تحلیل افروغ از مسائل انتخاباتی کشور

یک استاد دانشگاه با اشاره به طرح موضوع آشتی ملی در جامعه گفت: وقتی بحث آشتی ملی مطرح می‌شود، حکایت از این می‌کند که در جامعه اتفاقی افتاده و اگر نگوییم خصومت ملی، قهر و شکاف ملی ایجاد شده است. عماد افروغ در گفت‌وگو با ایلنا، افزود: باید این واقعیت را به خوبی ریشه‌یابی کرد، زیرا اتفاقات اجتماعی معمولا تک عاملی نبوده و «ربطی» هستند، بدین معنا که نباید فقط یک‌ طرف قضیه را مسوول دانست، در حالی که متاسفانه هم اکنون برخوردهای یک‌سویه هم در ریشه‌یابی مسائل و هم در توصیه به رعایت قانون، سکه رایج شده و لذا آشتی ملی مساله‌ای جدی است، به شرطی که به خوبی مورد بررسی قرار گرفته و برخوردها دو سویه باشد.

وی با بیان اینکه همواره در این خصوص توصیه‌هایی را بیان می‌کردم، اما هم اکنون تمایل چندانی به بیان آنها ندارم، تصریح کرد: با این وجود، حسب توقعات از نظام جمهوری اسلامی، اصحاب قدرت باید پیش دستی کرده و دست نیاز برای رسیدن به آشتی ملی دراز کنند و به آن اهمیت دهند.

افروغ ادامه داد: متاسفانه من چنین تمایلی را در برخوردهای انتخاباتی و رفتارهای صدا و سیما ندیدم که نه تنها آبی بر روی این آتش ریخته نشد، بلکه بر هیزم آن نیز افزوده شد.

این استاد دانشگاه گفت: با وجود رفتارهایی که در این مدت شاهد بودیم، به خودم توصیه می‌کنم که کمتر سخن بگویم و امید چندانی هم به اینکه از سوی اصحاب قدرت دست نیاز برای رسیدن به آشتی ملی دراز شود و مسائل اجتماعی از راه‌های اجتماعی حل شود، ندارم. افروغ در ادامه اظهار کرد: من به یک طرف توصیه نمی‌کنم، ولی همیشه از یک طرف توقع بیشتر و انتظار پاسخگویی بیشتری وجود دارد و آنچه به اصحاب قدرت باید گفت، این است که باید به تخلفات انتخاباتی رسیدگی بیشتری می‌شد و ما نمی‌توانیم با جمهوری اسلامی و قانون اساسی برخورد «صوری» داشته باشیم.

نماینده سابق مجلس با طرح این سوال که چرا همیشه باید به گروه‌های سیاسی و مردم توصیه کنیم؟ افزود: من در نگاه جامعه‌شناسی سیاسی خودم همواره قدرت دولتی را مورد توجه قرار داده‌ام که دلایل آن دینی بودن حکومت در ایران و متمرکز بودن و نفتی بودن آن در کشور ما است، اما با کمال تاسف کمتر شاهد برخورد صحیح از سوی این قدرت بوده‌ایم.

عماد افروغ در پاسخ به این سوال که «چه توصیه‌ای به گروه‌های سیاسی دارید؟» گفت: به آنها توصیه می‌کنم، در قالب قانون اعتراضات را مطرح کنند و از راه‌های مدنی آنها را بیان کنند و از تقابل‌های فیزیکی هم اجتناب کنند و ضمن آگاهی بخشی به مردم کارهای روشنفکری را در دستور کار قرار داده و کانون‌های مدنی ایجاد کنند.