یـاد بعضی نفـرات

استاد احمد حامی
یاد بعضی نفرات راحتم می دارد. این شعررا سهراب سپهری البته دروصف دست اندرکاران سیمان و بتن ایران نسروده است امادر هر حرفه و شغلی بعضی نفرات همواره یاد شدنی هستند.

هر چند که ممکن است به دلیل نبودن منابع لازم برخی نامها از قلم بیفتند. آنچه درپی می آید یادی است از پیشکسوتان صنعت سیمان و بتن کشوربراساس آن چه درجست و جوهایمان بدست آمده است.
مهندس منوچهر سالور
مهندس منوچهر سالور، فارغ التحصیل مهندسی برق و ماشین از هنرسرای عالی و دانشگاه علم و صنعت ایران در سال ۱۳۱۷ است که در سال ۷۶ از سوی انجمن مهندسان مکانیک ایران به عنوان "مهندس مکانیک برجسته سال ایران" معرفی و تقدیر شد. وی در راه اندازی تاسیس کارخانجات سیمان فارس و خوزستان، سیمان شیراز و ... فعالیت داشته است.
بنیانگذاران اولیه صنعت سیمان به انتخاب انجمن صنفی سیمان
علی همدانیان ،حسین همدانیان مهندس احمدعلی ابتهاج، مهندس منوچهر سالور، مهندس علی آگاه،مهندس علی زاهدی
پیشگامان صنعت‌سیمان به انتخاب انجمن صنفی سیمان
مهندس فیروز پزشکی، مهندس علی اصغر احمدیان، مهندس عباس شیرازی، مهندس میرحسین جلالی مهندس غلامرضا لیل آبادی ،مهندس حسین ایروانیان، مهندس رضا ابطحی، مهندس محسن متقیان ،مهندس ابراهیم ده بزرگی ، مهندس داریوش نجدسمیعی، مهندس نصرت اله مجلسی ، مهندس هادی پورسعید ، مهندس واهاق هاکوپ نعلبندیان ، مهندس حیدر بلوچ، مهندس ابوالقاسم بنی عامری ، مهندس فریدون خسروپور، مهندس داود ملک فاتحی ،مهندس علی آیت الهی
استاد احمد حامی
این مملکت عاشق می‌خواهد، هیچ وقت نگویید نمی‌شود؛
بگویید چگونه می‌شود؟ (زنده‌یاد استاد احمد حامی)
استاد احمد حامی، در سال ۱۲۸۶ هجری شمسی در یکی از محلات قدیمی تهران متولد شد و پس از طی تحصیلات ابتدایی در مدارس توفیق و حسینیه، تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان دارالفنون به پایان رساند و با موفقیت در آزمون اعزام به خارج، جزو نخستین گروه از دانشجویان ایرانی در سال ۱۳۰۸ راهی برلین شد. وی حدود یک سال بعد، بنا به‌دلایلی، به تهران بازگشت و سپس عازم سوییس شد و توانست دکترای مهندسی راه و ساختمان را از پلی تکنیک زوریخ، دریافت کند. در واقع، استاد حامی، نخستین ایرانی بود که موفق شد بین دانشجویان سایر کشورها، رشته راه و ساختمان را با درجه ممتاز به پایان رساند و به دریافت جایزه ویژه‌ این دانشگاه، نایل شود.

