بودجه و سه پرسش
فاطمه هاشمی<br>گزارش‌های غیررسمی حکایت از این دارد که دولت لایحه بودجه سال ۱۳۸۶ را دو تا سه هفته دیگر به مجلس ارائه می‌کند.
فاطمه هاشمی
گزارش‌های غیررسمی حکایت از این دارد که دولت لایحه بودجه سال ۱۳۸۶ را دو تا سه هفته دیگر به مجلس ارائه می‌کند. مجلس برای بررسی این لایحه که رقم آن علی‌القاعده کمتر از ۲۰۰هزار میلیارد تومان نخواهد بود، کمتر از دو ماه فرصت خواهد داشت. بودجه‌های ایران در سال‌های پس از انقلاب به‌طور معمول تا نیمه آذر هر سال به مجلس ارائه می‌شده و لایحه مصوب مجلس و مورد تایید شورای نگهبان در اسفندماه تحویل دولت می‌شده تا آیین‌نامه‌های مربوطه آماده و به دستگاه‌ها ابلاغ شود.
تاخیر امسال شاید آنگونه که رییس مجلس شورای اسلامی گفته است، مشکل اساسی ایجاد نکند و به هر حال با اندکی تاخیر کارها آغاز شود. اما پاره‌ای حساسیت‌ها که برآمده از اصول عام بودجه‌نویسی در جهان است این پرسش را ایجاد می‌کند که چه‌قدر می‌توان امیدوار بود که بودجه ۱۳۸۶ دقیق و کارشناسی بررسی و تصویب شود. بودجه‌نویسی در ایران از جهاتی آسان است و می‌بایست به رییس مجلس حق داد که نباید نگران بررسی شتابزده بودجه ۸۶ در دو ماه آخر سال ۸۵ و یا کشیده شدن زمان بررسی به سال آینده بود. سادگی بودجه‌نویسی ایران در این است که مبنای آن هزینه کردن درآمدهای نفتی سرشار در قالب توزیع آن بین اقشار اجتماعی و نهادهای دولتی و عمومی است.
حتی مالیات‌ها هم وضعی مشابه نفت دارند، یعنی اینکه از جاهایی اخذ و در جاهایی دیگر هزینه می‌شوند و ضرورت چندانی برای مدیریت منابع احساس نمی‌شود.
اما حساسیت‌های پرسش‌برانگیز این است که آیا مجلس و دولت تا پیش از آغاز سال‌مالی ایران یعنی اول فروردین ۸۶ فرصت کافی خواهند داشت که درباره سه پرسش بنیادی بودجه‌نویسی در جهان اندیشه کنند. این سه پرسش عبارتند از: در بودجه چه‌قدر پول برای هزینه کردن در نظر گرفته شود؟ این پول در چه بخش‌هایی هزینه شود که توازن بخش‌ها را به هم نزند؟ پولی که قرار است در بودجه هزینه شود از چه منابعی حاصل شود که موجب افزایش نقدینگی و بالا رفتن تورم نشود؟
