علی لاریجانی پاستوریزاسیون فیلسوفانه در بهارستان!

امید ایران‌مهر- سخنان و سفرهای رییس مجلس هشتم در هفته گذشته بار دیگر نام وی را به عنوان رقیبی بالقوه برای رییس دولت نهم مطرح کرد؛ خاصه آن‌که وی بیشتر روزهای هفته‌ای که گذشت را خارج از پایتخت گذراند و از یک سو سفرهای استانی‌اش را با حضور در شیراز و شرکت در نشستی جنجالی با دانشجویان این شهر کلید زد و از سویی دیگر به رسم دوران حضور در شورای‌عالی امنیت ملی بار سفر بست تا در قامت «رییس جمهوری بالقوه» بلاد فرنگ را زیرپا گذارد و بار دیگر با هم‌سخن دیرینش خاویر سولانا دیداری تازه کند. او شاید این‌چنین قصد داشت یک هفته پس از حضور چندین شخصیت معتبر بین‌المللی در تهران که نمادی از اعتبار جهانی محمد خاتمی‌ به حساب آمده بود، در برابر رییسان فعلی و پیشین دولت قدرتی بنماید و اعتبارش در میان سیاست‌مردان قاره سبز را به نمایش بگذارد. اما چه دلیلی دارد که سخنان رییس قوه‌ای از قوای سه‌گانه شائبه تلاش برای دست یافتن به قوه‌ای دیگر را به میان بکشد؟

آنچنان که به نظر می‌رسد انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده قرار است یکی از عجیب‌ترین و شاید جالب‌ترین رقابت‌های سیاسی سه دهه اخیر را به نمایش بگذارد. رقابتی که در آن اگر نگوییم تمامی‌کاندیداهای مطرح اما بخش عمده‌ای از آنان برای اتمام «کارهای ناتمام» خویش پا به میدان خواهند گذاشت.

اگر محمود احمدی‌نژاد به رسم سه رییس دولت پیش از خود در پی تکمیل دوران ۸‌ساله ریاست‌جمهوری پا به میدان رقابت می‌نهد و محمد خاتمی‌برای به سرانجام رساندن که نه، شاید نجات آن‌چه «اصلاح‌طلبی» نامیده می‌شود راضی به شرکت در انتخابات می‌شود، مهدی کروبی نیز به صرافت افتاده است کار ناتمام خویش در انتخابات ۴‌سال قبل را به پایان برساند و شهردار تهران نیز بدش نمی‌آید در رقابت با رییس دولت نهم بر صندلی وی بنشیند. در این میان به نظر می‌رسد رییس مجلس هشتم نیز ‌که این روزها احتمال حضورش در رقابت خرداد سال آینده بیش از پیش افزایش یافته است دلایل خاص خود را برای ورود به کارزار ۸۸ داشته باشد که او نیز کاری ناتمام دارد که باید به انجامش برساند.

علی لاریجانی در میان تمامی‌رقبای ناکام احمدی‌نژاد در انتخابات ۸۴ یک ویژگی منحصربه‌فرد داشت و آن عنوان «کاندیدای نهایی شورای هماهنگی نیروهای انقلاب» یا همان جبهه پیروان خط امام و رهبری بود. همانی که حالا او را به صرافت می‌اندازد تا با شرکت در انتخابات و احتمالا پیروزی بر رییس دولت نهم از درستی در اختیار گرفتنش دفاع کند. شورای هماهنگی نیروهای انقلاب همان جمعی بود که توسط علی‌اکبر ناطق‌نوری هدایت می‌شد و قرار بر این بود طی فرآیندی کاندیدای نهایی جریان اصولگرا را برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری نهم معرفی کند تا دیگر کاندیداها به سود وی کنار بروند. خواسته‌ای که البته هیچ‌گاه جامه عمل نپوشید، چه آن‌که پس از اعلام نام «لاریجانی» در شام آخر اصولگرایان هر کاندیدا ساز جدایی کوک کرد و جز «احمد توکلی» که او هم به نفع قالیباف کنار کشید، باقی کاندیداها سازوکار توافق شده را زیر پا گذاشته و هر یک رأسا وارد میدان رقابت شدند.

لاریجانی اگرچه در آن انتخابات شکست خورد اما از همین حضور ناکام هم پلی ساخت برای پیشرفت در عرصه سیاست. عرصه‌ای تازه که به نظر بسیاری از ناظران آن زمان این فیلسوف تازه‌کار تبحر لازم را در آن نداشت. این گزاره اما از چندماه پس از انتخابات دوره نهم روز به روز رنگ باخت. انتصاب لاریجانی به دبیری شورای عالی امنیت ملی و خروج پر سرو صدایش از آن چهره‌ای تازه از او به نمایش گذاشت. او با استعفا از هدایتگری پرونده هسته‌ای در برابر رییس دولت نهم چهره‌ای میانه‌روتر از خویش به نمایش گذاشت و با ورود به مجلس از حوزه انتخابیه قم اعتباری ویژه در جمع علمای این شهر مذهبی دست و پا کرد تا در شرایطی که دولت و قم روابطی سردتر از همیشه را تجربه می‌کنند او در مقام نماینده مردم این شهر امتیازات بیشتری را در رقابت احتمالی با رییس دولت در اختیار داشته باشد. ریاست مجلس نیز برای لاریجانی سکوی پرتاب خوبی بود که بتواند به پشتوانه آن کاندیدای موجه‌تری برای ریاست جمهوری اسلامی‌ایران باشد.

چنین پیشینه‌ای بود که وقتی هفته گذشته علی لاریجانی در گفت‌وگویی پس از دیدار با سولانا در اظهارنظر‌ی درباره مسائل داخلی اعلام کرد: «با توجه به مجموع قابلیت‌های مدیریتی که در جناح‌های مختلف اصولگرا یا اصلاح‌طلب وجود دارد، به نظر می‌رسد دهه آینده انقلاب را باید با یک منطق سیاسی جدید آغاز کنیم.» همگان به یاد گمانه‌زنی‌هایشان پس از استعفای لاریجانی از دبیری شورای عالی امنیت ملی افتادند که معتقد بودند این خروج پرسروصدا بی‌ارتباط با انتخابات ریاست جمهوری نیست.

رییس مجلس هشتم اگر آنچنان که پیش‌بینی می‌شود کاندیدای انتخابات ریاست‌جمهوری باشد، چهارمین رییس مجلسی خواهد بود که در کارزار رقابت برای ورود به ساختمان سنگی خیابان پاستور بخت خود را می‌آزماید که پیش از او اکبر هاشمی‌رفسنجانی کامیاب این رقابت بوده، اما علی‌اکبر ناطق‌نوری و پس از او مهدی کروبی از دست یافتن به این آرزو ناکام مانده‌اند.

باید منتظر ماند و دید گمانه‌زنی‌ها درباره ورود قریب‌الوقوع فیلسوف سیاستمدار به کارزار ۸۸ سرانجام به واقعیت می‌پیوندد یا نه. آیا این بار رییس مجلس بهارستان راهی به پاستور خواهد یافت؟