اساتید بیشتری تا سنین بالای هفتاد سالگی در کلاس درس و آزمایشگاه می‌مانند
روزنامه بوستون گلوب گزارشی از آمار استادان ۷۰ ساله و بالاتر تهیه کرده که نشان می‌دهد تعدادشان رو به افزایش است. برخی موافق این روند بوده و می‌گویند اعضای هیات علمی سالخورده چیزهای زیادی برای ارائه دارند، در حالی که عده‌ای دیگر می‌گویند همکاران جوان‌تر از اینکار صدمه می‌بینند.
روزنامه بوستون گلوب گزارشی از آمار استادان ۷۰ ساله و بالاتر تهیه کرده که نشان می‌دهد تعدادشان رو به افزایش است. برخی موافق این روند بوده و می‌گویند اعضای هیات علمی سالخورده چیزهای زیادی برای ارائه دارند، در حالی که عده‌ای دیگر می‌گویند همکاران جوان‌تر از اینکار صدمه می‌بینند. پاییز امسال پروفسور روی گلاوبر، دانشجویان تازه وارد به هاروارد را با نقل ماجراهایی از دوران جوانی خویش حسابی سرگرم کرد. او گفت چگونه هنگامی که در سن این دانشجویان بوده به تکمیل بمب اتمی در پروژه منهاتان کمک کرده است و از آن زمان بیش از ۶۰ سال می‌گذرد. در این مدت او دو فرزند را به تنهایی بزرگ کرده است، جایزه نوبل گرفته و در ماه سپتامبر نیز ۸۱ سالگی خود را جشن گرفت. او فعلا برنامه‌ای برای بازنشسته شدن ندارد.
او بخشی از موج استادانی است که با کار کردن در سنین ۷۰ سالگی و گاهی اوقات حتی ۸۰ سالگی، چهره محیط‌های دانشگاهی و به خصوص دانشگاه‌های درجه یک آمریکا را تغییر دادند.
یک قانون که در ۱۹۹۴ به اجرا درآمد، عمل رایج در دانشگاه‌ها یعنی الزام استادان بازنشستگی در یک سن معین، معمولا ۷۰ سالگی را ممنوع کرد. بهبود سلامت و افزایش طول عمر، بسیاری از استادان را تشویق کرده است تا در آزمایشگاه‌ها و کلاس درس باقی بمانند.
امسال ۲/۹درصد استادان دائمی در دانشگاه هاروارد ۷۰ سال یا بیشتر سن دارند که در مقایسه در سال ۱۹۹۴ این تعداد صفر بود. سایر دانشگاه‌ها نیز شاهد جهش معنادار در درصد اساتید سالخورده خود هستند، اگر چه تعداد واقعی در بیشتر جاها هنوز اندک است.
سالخورده شدن اعضای هیات علمی دانشگاه‌ها، بحث‌های آتشینی را باعث شده است.
برخی‌ها در آموزش عالی، شامل دانشجویان دانشگاه گلاوبر می‌گویند اکثر استادان پیرتر آنها، پژوهشگران عالی و معلمان جذابی هستند که چیزهای زیادی برای ارائه دارند.
اما برخی روسای دانشگاه‌ها می‌گویند فراوانی استادان سالخورده سد راه ورود اعضای جوان‌تر هیات علمی می‌شود، کسانی که اندیشه‌های جدیدتری وارد کلاس درس و آزمایشگاه می‌کنند.
در بدترین حالت آنها نگران هستند که نگهداشتن اساتید پیرتر باعث عقب‌نشینی جوان‌ها از حرفه دانشگاهی و رفتن به سمت سایر مشاغل شود.
لارنس سامرز که در هنگام ریاست بر هاروارد طرفدار استخدام و جذب دانشوران جوان‌تر بود، می‌گوید: «پیرشدن اعضای هیات علمی که تا حد زیادی به خاطر لغو بازنشستگی اجباری بوده است، یکی از مشکلات عمیق در تحقیقات دانشگاهی خواهد بود. بهترین روش ارتقای تفکر خلاقانه در دانشگاه آموزش دادن جوان‌ها و انتخاب نسل بعدی اعضای هیات علمی برای تصدی دائمی است، به طوری‌که زیر ۴۰ ساله‌ها جای بالای ۷۰ ساله‌ها و زیر ۵۰ ساله‌ها جای بالای ۶۰ ساله‌ها را بگیرند.
برخی اقتصاددانان می‌گویند پدیده استادانی سالخورده در اکثریت دانشگاه‌ها جای نگرانی ندارد و اینکه پیر شدن نسل انفجار جمعیت دهه ۱۹۵۰ میلادی باعث این اتفاق شده است. اما رشد نسبی استادان ۷۰ ساله و بالاتر در دانشگاه‌های نخبه‌پرور خصوصی کاملا مشهود است. کارشناسان می‌گویند احتمالا دلیل آن جذابیت بیشتر این شغل و سبک‌تر بودن کار تدریس در مقایسه با سایر مشاغل است.
