

انتخابات میان‌دوره‌ای، آغازگر کمپین ریاست‌جمهوری سال۲۰۲۸ حزب دموکرات است. پس از دو سال بحث و جدال درباره درس‌های شکست کامالا هریس در انتخابات ۲۰۲۴، این رقابت می‌تواند یکی از سرنوشت‌سازترین مبارزات درباره آینده سیاست‌های دموکرات‌ها، از جمله سیاست خارجی، در چند نسل اخیر باشد. محیط استراتژیک در سال۲۰۲۹ در مسیری قرار دارد که دشوارترین شرایط را از زمان اوج جنگ سرد تاکنون رقم خواهد زد. «توماس رایت»، پژوهشگر ارشد در موسسه بروکینگز که در دوران دولت بایدن به‌عنوان مدیر ارشد برنامه‌ریزی استراتژیک در شورای امنیت ملی خدمت می کرد، در مقاله‌ای در «فارن‌افرز» نوشت، دموکرات‌ها باید ایده‌های خود را زودتر مطرح کنند و بسنجند که چگونه هم با رأی‌دهندگان ارتباط برقرار ‌کنند و هم در برابر مسیر تحولات جهانی چه واکنشی نشان ‌دهند. این حزب به‌طور کلی به دو اردوگاه تقسیم شده است: «میانه‌روها» که در حوزه سیاست خارجی بر رقابت استراتژیک، احیای قدرت ملی ایالات متحده و تعمیق اتحادها تمرکز دارند و «ترقی‌خواهان» (یا پیشروها) که دستور کاری قاطع‌تر با تاکید بر چالش‌های مشترک و همکاری جهانی پیشنهاد می‌کنند.

باور رایج در سیاست ایالات متحده این است که سیاست خارجی به‌ندرت در انتخابات میان‌دوره‌ای اهمیت پیدا می‌کند. وقتی صحبت از ترکیب کنگره می‌شود، رأی‌دهندگان به مسائل گوناگونی اهمیت می‌دهند، اما معمولا آنچه ایالات متحده در آن سوی مرزها انجام می‌دهد در زمره این مسائل نیست. دغدغه‌های معیشتی (یا به تعبیر امروزی، مساله قدرت خرید و توان مالی) تصمیم رأی‌دهندگان را درباره اینکه چه کسی نماینده آنها باشد، هدایت می‌کند. همان‌طور که «توماس ای. ریکس» در سال۲۰۱۲ نوشت: «آمریکایی‌ها اهمیتی به سیاست خارجی نمی‌دهند؛ با نسبت ۸۱ به ۹درصد، آنها اهمیت بیشتری برای اقتصاد قائل هستند.» با این حال، استثناهای قابل‌توجهی وجود داشته که در آنها سیاست از مرزهای کشور فراتر رفته است. سال۲۰۲۶ به یکی از همان سال‌ها تبدیل شده است. معمولا شرایطی فوق‌العاده لازم است تا سیاست خارجی بر رفتار رأی‌دهی تاثیر بگذارد؛ خواه این امر مربوط به یک بسیج عمومی تمام‌عیار باشد (مانند انتخابات ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴)، یا اعزام تعداد زیادی از نیروهای زمینی (مانند انتخابات ۱۹۷۰ یا ۲۰۰۶). با این حال، پیوند میان عملیات نظامی و شرایط اقتصادی نیز می‌تواند از نظر سیاسی قدرتمند شود.

دنیای‌اقتصاد: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، احتمالا یکی از پر و پا قرص‌ترین حامیان اسرائیل در میان روسای‌جمهور آمریکا در دوران مدرن است. بنابراین، موضع روز انتخابات او مبنی بر اینکه ایالات متحده به حدود ۴‌میلیارد دلار کمک سالانه به اسرائیل پایان خواهد داد، تکان‌دهنده بود. «استیون کولینسون» در تحلیلی برای سی‌ان‌ان نوشت، این اقدام در عمل می‌تواند تکان دهنده باشد. با این حال، رویکرد ترامپ یک چرخش مهم دیگر در رابطه او با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، بود؛ شریک او در جنگ ایران که امیدهای حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای روز سه‌شنبه را بر باد داد. تصمیم ترامپ در یک لحظه سیاسی حساس اتخاذ شد؛ زمانی که در اسرائیل هم انتخابات ۵آبان برنده مشخصی نداشت و عدم قطعیت درباره آینده نتانیاهو در کنار اجماع احزاب یهودی مخالف او باعث شده است وی در بلاتکلیفی سیاسی قرار بگیرد.