معانی سه‌گانه پرتاب کفش به سیاست‌مداران

سایت فرارو در مطلبی انتقادی نوشت: خبرگزاری حامی دولت فارس که سال گذشته پرتاب کفش به سوی بوش را عملی قهرمانانه، پرتاب کفش به سوی صفار هرندی را عملی مذبوحانه و ناشی از بی فرهنگی قلمداد کرده بود، درباره برخورد با کروبی اینگونه می‌نویسد: «کروبی در دقایق ابتدایی حضور خود در نمایشگاه مطبوعات با خیل مردمی روبه‌رو شد که از او با شعارهای مرگ بر منافق و مرگ بر ضدولایت فقیه استقبال می‌کردند. حجم شعار‌ها علیه کاندیدای شکست خورده دهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری دوره دهم به حدی بود که وی مجبور شد از همان ابتدای نمایشگاه راه خود را کج کرده و به دنبال درب خروج باشد. اما در این بین نیز با شعارهای «مرگ بر دروغگو» و «مرگ بر منافق» حاضرین در نمایشگاه روبه‌رو شد.» این خبرگزاری در تجلیل از پرتاب کفش به سوی کروبی می‌نویسد: «در این بین نهضت لنگه کفش نیز به راه افتاد و جمعیت خشمگین حاضر با پرتاب کردن لنگه کفش‌های پی‌در‌پی به سبک «منتظرالزیدی» به سوی کروبی، اقدامات اخیر وی که موجب صدمه دیدن و کشته شدن جمعی از جوانان کشور شده بود را پاسخ می‌گفتند.» سایت فرارو می‌آورد: اکنون این سوال پیش می‌آید که چرا و چگونه سه پرتاب کفش به سوی سه شخص مختلف از سوی برخی رسانه‌ها واکنش‌های متفاوتی می‌یابد. کفش پرت کن به سوی جورج بوش قهرمانی می‌شود که دانشگاه‌های ایران حاضرند به او بورس تحصیلی بدهند و در تقلید از اقدام او مسابقه برگزار می‌شود. کفش پرت کن به سوی صفار هرندی بی‌فرهنگی نامیده می‌شود که با اقدام سخیف خود میزان مدنیت خویش را اثبات کرده است و پرتاب کفش‌های پی در پی به سمت مهدی کروبی اقدامی انقلابی در پاسخ به رفتارهای ضد میهنی او تفسیر می‌شود.