چالش‌های صنعت بیمه در پسا برجام

دکتر نیما نوراللهی

معاون توسعه بازار و شبکه فروش بیمه آسیا

بدون شک فعالیت در فضای رقابتی به‌خصوص در سطح فرا ملی باید متکی بر یک مزیت رقابتی پایدار باشد. مزیتی که به راحتی قابل تقلید نیست و بیشترین ارزش را برای مشتریان ایجاد می‌کند، هرچند مباحث مرتبط مزیت نسبی در ادبیات تجارت بین‌الملل از زمان آدام اسمیت تا ریکاردو، ساموئلسون و مایکل پورتر دچار تغییر ات زیادی در نوع نگاه و مولفه‌های مزیت رقابتی شده است با این حال آنچه در دهه ۷۰ به بعد کشورهایی مانند ژاپن، کره و سایر اقتصاد‌های نوظهور را در عرصه بین‌المللی به‌عنوان اقتصادهای مطرح دنیا معرفی کرد، صرفا مزیت نسبی عوامل تولید از قبیل منابع طبیعی و عوامل تولید از قبیل نیروی کار ارزان و راه‌های مواصلاتی که در آثار اندیشمندان متقدم مورد تاکید قرار می‌گرفتند نبود.

ژاپن به صراحت اعلام کرد که فعالیت در بخش‌هایی که صرفابه لحاظ منابع و نیروی کار ارزان در آن دارای ارزش نسبی است برای این کشور سود چندانی ندارد و قصد دارد اتفاقا در حوزه‌هایی فعالیت کند که به ظاهر در آن واجد مزیت نسبی نیست. صنایعی که دارای کشش درآمدی تقاضای آنها بالا است و پیشرفت فناوری سریع و بهره‌وری نیروی کار در آن روزافزون است. بنابراین همان‌طور که مایکل پورتر اشاره می‌کند یکی از عوامل مزیت نسبی و رقابتی یک کشور بهره‌وری تمام عوامل تولید است. به نظر می‌رسد یکی از چالش‌های پیش روی صنعت بیمه در دوران پسابرجام و رقابت با بیمه‌گران خارجی در کشور و بیرون از مرزها در سطح فراملی عدم بهره‌وری عملیاتی است. این عدم بهره‌وری چه در حوزه عدم استفاده بایسته و کارآ از سرمایه‌های اجتماعی و منابع انسانی، هم در حوزه ساختار و فرآیندها و هم موانع تکنولوژیکی در سطح سخت‌افزار و نرم‌افزار و از همه مهم‌تر رویکرد و بینش مدیریتی در ایجاد یکپارچگی منابع را در برمی‌گیرد، هرچند فضای کسب‌وکار و قوانین و مقررات نیز مزید بر علت است.