نه «صلح آمریکایی» نه«صلح چینی» - ۱۸ خرداد ۹۶
<p> <strong>نویسندگان: مایکل دی سوین، ونیان دنگ و اوبه ری لسکور<br> ترجمه: محمدحسین باقی</strong> </p> <p> در بخش قبل به رقابت آمریکا و چین در زمینه قابلیت‌های نظامی در دریاها اشاره شد. هر دو کشور سرمایه‌گذاری‌های کلانی در زمینه قابلیت‌های نظامی دریایی انجام داده‌اند به این امید که تا سال ۲۰۴۰ برتری خود را اثبات کنند. اگرچه چین ممکن است در سال ۲۰۴۰ باز هم از توانمندی آمریکا عقب باشد اما دست‌کم از بسیاری از متحدان و دوستان آمریکا در آسیا- پاسیفیک پیشی خواهد گرفت. </p> <p> <strong>ارزیابی‌های کمی</strong> </p> <p> در سال‌های اخیر، پکن از سطوحی از برتری چشمگیر و روزافزون در برابر تمام متحدان و دوستان آمریکا (به استثنای نسبی ژاپن) در تمام حوزه‌های نظامی مربوطه برخوردار شده است. </p>
نویسندگان: مایکل دی سوین، ونیان دنگ و اوبه ری لسکور
ترجمه: محمدحسین باقی
در بخش قبل به رقابت آمریکا و چین در زمینه قابلیت‌های نظامی در دریاها اشاره شد. هر دو کشور سرمایه‌گذاری‌های کلانی در زمینه قابلیت‌های نظامی دریایی انجام داده‌اند به این امید که تا سال ۲۰۴۰ برتری خود را اثبات کنند. اگرچه چین ممکن است در سال ۲۰۴۰ باز هم از توانمندی آمریکا عقب باشد اما دست‌کم از بسیاری از متحدان و دوستان آمریکا در آسیا- پاسیفیک پیشی خواهد گرفت.
ارزیابی‌های کمی
در سال‌های اخیر، پکن از سطوحی از برتری چشمگیر و روزافزون در برابر تمام متحدان و دوستان آمریکا (به استثنای نسبی ژاپن) در تمام حوزه‌های نظامی مربوطه برخوردار شده است. حتی زمانی که افزایش در سیستم‌های آمریکایی مشابهی که در منطقه آسیا- پاسیفیک به‌کار گرفته می‌شوند «در مجموع» در نظر گرفته شوند، پکن باز هم در برخی حوزه‌های قابل ذکر برتری‌هایی دارد.
زیردریایی‌ها: در مقایسه با حدود ۴۹ تا ۷۴ زیردریایی‌ای که تا سال ۲۰۴۰ چین از آنها برخوردار خواهد شد، تعداد زیردریایی‌های ژاپنی بر اساس تعداد سفارش‌های گذشته حدود ۱۹ تا ۲۸ فروند خواهد بود. تعداد کل زیردریایی‌های استرالیا، کره‌جنوبی و هند احتمالا تا سال ۲۰۴۰ حدود ۱۰ تا ۲۰ فروند خواهد بود. تعداد کل زیردریایی‌های ویتنامی، فیلیپینی و اندونزیایی هم در مقایسه بسیار کمتر از ارقام مذکور خواهند بود. تنها در مورد ژاپن با توجه به مزیتی که زیردریایی‌های ترکیبی «هسته‌ای» و «متعارف» [غیرهسته‌ای] برای اتحاد ژاپن- آمریکا دارند، این تعداد ممکن است تفاوت قابل ملاحظه‌ای داشته باشد.
ناوشکن‌ها: در مقایسه با حدود ۴۰ (یا بیشتر) ناوشکنی که چین تا سال ۲۰۴۰ خواهد داشت، ناوشکن‌های ژاپنی تا سال ۲۰۴۰ تعدادشان به ۳۱ فروند خواهد رسید. در نتیجه، ممکن است آمریکا به یاری این کشور بیاید (هرچند توکیو ممکن است فاقد مبنای قانونی برای به‌کارگیری آنها یا تسلیحات دیگر در وضعیت‌های رزمی در فراسوی جزایر خود - حتی تا آن تاریخ- باشد). نیروهای ناوشکن استرالیا (البته این کشور هم اکنون فاقد ناوشکن است اما برنامه دارد که تا سال ۲۰۲۰ به آن دست یابد)، کره‌جنوبی و هند هر کدام حدودا دارای ۱۰ تا ۲۰ فروند ناوشکن هستند در حالی که ویتنام، فیلیپین و اندونزی هم اکنون فاقد ناوشکن هستند اگرچه ژاپن و فیلیپین در حال بحث برای انتقال دو ناوشکن دارای موشک‌های هدایت شونده دریایی به فیلیپین هستند.
