منتقد کلاسیک‌ها

کلیف لسلی (۱۸۸۲-۱۸۲۷) اقتصاددان مهمی است که شهرت او فقط به دلیل نوشته‌هایش در مورد مسائل ارضی و به ویژه در رابطه با مسائل ارضی ایرلند نیست، بلکه بیشتر به خاطر انتقادهای او از روش‌های تجریدی - قیاسی اقتصاددانان کلاسیک انگلیسی است. چنین انتقادهایی قبلا نیز (مثلا توسط ریچارد جونز) شده بود ولی انتقاد لسلی عمیق‌تر است، چرا که هم واقع‌گرایی فروض و هم پیش‌بینی‌های اقتصاد کلاسیک را مورد تردید قرار می‌دهد. لذا، این لسلی است که مکررا به مساله تفاوت نرخ دستمزدها در انجام یک نوع کار در بازارهای داخلی و عدم رشد جمعیت با سرعتی بیشتر از عرضه مواد غذایی در قبل و بعد از آزادی تجارت در ۱۸۴۶ اشاره می‌کند. حملات او علیه فروض تجریدی اقتصاد کلاسیک حاوی نکاتی بود که توسط منتقدان دیگر مورد اغماض قرار گرفته بود و فرض پیش‌بینی کامل فرصت‌های اقتصادی آتی از آن جمله است. لسلی در رد اقتصاد ریکاردویی در انگلستان تنها نبود. اقتصاددانان دیگری مثل بیج‌هات، جان اینگرام، و آرنولد توین‌بی در نوشته‌هایشان در دهه ۱۸۷۰ روش استنتاج تجریدی را رد می‌کنند و راهکار تاریخی و نهادی را مقبول می‌دانند، البته تا آنجا که مربوط به ماهیت علم اقتصاد است، میانشان اختلافاتی نیز مشاهده می‌شود. این گروه نویسندگان دسته‌ای را تشکیل می‌دهند که می‌شود آنها را مکتب تاریخی انگلستان نام نهاد که البته با مکتب تاریخی آلمان که پربارتر از آن است، هیچ ربطی ندارد. لسلی در سال ۱۸۲۷ در وگسفورد ایرلند متولد شد و در کالج ترینیتی در دوبلین تحصیل کرد. او پس از فراغت از تحصیل در سال ۱۸۴۷ به دانشگاه لندن رفت تا حقوق بخواند. لسلی هم در انگلستان و هم در ایرلند واجد شرایط وکالت تشخیص داده شد، اما هیچ‌گاه در این حرفه فعالیتی نکرد. وی در نتیجه آثاری که قبلا منتشر کرده بود، در سال ۱۸۵۳ به استادی حقوق و اقتصاد سیاسی کالج کوئین در بلفاست رسید. شغلی که تا پایان عمر آن را حفظ کرد. سخنرانی او در خصوص مسائل اقتصادی نظام‌های ارتشی در اروپا که در سال ۱۸۵۶ منتشر گردید، به بحث در مورد مزیت‌های یک ارتش داوطلب در مقایسه با ارتش اجباری می‌پردازد. نوشته‌های لسلی در دهه ۱۸۶۰ بر مسائل ارضی متمرکز بود. لیکن، در دهه ۱۸۷۰ به روش‌شناسی در علم اقتصاد روی آورد و درباره این مساله تا هنگام فوت در سال ۱۸۸۲، مطلب می‌نوشت.