پیاده از اروپا تا آسیا

رویا کاکاوند

می‌خواهد جا پای اسکندر مقدونی و مارکوپولو بگذارد، قدم به قدم، به همین دلیل ترجیح می‌دهد پیاده باشد، البته تا آنجا که قوانین و مقررات دولت‌ها به او اجازه دهد، چرا که در بسیاری موارد کوتاه‌مدت ویزای کشورهای راه ابریشم به او این اجازه را نمی‌دهد تا چنان که می‌خواهد به قلب فرهنگ و تمدن ملل جاده ابریشم سفر کند. «مارینو کورینس» ۳۳سال دارد، ایتالیایی بوده و در زمینه آموزش کودکان تحصیل کرده است، اما عاشق تحقیق و تفحص در فرهنگ و تمدن ملل مختلف جهان است. به همین دلیل از یک سال قبل سفر ۵ساله خود در جاده ابریشم را آغاز کرده است. مارینو تاکنون از کشورهای متعددی چون اتریش، مجارستان، رومانی، بلغارستان، ترکیه، مولداوی، آلمان، فرانسه، اسپانیا، پرتغال و ... گذشته است. حال می‌خواهد یک ماه ایران را دیده و از نزدیک با فرهنگ و تمدن ایران و ایرانی آشنا شود. مارینو در ادامه سفر خود تا پایان راه ابریشم رفته و راه خود را تا ژاپن ادامه خواهد داد. وی می‌خواهد ماحصل این سفر را در کتابی با محوریت فرهنگ و تمدن جهان تالیف کند.

مارینو از تبریز وارد ایران شده، به تهران آمده و قصد دارد از پرسپولیس، پاسارگاد، مشهد، اصفهان و ... دیدن کند.

وی به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی، اسپانیایی و روسی تسلط دارد و با زبان‌هایی چون آلمانی، فرانسوی، لاتین، ترکی، رومانیایی و ... نیز آشنا است. اما به هر کشوری که وارد می‌شود، ترجیح می‌دهد تنها از زبان بین‌المللی اسپرانتو استفاده کند.

مارینو درباره دلیل انتخاب این زبان می‌گوید: اسپرانتو را انتخاب کردم چون یک زبان فراملی است و به هیچ کشوری تعلق ندارد. این زبان بیش از صد سال عمر دارد و توسط «لازار زامنهوف» بر پایه اصول انسان دوستانه ساخته شده است. زامنهوف معتقد بود منشأ سوء‌تفاهمات میان انسان‌ها،؛ اختلاف زبان است که اگر با زبان مشترک صحبت کنند، بسیاری از آنها برطرف می‌شود.

مارینو از جانب کشورش حامل پیام صلح و دوستی است و می‌گوید: تاکنون در خصوص گفت‌و‌گوی تمدن‌ها، بسیار شنیده‌ام، به‌ویژه که در کشور شما نیز در این زمینه فعالیت‌های بسیار صورت گرفته است، اما این نوع گفت‌وگو تنها در میان دولت‌ها اتفاق افتاده است، نه درمیان ملت‌ها، بر این اساس من سعی دارم با این سفر و با بهره‌گیر از زبان اسپرانتو گفت‌و‌گوی تمدن‌ها را در میان ملت‌ها محقق کنم. در واقع، معتقدم این زبان می‌تواند به عنوان یک رسانه قوی این رسالت را بر عهده گیرد. وی می‌خواهد با زبانی فراملی سخن بگوید و پای پیاده از میان مردم بگذرد تا از نزدیک فرهنگ آنها را لمس کند.

مارینو می‌گوید: می‌توانستم از میلان سوار هواپیما شوم و در توکیو به زمین بنشیم، اما در این صورت از شناخت فرهنگ و تمدن مردم باز می‌ماندم و از دیدن خیلی چیزها محروم می‌شدم. با پیمودن این راه به شکل پیاده، فرصت بیشتری برای تطبیق فرهنگ هر کشوری و کشف نقاط برجسته این فرهنگ‌ها دارم، چرا که هیچ چیز جای گفت‌و‌گو رو در رو را پر نمی‌کند.

