دولت بخشی ازوظایف خود را به تشکل‌ها واگذار کند

گروه تشکل ها- «شناخت از تشکل‌ها آنطور که باید و شاید شکل نگرفته.بعضی اوقات با کسانی مواجه می‌شویم که از تشکل‌ها واهمه دارند، در حالی که باید بپذیریم‌که ما، دلسوز آینده کشور هستیم.» عبارت بالا، بخشی دیگر از سخنان دکتر مرتضی بهشتی، دبیر کنفدراسیون صنعت ایران است که در گفت‌وگو با دنیای اقتصاد بیان شد. بخش اول آن، شنبه چاپ شد. دومین بخش آن را بخوانید.

***

نگاه دولت به تشکل‌ها

هر نوع تشکلی در کشور ظهور پیدا کند برای ما، قابل احترام است.

دولتمردان ما، هنوز نقش تشکل‌ها و جایگاه دولت در برابر تشکل‌ها را آن طور که باید و شاید درک نکرده‌اند و اغلب، نگاه سلیقه‌ای بر جایگاه تشکل‌ها حاکم بوده است. در حالی که پیشرفت‌های صنعتی، ابزارهای خاص خود را می‌طلبد و یکی از این ابزارهای موثر، تشکل‌های صنعتی هستند. ولی به هر حال، با حسن‌نیتی که همواره در بین صنعتگران وجود دارد باید بدانیم تقویت ما به دست خود ما است. باید وسیله تمایلات افرادی قرار بگیریم که برای دوره‌های کوتاهی مسوولیت‌ می‌گیرند و فکر می‌کنند در آن دوره کوتاه می‌توانند همه چیز را دگرگون کنند.

سال‌های سال است که بودجه‌های مطالعاتی زیادی به وزارت‌خانه‌های مختلف اختصاص داده می‌شود. بودجه‌ها صرف می‌شود اما، واقعیت این است که نتیجه این تحقیقات، اغلب در کتابخانه‌ها و قفسه‌ها مدفون می‌شود. در حالی که همه جای دنیا، ارتباط تحقیقات کاربردی باید با کمک ذی‌نفع تحقیقات انجام بگیرد، فرض کنید، اگر در مورد قند و شکر تحقیق می‌شود، ذی‌نفعان آن تحقیق باید در کنار تحقیق قرار گیرند تا اولا، محقق مسائل و مشکلات آنها را بهتر درک کند و ثانیا، راهکارهایی که پیشنهاد می‌کند باید توسط کسانی اجرا شود که ذی‌نفع این کار هستند. در این صورت است که آن تحقیق اجرا می‌شود، عملی می‌شود و ذی‌نفعان، آن را به حد کمال می‌رساند.

از این رو، می‌توان به تقویت تشکل‌ها و بهبود وضعیت آنها امیدوار بود. چرا که از این طریق، تشکل‌ها با انتخاب محققان برای انجام دادن پروژه‌های تحقیقی و استخدام کارشناسان باعث می‌شوند تا کنفدراسیون بتواند در کنار ارتباط‌های نظارتی با وزارت صنایع، در بین تمام رشته‌های صنعتی ارتباط به‌وجود آورد و به این صورت یک تحقیق کامل می‌شود. اگر دولت‌ها بخواهند به صورت بلندمدت به مسایل نگاه کنند و دوره‌های کوتاه عمر حکومت خود را ملاک قرار ندهند، این راهکارها می‌تواند برای آینده صنعت کشور راهگشا باشد. اما متاسفانه هنوز آن همت والایی که در دولت ایجاده شده باشد و بتواند این کارها را سازمان بدهد، دیده نمی‌شود.

یکی دیگر از راه‌های تقویت تشکل‌ها، مشورتی است که دولتمردان با تشکل‌ها انجام می‌دهند یا اینکه، بخش‌هایی از وظایف خود را به تشکل‌ها واگذار می‌کنند.یک نکته اینکه، در ایران این عادت وجود دارد که دولت قیمت تمام شده خدمات را محاسبه می‌کند اما هیچ وزارتخانه‌ای هم نیست که ببیند چه نیرویی و چه بودجه‌ای برای آن خدمات مصرف می‌شود و نتایجی که به دست می‌آید چیست. اگر این امر انجام گیرد، آن وقت می‌توانیم بخش‌هایی از خدمات را با بودجه‌اش به تشکل‌ها واگذار کنیم که آنها، هم کاراتر و هم با هزینه کمتر، این کار را انجام دهند. مسوولان هم، دارای وسعت دید بیشتری می‌شوند و با بلندنظری می‌توانند بسیاری از کار‌ها را از خود جدا کنند و به کسانی بسپارند که توانایی انجام آن را راحت‌تر و بهتر دارند.

شناخت از تشکل‌ها آن طور که باید و شاید شکل نگرفته و حتی بعضی اوقات، با کسانی مواجه می‌شویم که از تشکل‌ها واهمه دارند. در حالی که باید بپذیریم ما همه، دلسوز آینده کشور هستیم و بدون تردید، کسانی که سرمایه خود را در زمین، پیچ و مهره می‌کنند، بیشتر به این آب و خاک علاقه دارند تا کسانی که کمتر سرمایه‌های مادی و معنوی خود را درگیر مسائل توسعه کشور می‌کنند.

راه‌های تامین مالی

بهشتی، دبیر کنفدراسیون صنعت ایران، راجع به چگونگی تامین منافع مالی این تشکل اظهار داشت: بخشی از منابع مالی، از حق عضویت‌ها و بخشی هم از طریق کمک افراد علاقه‌مند به پیشرفت صنعت کشور به دست می‌آید. اما همیشه، با مشکلات تامین منابع همراه بوده‌ایم. اما در کل، خوشبختانه، همت والایی که در صنایع ما و مدیران بخش خصوصی و پیشکسوتان صنعت وجود دارد، نگذاشته‌اند مشکلات مالی بر ما فائق آید.

وی افزود: «تشکل‌های ما، خوشبختانه توانسته‌اند راهکارهای مناسب‌تری را برای توسعه فعالیت‌های خود در پیش گیرند. اعضای تشکل‌ها، گاهی اوقات، تعاونی‌هایی تشکیل می‌دهند و از طریق آن، بخشی از درآمدی را که حاصل می‌شود، صرف تشکل می‌کنند.

همچنین تشکل‌ها، بعضی خدمات جانبی دیگری انجام می‌دهند.

مثلا فعالیت‌هایی مانند اخذ جواز صادراتی اعضا که دولت و وزارت بازرگانی هم به آنها کمک می‌کند و می‌تواند کارهای محاسباتی و دفتر را انجام دهند که همین فعالیت‌ها، بخشی از درآمدهای آنها را تامین می‌کند.

بعضی از تشکل‌ها نیز با برپایی نمایشگاه‌های مختلف توانسته‌اند از اعضای خود که در نمایشگاه شرکت می‌کنند، درآمد مختصری بگیرند و بتوانند به وضع مالی خود سر و سامان دهند. بعضی از اعضا هم، با اعزام هیات‌هایی به خارج یا دعوت از هیات‌های خارجی به ایران، درآمد خود را تامین می‌کنند. اما در این میان‌، این کنفدراسیون برای تامین نیازهای مالی خود به این راه‌ها روی نمی‌آورد.