مجوزی برای تخریب وجود ندارد

دبیرکل جامعه روحانیت مبارز گفت: «بعضی گرم کردن رقابت‌‌های انتخاباتی را با فحاشی و تخریب اشتباه می‌گیرند. خیال می‌کنند گرم کردن رقابت‌‌ها به این است که ما گلوی هم را بگیریم و فشار دهیم، بعد مردم هم تماشا می‌کنند و هورا می‌کشند.» به گزارش سایت آفتاب آیت‌ا... محمدرضا مهدوی کنی، در گفت‌وگو با خبرنگار ویژه جامعه روحانیت، ضمن انتقاد شدید از «بدگویی و تخریب دیگران»، در جریان‌‌ مبارزات انتخاباتی تصریح کرد: «من با وصف اینکه روحانی هستم که سال‌‌ها است در انقلاب بوده‌ام و تجربه دارم و در عین حال در جناح خاصی هم هستم، مجوزی برای تخریب دیگران ندارم.»

متن کامل این گفت‌وگو به شرح زیر است:

در آستانه انتخابات ریاست جمهوری اظهار نظرهای تندی علیه شخصیت‌‌های ملی نظام و کاندیداهای ریاست جمهوری مطرح شده است، لطفا نظر مبارکتان را در رعایت اخلاق انتخاباتی بیان بفرمایید؟

بنده معتقدم که فعالان سیاسی، طرفداران انقلاب اسلامی، نامزدهای ریاست جمهوری و مبلغین آنها، باید شئون اسلامی و انقلابی را حفظ کنند. رعایت شئون اسلامی از دو جهت لازم و مفید است: اول؛ عمل به وظیفه شرعی. ما همه شعارمان این است که مسلمانیم، انقلابی هستیم و پیرو خط امامیم، بنابراین باید ببینیم که امام (ره) چگونه راهنمایی می‌کرد. امام (ره) در این باره می‌فرمودند: «مطالب خودتان را بگویید و دیگران را تضعیف نکنید.»مردم عادی یا حتی نخبگان هم وقتی که می‌خواهند کسی را انتخاب کنند، برنامه‌های او را مطالعه می‌کنند. اگر برنامه اعلام شده مفید بود، او را انتخاب می‌کنند. پس با بدگویی و تخریب دیگران نمی‌توان در انتخابات پیروز شد. بر فرضی که جناح فحاشان و بدگویان انتخاب شوند، آیا بعد از انتخاب باز هم می‌خواهند فحش بدهند؟ مردم به نان و آب نیاز دارند نه به فحش و ناسزا. مردمی که با وجود همه مشکلات خالصانه پای صندوق‌‌ها می‌آیند و با امیدهایی رای می‌دهند، چه تقصیری دارند؟ قطعا امیدشان فحش و ناسزاگویی نیست. دوم؛ مشارکت بیشتر مردم. وقتی نامزدها یا طرفداران آنها شئون اسلامی را رعایت نمی‌کنند، بسیاری از طرفداران خود را از دست خواهند داد. بعضی گرم کردن رقابت‌‌های انتخاباتی را با فحاشی و تخریب اشتباه می‌گیرند. خیال می‌کنند گرم کردن رقابت‌‌ها به این است که ما گلوی هم را بگیریم و فشار دهیم، بعد مردم هم تماشا می‌کنند و هورا می‌کشند. گرم کردن انتخابات به این است که کاندیداها و افراد ذی‌صلاح، برنامه و مطالب خودشان را بگویند. البته عملکرد و برنامه‌های دیگران را هم می‌توانند نقد کنند. مثلا می‌توانند بگویند که ما این مساله را به این شکل عمل نمی‌کنیم، ما به آن روش اقتصادی، سیاسی و به آن روابط با خارج یا داخل، با آمریکا، اروپا یا دیگر کشورهای اسلامی انتقاد داریم و اینکه بگویند ما این روش را تجربه کرده‌ایم و در دنیا نیز تجربه شده است و مفید است و آن روش تجربه منفی دارد. اگر گفتمان‌ها این گونه باشد، عامه مردم هم علاقه‌مند می‌شوند و اگر نه قهرا ما مردم را از دست خواهیم داد. مردم اگر ببینند که گروه‌ها و جریان‌‌های فعال در انتخابات به جان هم افتاده‌اند و حریم یکدیگر را رعایت نمی‌کنند، می‌گویند بابا اینها اصلا به درد نمی‌خورند و به طور کلی هر دو را رد می‌کنند. من با وصف اینکه روحانی هستم که سال‌‌ها است در انقلاب بوده‌ام و تجربه دارم و در عین حال در جناح خاصی هم هستم، مجوزی برای تخریب دیگران ندارم. من یک دفعه دیگر هم نصیحتم را بیان کرده‌ام و حالا هم می‌گویم و آن این است که واقعا به فکر این مردم باشیم، غالب مردم اخلاص دارند و تقصیری ندارند که گرفتار این کشمکش‌های سیاسی بشوند. انشاءا... امیدواریم که انتخابات خوبی باشد.