استاد حامی، در کنار ۴۶ سال تدریس مداوم در دانشکده فنی دانشگاه تهران، در سایر دانشگاه‌ها از جمله دانشگاه امیرکبیر، دانشکده فنی دانشگاه تبریز و دانشگاه فارابی اصفهان نیز به تربیت دانشجویان و مهندسان کشور همت گمارد. شخصیت چند بعدی استاد، این امکان را به ایشان می‌داد که علاوه بر امور دانشگاهی، به امور اجرایی نیز بپردازد. از این رو، مسؤولیت‌هایی نظیر مدیریت اداره ارتباطات در سازمان برنامه، مدیریت کل راه‌ها در وزارت راه و معاونت فنی وزارت، مشارکت در بسیاری از طرح‌های عمرانی از جمله راه آهن میانه و شاهرود ـ که از شاهکارهای مهندسی ایران می‌باشد ـ را برعهده گرفته و در کنار آن، همکاری نزدیکی با مرکز مطالعات سیاسی وزارت امور خارجه و سازمان برنامه و بودجه ـ در تدوین مقررات و مشخصات فنی ـ داشت و ایجاد مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن مشارکت فعالی را اعمال کرد.
همکاری و مشارکت استاد حامی در ساخت و راه اندازی بسیاری از راه ها، پل ها، راه‌های آهن، فرودگاه ها و بنادر کشور و تسلط وی به راه‌های کشور به حدی بود که ایشان را «پدر راههای ایران» نامیده‌اند.
همچنین اطلاعات بسیار دقیق استاد از خصوصیات زمین‌شناختی و جغرافیای مناطق مختلف ایران، این امکان را به ایشان داد که بسیاری از معادن کشور از جمله معادن سیمان در جاجرود و آبگرم، معدن ماسه‌ سیلیسی در فیروز کوه، معدن قیر معدنی در بهبهان و کانولن در جاجرود و میانه را کشف کند.
مجموعه‌ی آثار مکتوب استاد، دامنه وسیعی از موضوعات را فرا می‌گیرد که از آن جمله، می‌توان به کتاب‌های «مصالح ساختمانی»، «سیمان‌های طبیعی»، «نسوز»، «آسفالت گوگردی»، «راههای ایران در گذشته و آینده»، «روسازی آسفالتی خیابان‌های تهران»، «ماشین‌های متراکم‌کننده زمین‌های خرده سنگی»، «برآورد ساختمان‌ها»، «آب‌یابی، آب‌رسانی، آب‌یاری، آب‌سنجی در ایران باستان»، «سفر جنگی اسکندر مقدونی به درون ایران و هندوستان بزرگترین دروغ تاریخ است» و «هلنیسم دروغی بزرگ درباره فرهنگ ملتی کوچک» اشاره کرد. استاد حامی، سرانجام پس از عمری تدریس و تلاش پیگیر در راه اعتلای ایران عزیز و خدمت به مردم در دهم بهمن‌ماه ۱۳۷۹ در گذشت و در بهشت ‌زهرا(س) به خاک سپرده شد.
استاد حامی، حقوق مربوط به تمامی آثار خود را به دانشگاه تهران اهدا کرده است.
دکترمهدی قالیبافیان
دکترمهدی قالیبافیان در سال ۱۳۱۴ در تبریز متولد شد. پس از اتمام دورة ابتدائی، دو سال اول متوسطه را نیز در زادگاهش، در دبیرستان فردوسی تبریز بپایان رساند. سپس به تهران آمد و پس از اتمام دورة متوسطه در دبیرستان شرف، فوق لیسانس مهندسی خود را در رشته راه و ساختمان، در سال ۱۳۳۸، از دانشکده فنی دانشگاه تهران گرفت.
ازآبان سال ۱۳۳۸ تاشهریورسال ۱۳۳۹ به عنوان رئیس کارگاه قطعه اول راه «آوج » درشرکت تکنیک کارکرد. از شهریور سال ۱۳۳۹ در «گروه مهندسان محاسب سانو»، توسط آقایان مهندس فریدون سعیدی و مهندس هشیار نوشین (دکتر نوشین فعلی) ، همدوره وی در دانشکده فنی، پایه گذاری شده بود، به کار طراحی و محاسبه سازه ساختمانها پرداخت و در مدت یک سال و نیم، سازة تعدادی ساختمانهای بزرگ و کوچک، از جمله سازة بتن آرمه ساختمان فیلیپس واقع در خیابان انقلاب نرسیده به میدان فردوسی و چند درمانگاه سازمان بیمه های اجتماعی را طرح و محاسبه نمود. ساختمان فیلیپس اولین ساختمان بتن آرمه در ایران است که در برابر زلزله طراحی شده است .
در چارچوب تهیه نقشه های اجرائی کارخانه ماشین سازی تبریز، دکتر قالیبافیان برای اولین بار در ایران «علائم قراردادی اتصالات در ساختمانهای فلزی» را تهیه و به جامعه فنی کشور ارائه کرد که مجموعه این علائم، چند سال بعد با اندک حک و اصلاح به استاندارد کشوری تبدیل گردید.
براساس تجربه های حاصل از بهسازی ساختمانهای مختلف، وی در سال ۱۳۷۳ برای اولین بار در ایران، درس مستقل «بهسازی ساختمانها» را در دانشکده فنی دانشگاه تهران عرضه کرد .
در سال ۱۳۸۴، از طرف گروه مهندسی فرهنگستان علوم به عنوان مهندس برجسته شاخه مهندسی عمران برگزیده شد و در مراسم بزرگداشت روز مهندسی به دریافت لوح از فرهنگستان مفتخر شد .
طراحی و محاسبه صدها پروژه عمرانی از قبیل ساختمان چاپخانه و ادارات مرکزی روزنامه اطلاعات ، ساختمان مرکزی بیمه تامین اجتماعی، تهیه طرح و طراحی مجتمع ماشین سازی تبریز ، مجموعه ساختمانهای دانشگاه کرمان ، بهسازی استادیوم آزادی و ساختمانهای واحد اول و دوم کارخانه سیمان صوفیان و آشیانه شماره ۳ فرودگاه مهرآباد و مشارکت در ساخت بیش از ده ها کارخانه سیمان و ۱۵۰ طرح بهسازی کوچک و بزرگ که در هریک از آنها دنیائی از ذوق و سلیقه و ابتکار و نوآوری می توان یافت از جمله خدمات ارزشمند استاد در بخشهای اجرائی بوده است .
در شامگاه روزدوشنبه بیست و یکم خردادماه ۱۳۸۶ دکتر مهدی قالیبافیان دوستدارانش را در سوگ نشاند.
دکترمهدی قالیبافیان