دکه - ۱۴۰۴/۰۶/۰۵
روزنامه جام‌جم در گزارشی در صفحه نخست خود با تیتر «رمزگشایی از هجمه‌ها علیه رسانه ملی» نوشت: حملات به صداوسیما بخشی از یک پروژه کلان‌تر است که پس از شکست نظامی دشمنان در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه کلید خورده. این پروژه که دنبال تغییر پارادایم سیاسی و تسلیم ایران در برابر فشارهای خارجی است، صداوسیما را به‌عنوان مانعی کلیدی هدف قرار داده است. جریان‌های رادیکال داخلی که برخی از آنها به‌طور غیرمستقیم با گفتمان دشمنان خارجی همسو شده‌اند، با تخریب صداوسیما تلاش می‌کنند این سنگر مقاومت را تضعیف کنند. اتهاماتی مانند انحصارطلبی، تفرقه‌افکنی و عدم حرفه‌ای‌گری، ابزارهای جنگ روانی برای بی‌اعتبارکردن رسانه‌ملی هستند. تناقض درجبهه اصلاحات نیز در این میان قابل‌توجه است. درحالی‌که رئیس‌جمهور به‌عنوان چهره‌ای اصلاح‌طلب از نقش اساسی صداوسیما در انسجام ملی تقدیر کرده، برخی چهره‌های رادیکال و نزدیک به دولت با اظهارات تند و بیانیه‌های تفرقه‌افکن، عملا در مسیر خلاف دولت حرکت می‌کنند. این شکاف نشان‌دهنده تلاش گروه‌های تندرو برای پیشبرد پروژه‌ای مستقل از دولت و همسو با اهداف خارجی است؛ پروژه‌ای که سابقه نشان داده در نهایت به عبور از دولت اصلاح‌طلب نیز منجر خواهد شد!
روزنامه جوان در یادداشتی با عنوان «صدر، مطهری و جناب آقای اژه‌ای» نوشت: فردی به نام محمد صدر عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام در مصاحبه با مشاور وزیرخارجه (مجری مصاحبه با افراد هیجانی) گفته است «رئیسی را اسرائیل ترور کرد و اطلاعات پدافندی کشور را نیز روسیه در اختیار اسرائیل گذاشت». همزمان فایل قدیمی (۱۴۰۱) علی مطهری نیز که با یک مجری نادان دیگر مصاحبه کرده منتشر شده است که در آن گفته: «ما از اول هدفمون ساخت بمب بود (مجری: هدف کی؟ مطهری: کل نظام) ولی، چون لو رفت دیگه نشد تمومش کنیم.» در بخش دیگری از این یادداشت آمده است: مطهری یا به دروغ می‌گوید کسی به او توجه ندارد، یا با نافهمی مفرط سخن می‌گوید یا با زرنگی برای اینکه این حرف‌هایش به دست دشمن بیفتد. در بخش دیگری از این یادداشت آمده است: انتشار این‌گونه مصاحبه‌ها بار دیگر نشان داد که اتفاقا رسانه‌های رسمی و تلویزیون و روزنامه‌های معروف جای مناسب‌تری برای فرونشاندن عطش شهوت‌آلود دیده‌شدن سیاسیون هستند و اگر قرار است قانون مطبوعات و رسانه‌ها ارتقا داده شود باید این امکان به آنان داده و زمینه‌های آزادی بیشتر فراهم شود و از دیگران گرفته شود.
روزنامه خراسان در گزارشی با عنوان «شاهنامه عرصه فخر است نه معرکه طنز» نوشت: به تازگی به بهانه سخنان فردی که در فضای مجازی به عنوان طنزپرداز شناخته می‌شود بار دیگر شاهنامه فردوسی به بحث روز بدل شده است. پیداست فردوسی و اثر شگرف او در نهاد ما ایرانیان آن چنان جایگاه والا و عزیزی دارد که هرگونه بی‌حرمتی به او احساسات ملی را جریحه‌دار می‌کند. در ادامه این مطلب آمده است: به راستی چرا شخصی که پیش از این فقط به سراغ سوژه‌های اجتماعی و سیاسی می‌رفته به سراغ شاهنامه آمده است؟ گویا پرداختن به سوژه‌های دیگر هزینه‌هایی برای طنزپرداز دارد، اما توهین به شناسنامه ملی ایرانیان هزینه‌ای ندارد و سراسر نفع است! می‌توان جنجالی آفرید و جایگاه نام خود را در موتورهای جست‌وجو بالا برد. به ویژه در زمانی که پس از جنگ ۱۲ روزه، ایرانیان بیش از هر زمانی به «ایران عزیز» خود می‌بالند و حس وطن‌دوستی چون فواره‌ای جوشان و خروشان است چنین اقدامی می‌تواند شهرت‌افزا باشد. اگر این فرد در پی جنجال نبود، کافی بود کمی مشورت کند. کافی بود به نسخه‌های معتبر شاهنامه که به فراوانی در دسترس است، مراجعه کند.