از او می‌پرسیدم، آیا تاکنون سرک کشیدن در میان این همه فرهنگ و قوانین مختلف مشکلی برایش به‌وجود آورده است یا نه؟

می‌گوید: نه، در سفر با فرهنگ هر کشور و ملتی مشکلی ندارم، چرا که من به عرف و قوانین آنها احترام می‌گذارم و بالطبع آنها هم به من احترام می‌گذارند. اگر از من حرکتی سر بزند که از نظر فرهنگ و عرف آن جامعه درست نباشد، محترمانه به من تذکر می‌دهند و من نیز سعی می‌کنم رعایت کنم. به همین دلیل تا اینجا با مشکلی مواجه نبوده‌ام.

البته بزرگ‌ترین مشکل مارینو، بروکراسی هر کشوری است، که او را محدود می‌کند و در بسیاری موارد موانع جدی در راه تعمق وی در فرهنگ‌ها به وجود می‌آورد. یکی از این مشکلات، مدت زمان کوتاه ویزا است که زمان وی را محدود کرده و مانع آن می‌شود که به راحتی و یا فراغ‌خاطر به تحقیق و تفحص بپردازد، چرا که در بسیاری از مواقع وی مجبور است، با توجه به مدت اندکی که در اختیار دارد از اتوبوس و تاکسی به جای پیاده‌روی استفاده کند.

وی که تاکنون تنها یک هفته را در ایران گذرانده است، در مورد فرهنگ ایرانی می‌گوید: با وجود اینکه مدت کوتاهی در ایران هستم، ولی باید بگویم فرهنگ شما تفاوت بسیاری با فرهنگ ما غربی‌ها دارد. ایرانی‌ها خیلی به دینشان اهمیت می‌دهند، آدم‌های معتقدی هستند، مهمان‌نوازند و در کار‌هایشان سخت‌کوشند هرچند گاهی اوقات شکایت می‌کنند، اما معمولا سعی نمی‌کنند شرایط را تغییر دهند. مثلا از کارشان و شرایط زندگی‌شان شکایت می‌کنند، ولی هرگز در پی این نیستند که یک کار دیگر انتخاب کنند یا شرایطی را که از آن گله دارند، تغییر دهند. در حالی که ما اگر مشکلی داشته باشیم آن را حل می‌کنیم و شرایط را تغییر می‌دهیم یا اینکه اگر نمی‌توانیم شرایط را تغییر دهیم شکایت نمی‌کنیم.

از او در خصوص مشکلاتی که در ایران با آنها مواجه شده است می‌پرسیم و او می‌گوید: آنچه در وهله اول با آن مواجه شدم این است که وقتی به چشم گردشگر به ما نگاه می‌کنند فکر می‌کنند ما خیلی ثروتمند هستیم، در حالی که این طور نیست. مثلا یک راننده تاکسی در تهران برای اینکه من را از ترمینال به هتلم در میدان امام برساند از من طلب ۴۵هزار تومان کرایه کرد و بالاخره بعد از کلی چونه زدن ۱۶هزار تومان گرفت. این خاطره‌ای است که اگر برای چند نفر تکرار شود خوب در ذهن‌ها می‌ماند و مانع سفر بقیه می‌شود. مارینو که خودش آشپز قابلی است، غذاهای ایرانی مانند فسنجان، قورمه‌سبزی، میرزاقاسمی، مرباها و ترشیجات ایرانی را بسیار خوشمزه می‌داند. در مورد پیتزاهایی که در ایران خورده است، می‌گوید: بسیار خوشمزه‌اند اما هرچه هستند قطعا پیتزا نیستند. تنها اسم و ظاهرش شبیه پیتزا است ولی مواداولیه‌اش کاملا متفاوت است. اینه‌ا پیتزاهای ایرانی است نه ایتالیایی است.

مارینو کورینس از آغاز سفر خود سایت اینترنتی را با عنوان «از اروپا تا آسیا پیاده» با آدرس الکترونیکی WWW.Eurasiapc.com و به سه زبان ایتالیایی، انگلیسی و اسپرانتو راه‌اندازی کرده است و تمام اتفاقات سفر خود را در آن منتشر می‌کند.