آداب رانندگی - ۲۵ فروردین ۸۷

یوسف بهمن‌آبادی

قبل از شروع رانندگی کمربند ایمنی را می‌بندم. معمولا کسانی که کمربند ایمنی را می‌بندند به حقوق دیگران نیز احترام می‌‌گذارند. هنگام رانندگی، از داخل اتومبیل به بیرون آشغال پرت نمی‌کنم.

هنگام ترافیک یا تجمع ماشین‌ها، بوق بی‌جا نمی‌زنم.

استفاده از بوق بنزی برای رانندگی در جاده‌ها است، بنابراین در محیط‌هایی که مردم رفت و آمد دارند بوق بنزی یا بوق‌هایی که اعصاب را خراش می‌دهند، روی اتومبیل نصب نمی‌کنم.

جلوی بیمارستان‌ها یا مکان‌هایی که نیاز به آرامش دارند، بوق نمی‌زنم.

در صورت وقوع تصادف، چه مقصر باشم و چه نباشم، بدون این که داد و بیداد کنم و فحش دهم از اتومبیلم پیاده شده و منتظر افسر پلیس می‌مانم و چنانچه طرف مقابلم رفتار نامناسب داشت من با رعایت‌شان انسانی خود، در زمان مناسب از طریق قانون جواب این رفتارها را خواهم داد.

هنگام رانندگی همیشه، رعایت حال عابر پیاده را می‌کنم و تا جایی که امکان دارد فرصت عبور را به وی می‌دهم.

در محل تردد عابران پیاده سعی نمی‌کنم سرعتم را زیاد کنم تا بلکه بتوانم مانع عبور افراد شوم. بلکه سرعتم را تا حد زیادی کاهش می‌دهم تا عابران رد شوند. تمام زمانی که ممکن است در این حالت انتظار بکشم از یک دقیقه نمی‌گذرد.

هنگام مواجه با عبور عابر پیاده، با افزایش سرعتم آنها را دچار استرس و وحشت نمی‌کنم.

‌همیشه بین خطوط سفید رانندگی می‌کنم، حتی اگر ترافیک باشد و تعدادی اتومبیل هم سعی کنند از طرف دیگر خیابان برای عبور از ازدحام اتومبیل‌ها استفاده کنند..

همیشه فاصله بین اتومبیل خود با اتومبیل جلویی را حفظ می‌کنم.

در خیابان‌ها حتی برای لحظه‌ای دوبله پارک نمی‌کنم.

در چهارراه‌ها هنگامی که چراغ راهنما زرد است، سرعتم را کم می‌کنم تا جایی که اگر فرصت عبور داشته باشم رد می‌شوم، در غیر این صورت توقف می‌کنم.

هنگام رانندگی، اگر قرار است به سمت راست یا چپ بپیچم چراغ راهنما را روشن می‌کنم.

برای پارک‌کردن اتومبیل از مکان‌‌هایی که محل عبور و مرور عابران یا اتومبیل‌های دیگر است (همچون پارکینگ‌ها، محل عابر پیاده و جلوی در منازلی که رفت و آمد را مشکل می‌کند) استفاده نمی‌کنم.

هنگام خروج از پارکینگ، مراعات حال عابر پیاده را می‌کنم و با سرعت زیاد خارج نمی‌شوم. هنگام رانندگی مراعات حال افراد سالمند، کودکان و معلولان را می‌کنم و سرعت خود را متناسب با توانایی عبور و مرور آنها هماهنگ می‌کنم. زمانی که سرعتم کم‌ است از سمت راست حرکت می‌کنم و سد عبور اتومبیل‌های دیگر نمی‌شوم.

با شنیدن صدای آژیر خودروهای اورژانس یا آتش‌نشانی تمام تلاش خود را برای باز کردن مسیر آنها به کار خواهم برد.

هنگام سبقت اتومبیل پشت‌سر، فرصت عبور را به وی خواهم داد.

هنگام رانندگی برای اموری چون پرسیدن آدرس، گفت‌و گو و غیره به موازات اتومبیل در حال حرکت قرار نمی‌گیرم. در زمان رانندگی یا توقف، صدای ضبط ماشینم را بلند نمی‌کنم. از رانندگی به صورت مارپیچ و زیگزال در خیابان‌ها و اتوبان‌ها خودداری می‌کنم.

با وضع نامناسب روحی به رانندگی نمی‌پردازم.

میزان سرعت در رانندگی را حتی در بدترین شرایط از حد مجاز افزایش نمی‌دهم، چون می‌دانم دیر رسیدن بهتر از نرسیدن است.

برای پیچیدن به راست یا چپ تنها به دیدن آینه‌‌های بغل اکتفا نمی‌کنم و توجه کامل به موتور‌سواران و دوچرخه‌سواران پشت سر دارم و به طور ناگهانی نمی‌پیچم. چون می‌دانم آینه‌های بغل فاصله اشیا را بیش از آن که فکر می‌کنیم، دور نشان می‌دهد.