خواستم عذرخواهی کنم
نیلی مهرعلیان<br>ستاره‌های طلایی روی سینه و بازوبندهای سفید؛ آشوبی میان طرح، چهره‌های هراسان، سربازان سبزپوش، نگاه‌های خیره و زنان دربند، اولین چیزهایی است که در نقاشی «آزاده خواجه‌نصیری» چشم را به خود می‌گیرد.
نیلی مهرعلیان
ستاره‌های طلایی روی سینه و بازوبندهای سفید؛ آشوبی میان طرح، چهره‌های هراسان، سربازان سبزپوش، نگاه‌های خیره و زنان دربند، اولین چیزهایی است که در نقاشی «آزاده خواجه‌نصیری» چشم را به خود می‌گیرد. خانه هنرمندان ایران از ۱۷ تا ۲۲ فروردین ماه، میزبان ۲۲ اثر نقاشی و ۲۰ طرح اوست. نقاشی‌های فیگوراتیو، به سبک کسپرسیونیت‌ها، آثاری که نمایانگر دردها و تشویش‌های انسان‌‌اند. چهره‌های رنجور و شکسته و نمایش درون ویران شده به شکلی تاثیرگذار، پایه طرح‌های اوست که فارغ‌التحصیل رشته نقاشی است و از سال ۷۳ تا امروز به این حرفه مشغول.
خواجه‌نصیری در خصوص طرح‌هایش می‌گوید: «همیشه دوست داشتم دغدغه‌های ذهنی‌ام را در طرح‌ها منعکس کنم و موضوعاتی که در لحظه‌ای خاص، ذهنم را مشغول می‌کرده.»
به قول خودش همه آثارش را دوست دارد، اما در مورد متفاوت‌ترین اثرش این‌گونه می‌گوید: «یکی از تابلوهای نقاشی هست که هم از نظر تکنیک با کارهای دیگرم متفاوت بوده و هم موضوع شاخصی دارد.
موضوع طرح هولوکاست است و فاجعه‌ای که برای یهودی‌ها پیش آمد. حدود دو ماه روی این تابلو کار کردم و خواستم با کشیدنش عذرخواهی کنم. از همه اقوامی که در آن فاجعه آسیب دیدند.»
