تصویری از تنهایی آدمها
مانلی حسینپور کارگردان
من همیشه به فضاهای سوررئالیستی و فانتزی علاقه دارم و زمانیکه نمایشنامه را خواندم متوجه شدم قابلیت اجرایی شدن این فضا وجود دارد و مونولوگهای این اثر دست کارگردان را برای اجرایی شدن ایدههای کارگردانی باز میگذارد.نمایش «دلقکهای غمگین» پیش از این در بیستویکمین جشنواره بینالمللی تئاتر دانشگاهی ایران اجرا شد و در آن این نمایش دودلقک داشت که در اجرای جدید دو دلقک دیگر به این اثر اضافه شده و به نسبت آن فضای بصری و ترکیببندی نمایش تصویریتر شده و نمایش فضای شادتری پیدا کرده است.
تنهایی آدمها یکی از سوژههای این نمایش است که این موضوع در دنیای امروز به وفور دیده میشود. یکی از جذابیتهای این نمایشنامه تقابل سنت و مدرنیته است؛ در این نمایش شغل پسر گذاشتن صدای خنده بر برنامههای تلویزیونی است و در آن سو سیرک پدر به دلیل فراگیر شدن مدرنیته ورشکست شده است. مهمترین بخش نمایش مربوط به این است که انسانها در این دنیا به آرزوهایشان دست نمییابند و حصاری به دور آنهاست که امکان رهایی از آن را ندارند تا زمانیکه بمیرند و آزاد شوند. فضای فانتری این اثر از فضای سوررئالیستی آن سرچشمه میگیرد و این نمایش اثر اتمسفری ابزورد دارد، چراکه همه شخصیتها به پوچی میرسند.
طراحی صحنه به دو دلیل مینیمال و بسیار موجز است؛ اول به علت آنکه سالنهای نمایش چند اجرایی هستند و معمولاً کارگردانها امکان اینکه دکور مدنظرشان را طراحی کنند را نخواهند داشت و دوم اینکه ما در این نمایش فضایی بیچیز را مدنظر داشتیم و تنها جایگاه زن در کنار درخت صنوبر را که ماهی بزرگ در پشت آن است رطراحی کردیم و این دایره بزرگ در این نمایش چند مفهوم دارد.موسیقی این نمایش ساخته شده و بهصورت پلیبک در سه صحنه پخش میشود که در بخش نخست فضایی فانتزی دارد، بخش دوم همراه با وهم و ترس است و بخش آخر فضایی رویاگونه دارد. نمایشنامه و داستان آن واقعیت زندگی آدمهای امروزی است و در صورتیکه مخاطبان و تماشاگران با آن ارتباط حسی برقرار کنند، میتوانند با این اثر نمایشی همذات پنداری کنند. نمایش «دلقکهای غمگین» نوشته علی حاتمینژاد و کار مانلی حسینپور هر روز ساعت ۱۸ در سالن شماره یک خانه نمایش مهرگان روی صحنه میرود و سروش طاهری، آرش تبریزی، حامد نظامی،میلاد محمدزاده، صبا نجارپور، امیر حسن بیک ، علیرضا صادقپورو... بازیگران این اثر هستند.
