خود را باور کنید

فعالیت تشکل‌های صنفی در سال‌های گذشته و به ویژه پس از اجرای ماده ۱۳۱ قانون کار و شکل‌گیری کانون عالی انجمن‌های صنفی کارفرمایی در سال ۱۳۷۸ رونق قابل‌ملاحظه‌ای پیدا کرد. نگاهی به فرآیند تاسیس انجمن‌ها و اتحادیه‌ها و پیامد آن تشکیل کانون‌های سراسری، بهترین شاهد برای ادعای بالا است. به گونه‌ای که می‌توان حجم فعالیت‌های صنفی سال‌های اخیر را چندبرابر فعالیت‌های عمر چندین دهه‌ای تشکل‌گرایی غیرمنسجم گذشته قلمداد کرد.

در سال‌هالی اخیر تشکل‌های صنفی به دشواری و با تحمل سختی‌های فراوان توانسته‌اند خود را بر نهاد دولت تحمیل کنند. هر چند کمتر از همتایان خود در دیگر کشورهای توسعه‌یافته یا حتی در حال توسعه موفق بوده‌اند اما آنان توانسته‌اند اندک‌اندک در دل و فکر دولتمردان نفوذ کرده و شایستگی‌های خود برای تفویض وظایف غیرحاکمیتی، مشاوره رایگان و بهتر از همه فراهم ساختن بستر پایدار مشارکت مدنی را به اثبات برسانند.

با این حال به‌رغم در پیش داشتن راهی طولانی برای رسیدن نقطه مطلوب بی‌گمان راه باقیمانده از مسیر طی شده، سنگلاخ کمتری خواهد داشت.

تاکید مسوولان و دست‌اندرکاران حکومتی در تمامی حوزه‌های اجرایی، تقنینی و قضایی بر ضرورت استفاده از نظرات تشکل‌ها مانند مقوله اصلاح قانون کار به عنوان یکی از جدی‌ترین مسائل روز، امیدواری پیگیران مسائل تشکل‌ها را مضاعف کرده است. به نظر می‌رسد آگاهی تصمیم‌‌سازان و تصمیم‌گیران بر اهمیت تشکل‌گرایی و حرکت‌های گروهی را می‌توان نقطه قابل اعتمادی فرض کرد.

هر چند که دولتی‌ها بنا به محدودیت‌های نوشته و نانوشته کمتر به صورت آشکارا در این باره سخن می‌رانند، اما باید به آینده امیدوار بود. شرط اول، باور خود است.

گروه تشکل‌ها