ضرورت افزایش فعالیت‌های دیپلماتیک بین ایران و کره‌جنوبی
عابد اکبری کارشناس مسائل بین‌الملل
ایران و کره‌جنوبی طی سال‌های گذشته همواره به‌‌‌عنوان شرکای اقتصادی به مدت چند دهه با یکدیگر همکاری داشته‌‌‌اند. نیاز کره‌جنوبی به سوخت‌‌‌های فسیلی نظیر نفت و گاز و وجود این منابع در ایران مهم‌ترین مبنای شکل‌‌‌گیری این همکاری اقتصادی بوده است. از جانب ایران نیز نیاز به فناوری‌‌‌های پیشرفته کره‌‌‌ای و تجهیزات الکترونیکی و سایر مزیت‌‌‌های اقتصادی این کشور سبب شده است تا به کره‌جنوبی به‌‌‌عنوان یک شریک اقتصادی برجسته نگریسته شود. آنچه از مرور نیازهای متقابل دو کشور به یکدیگر استنباط می‌شود می‌توان گفت که ایران و کره‌جنوبی، ظرفیت‌‌‌ها و زمینه‌‌‌های بسیار زیادی برای همکاری دارند. این در حالی است که برخلاف این واقعیت، روابط دو کشور در عمل به دلایل متعددی به سطح قابل قبولی نرسیده است. در نگاه اول تحریم‌های اقتصادی آمریکا علیه ایران دلیل اصلی این امر به نظر می‌‌‌رسد. اگرچه این واقعیت است که تحریم‌های آمریکا مانع اصلی تقویت روابط دو کشور بوده اما در سطح ملی نیز اشتباهات متعددی رخ داده که همین امر سبب شده است تا سطح روابط به میزان مورد انتظار نرسد.
دیپلماسی و ابزارهایی نظیر گفت‌وگو و دیدارهای سیاسی، حلقه مفقوده روابط میان ایران و کره‌جنوبی است. مرور سفرهای سیاسی و دیدارهای دیپلماتیک دو کشور طی چند سال گذشته حکایت از آن دارد که تنها یک سفر در سطح ریاست جمهوری کره‌جنوبی در سال ۲۰۱۶ به ایران صورت گرفته و در مقابل هیچ سفری از جانب ایران در سطح ریاست جمهوری یا وزرا به کره‌جنوبی صورت نگرفته است.
در فضای بین‌المللی که ابزارهای سخت‌‌‌افزاری به دلیل هزینه‌‌‌های سنگین آن چندان مورد اقبال سیاستگذاران جهان نیست، تبادلات دیپلماتیک به‌‌‌عنوان یک راه کم‌‌‌هزینه و درعین‌‌‌حال پربازده همواره مورد توجه بوده است. آنچه از رفتارهای دو کشور در چند سال اخیر (به‌خصوص در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱) مشاهده می‌شود آن است که به‌رغم بالا گرفتن تنش‌‌‌های اقتصادی میان ایران و کره‌جنوبی و کشیده شدن آن به سایر حوزه‌‌‌ها، سطح تعاملات سیاسی نیز چندان درخور توجه نبوده است. این در حالی است که آنچه از سیاستمداران دو کشور انتظار می‌رود آن است که تقویت تعاملات دیپلماتیک و گفت‌وگوهای مستقیم و بی‌‌‌واسطه و در سطوح مختلف (از مقامات عالی‌‌‌رتبه سیاسی تا وابسته‌‌‌های فرهنگی و اقتصادی و... ) را در دستور کار خود قرار دهند. این مساله از یکسو به بسیاری از سوءبرداشت‌‌‌ها و ابهامات سیاسی پایان می‌دهد و از سوی دیگر باعث همفکری طرفین برای ایجاد راه‌‌‌های جایگزین برای حل مسائل پیش‌‌‌آمده خواهد شد.
