هفته‌نامه اکونومیست هم وبلاگ‌دار شد
هفته‌نامه معتبر اکونومیست هم وارد عصر نوین بلاگ‌نویسی شد.
هفته‌نامه معتبر اکونومیست هم وارد عصر نوین بلاگ‌نویسی شد. در این وبلاگ گروهی خبرنگاران اکونومیست از مناطق مختلف جهان مطلب می‌نویسند. همانطور که سیاست نشریه عدم ذکر نام نویسندگان است در اینجا نیز هویت نویسندگان فاش نمی‌شود. در یکی از نخستین پست‌های ارسالی به‌این وبلاگ از شهر نیویورک، مطلب طنزگونه‌ای با عنوان «مخاطرات پیش‌بینی» نوشته شده است که پیشنهاد می‌دهد نخستین جایزه ایروینگ فیشر را به چه کسی بدهیم.
همانطور که بسیاری از خوانندگان می‌دانند، ایروینگ فیشر اقتصاددان آمریکایی دقیقا قبل از سقوط شدید بازار سهام در سال ۱۹۲۹ جمله مشهوری گفت که شاخص سهام به «سطح دائمی بالایی» رسیده است. اقتصاددانان - و نویسندگان مطالب اقتصادی- باید یک مجسمه نیم تنه کوچک از ایروینگ فیشر را همیشه بر روی میز کار خود نگهدارند تا به آنها درباره مخاطرات پیش‌بینی هشدار دهد.
نخستین جایزه به جورج اورول نویسنده با افکار سوسیالیستی می‌رسد که سطرهای زیر را در کتاب «شیر و اسب تک شاخ» خود در ۱۹۴۱ نوشت: «آنچه این جنگ [جنگ جهانی دوم] نشان داد این است که سرمایه‌داری خصوصی - یعنی نظام اقتصادی که زمین، کارخانه‌ها، معادن و حمل‌و‌نقل در مالکیت خصوصی بوده و منحصرا به دنبال کسب سود هستند - نتیجه نمی‌دهد. این واقعیت برای‌میلیون‌ها نفر در سال‌های گذشته معلوم شده است اما هیچ تغییری به‌وجود نیامد چون پافشاری از پایین برای تغییر نظام وجود ندارد و کسانی که در بالا هستند را چنان آموزش داده‌اند که در این مورد کاملا نادان باقی بمانند. استدلال و تبلیغات به جایی نمی‌رسد. صاحبان سرمایه آرام نشسته و مدعی‌اند همه چیز در بهترین حالت است. اما فتح اروپا به دست هیتلر، بطلان سرمایه‌داری را آشکار ساخت. جنگ با وجود همه بدی‌ها، آزمون محکمی از قدرتمندی نظام برنامه‌ریزی است. یک بار و برای همیشه اثبات شده است که اقتصاد با برنامه، قوی‌تر از اقتصاد بدون برنامه است.»
کسی چه می‌داند افکار درونی جورج اورل چگونه بود، هنگامی که آمریکا وارد جنگ شد و قدرت اقتصادی بی‌نظم، هدایت نشده و مبتنی‌بر سود خود را به کار گرفت و تمام برنامه‌های هیتلر را برباد داد.
ارول در این کتاب توصیه می‌کند برای اینکه انگلستان موفق به شکست هیتلر شود نیاز به یک انقلاب سوسیالیستی دارد. به نظر ارول سوسیالیست و وطن‌پرست بودن منافاتی با هم ندارد و مکمل یکدیگر است. او این سوسیالیسم را با نوع سرکوبگر شوروی متفاوت دانسته و به آن سوسیالیسم انگلیسی دموکراتیک لقب داد. سال‌ها بعد که امید ارول برای انقلاب نقش بر آّب شد رویای سوسیالیسم انگلیسی نیز تبدیل به کابوسی شد که وی در کتاب مشهور خود به نام ۱۹۸۴ به زیبایی نشان داد.