آیا بیانات شما موضع جامعه روحانیت مبارز هم هست؟

هم موضع خودم هست و هم موضع جامعه، جامعه هم این را می‌پسندد، این نصیحت را در جلسه جامعه هم مطرح کردیم و همه دوستان پسندیدند و قرار شد که ما از طرف جامعه روحانیت مبارز مطرح کنیم.

البته مواضع شما همیشه مورد قبول اعضای جامعه بوده است و خواهد بود.

خب معمولا هم من رسمم همین هست که کمتر حرف‌های شخصی بزنم.

آیا در معرفی نامزدهای ریاست جمهوری و برنامه‌هایشان دیر نشده است؟ و همین می‌آیم و نمی‌آیم‌ها موجب تخریب و تشویش اذهان عمومی نمی‌شود؟

ممکن است که دیر شده باشد؛ ولی چه می‌شود کرد؟ قسمتی از این کارها در اختیار ما نیست. در اختیار آن‌هایی است که می‌خواهند کاندیداها را معرفی کنند و آن‌هم منوط به این است که نامزدها آمادگی و حضورشان را اعلام کنند. جریاناتی که در این انتخابات وجود دارد، سبب شده که کاندیداها در اعلام حضورشان قدری تامل کنند و این تامل سبب شده که دیر شود. من هم معتقدم که اقلا از پنج یا شش ماه مانده به روز انتخابات، نامزدها با اعلام آمادگی و معرفی برنامه‌هایشان بر اهمیت و گرمای انتخابات بیفزایند. وقتی که ما اخبار و نظرات کاندیداهای احتمالی و موجود را مطالعه می‌کنیم، برنامه‌ای را نمی بینیم. از یک طرف آقایان اصولگراها می‌گویند این آقا بیاید خوب است و آن آقا نیاید خوب است، دولت چنین کرده و دولت چنان کرده. بحث این است که دولتی که می‌خواهد بیاید یا برنامه‌ریزانش یا طرفدارانش چه کاری می‌‌خواهند بکنند.از طرف اصلاح طلبان هم همین طور است. چه کاری می‌خواهند بکنند و تفسیر نمی‌کنند که اصلاحات یعنی چه؟ و چه چیزی را می‌خواهند اصلاح کنند؟ قانون اساسی را می‌خواهند تغییر بدهند؟ و اگر چیز دیگری را می‌خواهند تغییر دهند، بگویند. یا می‌خواهند به قانون اساسی عمل کنند. عمل به قانون اساسی که اصلاحات نمی‌شود. لذا باید بگویند ما می‌خواهیم جدی وارد میدان شویم، عمل کنیم و عملگرا هستیم. بحث اصلاحات معمولا در مسائل نظری مطرح می‌شود و یا مسائلی که متفرع بر یک مبانی باشد که نیاز به تغییر است. ‌خوب است که اصولگرایان بگویند که چه چیزی را اصل می‌دانند و اصلاح‌طلبان نیز بگویند که چه چیزی را می‌خواهند اصلاح کنند.مردم هم در این وسط مانده‌اند، عده‌‌ای طرفدار اصولگرایان و عده‌ای طرفدار اصلاحات شده‌اند و واقعا این چیز خوبی نیست. سی سال از انقلاب گذشته است و ما نفهمیدیم. یک دوره‌ای راست و چپ می‌گفتند. سپس به راست سنتی، چپ سنتی، چپ مدرن، راست مدرن و از این حرف‌ها منشعب شد. عده‌ای دیگر طرفدار سرمایه‌دار و عده‌ای طرفدار مستضعف بودند و همه آن اصطلاحات هم کنار رفت.

حالا بحث اصلاحات است. اصلاحات! بیننا و بین ا...، بیاییم مردم را گیج نکنیم و راست بگوییم. واقعا به مردم راست بگوییم و هر چه که منظورمان از اصلاحات هست را بیان کنیم، مثلا بگوییم ما قانون اساسی را می‌خواهیم تغییر بدهیم. اگر نظر این است بگوییم و اگر هم نیست که بگوییم نیست و چیز دیگری است و چرا ما خلاف بگوییم.

واقعا بعضی چیزها گفته نمی‌شود، گاهی گفته می‌شود که زمینه برای اصلاحات فراهم نیست. خب اگر هم زمینه فراهم نیست، دیگر بحثش را نکنیم.

همه علما در تغییرات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی قائل به فراهم بودن زمینه آن هستند. حالا که زمینه‌اش نیست، صحبتش را هم نکنیم. چرا باید در مردم تنشی ایجاد کنیم و آنها را متحیر کنیم که چه بکنند؟

باید صادقانه به مردم بگوییم که در شرایط موجود چقدر از برنامه‌های اعلام شده را می‌توان عمل کرد.