معماری ازدیروز تا امروز

هنوز با هر سلیقه و دانش و با هر نوع تفکر وقتی در کوچه پس کوچه های شهر گذر می کنیم ساختمان هایی با معماری سنتی - بومی می بینیم که همه ملاحظات انسانی در ساخت آنها در نظر گرفته شده و کاربری مهندسی بومی - فرهنگی با این بناها گره خورده و هنوز از دیدن این بناها با آن سقف ها و گچبری های دست ساخت و معماری بی‌نظیر و نقاشی های بی همتا غرق در غرور هنر ایرانی می شویم . در پس این هنر باورهایی ، آداب و سنن واخلاق و اصالت های ملی فرهنگی و دینی وجود دارد و در همین خانه ها چندین خانواده از پدربزرگ تا نوه و نتیجه زندگی می کردندو صفا و صمیمیت بر خانواده حاکم بود . حال چه شده که الگوهای وارداتی و تحولات مدرنیته مثل موج ما گرفتار اتاقک های آپارتمانی بدون روح و فضای کوچک شده ایم که در ذات خود هیچ حرف و نقشی در فرهنگ ما ندارد .

ساختمانهای جدید در بهترین شرایط با متراژهای چند صدمتری با دید و مناظر آنچنانی و با وسایل گران قیمت که به نظر می رسد باید بسیار راحت و باعث آسایش و آرامش گردد ولی در واقع انسان به دنبال همزبانی می گردد که از تنهایی رها شود . وقتی انسان خود نمائی می کند تابع مد می‌شود بنابراین ساختمان هم تابع مد می شود و به همین دلیل ساختار اجتماعی فرهنگی به هم می‌ریزد. این ها علائم بیماری شهری است. سیستم طراحی این واحدها مخالف سلیقه خانواده ها و فرهنگ موجود است .

کسی مخالف فکر جدید پیشرفت علم و تکنولوژی نیست بلکه باید از آن بهره جست اما با این غنای فرهنگ سرزمین مان با هزاران سال تمدن اصیل و اسلامی مان که به سان یک درخت تناور است که باد فقط برگ های آن را تکان می‌دهد، چرا نباید این تکنولوژی ‌و ‌پیشرفت مهندسی ساخت سازهای ما تابع فرهنگ و آداب و رسوم و معماری کشور خودمان باشد؟ چرا که شناسنامه ملت ها در میان کشورها نیز با این آثار محفوظ نگاهداشته می شود. جدا از ساخت خانه‌های مدرن به این شکل که بیشتر ساختمان‌ها تزیین شده هستند و ازنظر اسکلت و زیر بنا، اثری از مدرن بودن وجود ندارد. اثر این بنا که به وسیله افراد بساز و بفروش ساخته می شود از استهکام لازم برخوردار نبوده و با وجود کوچکترین عوامل طبیعی ضررهای مالی و انسانی در برخواهد داشت و آن امنیت و آسایش و آرامش بهم خواهد خورد .

بنابراین می توان با احساس مسئولیت و نگرش به فرهنگ غنی کشورمان با استفاده از دانش مهندسی مدرن ساختمان هایی ساخت که از نظر شکل و سیاق طراحی داخلی ، متناسب با فرهنگ اسلامی باشد و در کلام آخر می توان در مدیریت کلان شهرها تلفیق دانش و علم و فرهنگ و هنر اسلامی جدا از متراژ واحدها در ساخت و ساز رعایت گردد .