ناوچه: در مقایسه با پتانسیل چین برای به‌کارگیری و استقرار بیش از ۵۰ ناوچه تا سال ۲۰۴۰، تنها ناوچه کلاس ژاپنی - با نام Abukuma FFGM/ DE- از سال ۱۹۹۳ هیچ سفارشی دریافت نکرده است. در سال ۲۰۴۰، ناوچه‌های ژاپنی همان سطح ۶ فروندی را حفظ خواهند کرد تا FFGهای قدیمی در دهه آینده از رده خارج شوند. ناوچه‌های کلاس آدلاید استرالیا و قوای ناوچه‌ای کره‌جنوبی تا سال ۲۰۴۰ هر یک ۱۰ فروند ناوچه خواهند داشت. باز هم قوای ویتنامی، فیلیپینی و اندونزیایی در مقایسه بسیار ضعیف‌تر هستند. با این حال، قوای احتمالی و ترکیبی ناوشکن- ناوچه‌ای چین که تا سال ۲۰۴۰ حدود ۱۰۰ فروند خواهند شد تقریبا برابر می‌شوند با کل فهرست ناوشکن- ناوچه‌ای آمریکا و ژاپن. در نتیجه، تعداد به خدمت گرفته شده در غرب پاسیفیک احتمالا دست برتر را به چین خواهد داد.
ناوهای هواپیمابر و هلی‌کوپتربر: در مقایسه با ناوهای هواپیمابر چین، ناو هلی‌کوپتربر ژاپنی کلاس Hyuga بسیار کوچک‌تر بوده و کل بار قابل جابه‌جایی آن فقط ۱۸ هزار و ۲۸۹ تن است و نمی‌تواند هواپیما را حمل کند. هند- علاوه بر ناو ارتقا یافته کلاس Kiev که در سال ۲۰۱۳ سفارش داده بود- ناوی در کلاس هرمس هم دارد که در سال ۱۹۵۹ سفارش داده بود و اکنون در حال ساخت ناوی دیگر است با نام «ناو هواپیمابر بومی» (پروژه ۷۱). کره‌جنوبی به تازگی کشتی تهاجمی هلی‌کوپتربر کلاس Dokdo را عملیاتی کرده و برنامه‌هایی دارد تا دو ناو هواپیمابر سبک با تناژ ۳۰ هزار تن را در فاصله ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۶ به‌کار گیرد. در مقایسه، ناو «لیائونینگ» چین قابلیت جابه‌جایی ۴۶ هزار و ۶۳۷ تن را دارد که باری استاندارد است - که نوعی جابه‌جایی با ارقام بالاست- و توانایی حمل حدود ۱۵ فروند J-۱۵ را نیز دارد.
جنگنده‌های تاکتیکی زمین پایه: در مقایسه با پتانسیل ۲ تا ۳ هزار فروندی جنگنده‌های چین و هواپیماهای تهاجمی این کشور، نیروهای دفاع هوایی ژاپن دارای ۶۰ فروند F-۴ است که عمر آنها ۴۰ ساله است؛ ۲۰۱ فروند F-۱۵ دارد که عمر آنها ۲۵ ساله است و فقط ۹۲ فروند F-۲ بومی جدیدتر دارد. کره‌جنوبی ۴۴۸ جنگنده و جنگنده تهاجمی زمین پایه دارد اما هیچ جنگنده فعال در مناطق دریایی ندارد. در مقایسه، نیروی هوایی سلطنتی استرالیا بسیار ضعیف‌تر است اما در نظر دارد تا به ۷۲ فروند از جنگنده‌های نسل پنجم F-۳۵A دست یابد و آنها را جایگزین هواپیماهای جنگی موجود کند که از نوع F-۱۸ هستند. نیروی هوایی هند هم چندان یکپارچه نیست و جنگنده‌هایش خریداری شده از چند کشور مختلف است. سایر شرکای امنیتی منطقه‌ای و متحدان مانند فیلیپین، اندونزی و ویتنام هم قابلیت‌های هوایی ضعیفی دارند. در مجموع، نیروی هوایی متحدان آینده بعید است که بتوانند به توازن با هواپیماهای پیشرفته چینی برسند.
نیروهای مبارز گارد ساحلی: کشتی‌های گارد ساحلی چین امروز تعدادشان به ۳۹۴ فروند می‌رسد. چین احتمالا حدود ۲۴۰ تا ۲۸۰ فروند کشتی گارد ساحلی بزرگ‌تر و مجهزتر تا سال ۲۰۴۰ خواهد داشت. نیروهای گارد ساحلی کشورهای دیگر تا حد زیادی کم‌اهمیت‌تر هستند به استثنای ژاپن. تا سال ۲۰۴۰، ژاپن حدود ۵۳۰ تا ۶۳۰ کشتی گارد ساحلی خواهد داشت. با این حال، خواه ژاپن بتواند سطح فعلی نرخ سفارش‌های سالانه که حدود ۱۱-۱۰ کشتی است را حفظ کند یا نکند، سوال‌برانگیز است. افزون بر این، نرخ سفارش‌های چین در بازه زمانی ۵ ساله بسیار بیش از این میزان است البته اگر این کشور برای تقویت جایگاه و دست برترش احساس نیاز بکند. در مقایسه، ۱۳ قایق کشتی کلاس آرمیدال استرالیا - تنها تعدادی که نیروی دریایی سلطنتی استرالیا به شکل عملیاتی دارد- احتمالا با آغاز سال ۲۰۱۸ از رده خارج شده و ۲۰ کشتی در کلاس فراساحلی با طراحی هسته‌ای جایگزین آن خواهد شد. داده‌های مربوط به سفارش کره‌جنوبی برای ۱۲ کشتی در کلاس گارد ساحلی نشان می‌دهد که این کشور تا سال ۲۰۴۰ می‌تواند۸۸ تا ۱۵۰ فروند کشتی گارد ساحلی داشته باشد.
