راهی جز پیگیری وجود ندارد

سال ها است که دولت ها در ایران به تجارب جهانی، منطقه‌ای و بومی برای کوتاه کردن مسیر توسعه و صرفه‌جویی در وقت و انرژی شهروندان و مهم‌تر از همه جلوگیری از آزمون و خطاهای مکرر کم توجه بوده اند. دولت ها به واسطه اتکا به درآمدهای نفتی و افزایش قیمت آن روز به روز در ظاهر قدرتمندتر و فربه‌تر شده اند و علاقه‌ای به کوچک کردن حجم بدنه خود و واگذاری وظایف خود از نوع تصدیگری به بخش‌های غیردولتی به ویژه به تشکل‌های صنفی نداشته اند.

الزام‌های قانونی تصریح شده در اسناد توسعه‌ای نظیر برنامه‌های ۵ساله و چشم‌انداز ۲۰ساله، توصیه های نهادهای بین‌المللی و خواهش و تمناهای صاحبنظران توسعه‌ای در سه دهه گذشته هیچ‌کدام نتوانسته نهاد دولت از چپ سنتی تا راست سنتی را به کاهش تصدیگری دولت سمت و سو دهد و با توجه به شکاف عمیق بین آنچه برنامه‌ریزی می‌شود و آنچه به اجرا درمی‌آید، در این زمینه راهکاری جز آستین بالازدن بخش خصوصی و تشکل‌های برآمده از حضور و فعالیت در این بخش نیست.

به‌رغم تمامی محدودیت‌ها، نهادهای غیردولتی و تشکل‌های صنفی در سال‌های اخیر، تلاش‌های قابل توجهی را برای به اثبات رساندن توانمندی خود برای به عهده گرفتن وظایف تصدیگری دولت از خود نشان داده‌اند.

راه گذشته را با تحلیل واقع‌بینانه شرایط فعلی و چشم‌انداز آینده باید پیمود، زیر راهی جز پیگیری مداوم برای اثبات توانمندی تشکل‌ها وجود ندارد.

گروه تشکل‌ها