حرکت به سمت آرشیو

امسال اولین سالی بود که جشنواره تئاتر با یک برنامه یکساله برنامه‌های خود را پیش برد و یا اینکه اولین سالی بود که یک سایت متعلق به جشنواره‌ تئاتر فجر راه‌اندازی شد، هرچند این برنامه مدون یکساله و آغاز به کار سایت با مشکلات و کاستی‌هایی همراه بود، اما دکتر مجید سرسنگی، دبیر بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شاید اولین دبیر جشنواره در سال‌های اخیر باشد که پایه چنین حرکت‌های مثبتی برای تئاتر ایران برداشت. در یکی از شب‌های آغازین جشنواره به دفتر جشنواره می‌روم و با اینکه سرسنگی به عنوان دبیر جشنواره روز شلوغی را گذرانده و به سوالات زیادی هم در روزهای پیش از افتتاح جواب داده سراغ او را می‌گیرم.

این دوره از جشنواره با تنوع موضوعی بیشتری ارائه شد و برنامه‌ریزی آن از یکسال صورت گفت، اما آیا به ایده‌آل‌هایی که مدنظرتان بود دست پیدا کردید، به عنوان مثال راه‌اندازی سایت جشنواره که به نظر می‌رسد اخبار آن خیلی هم جدید و به روز نباشد؟

می‌دانید که ۲۵سال بود که جشنواره فجر سایت نداشت و این برای اولین بار بود که سایت راه‌اندازی می‌شد و ما حتی خودمان گفتیم امکان اینکه به یکباره سایت به‌روز شود و اطلاعات آن فراهم شود وجود ندارد، البته مدنظر ما نیز از به وجود آوردن این سایت، یک سایت تحقیقاتی پژوهشی است و ما حتی به دلیل جبران این قضیه اطلاع‌رسانی را از راه‌های دیگر انجام دادیم، کاری که در این سایت انجام می‌دهیم این است که اطلاعات مربوط به ۲۵ دوره قبلی و فعلی را روی سایت بگذاریم، چون ما نسبت به اطلاعات دوره پیش جشنواره اطلاعاتمان خیلی کم بود به طوری که از دوره سیزدهم به قبل هیچ اطلاعاتی نداشتیم و از دوره سیزدهم به بعد هم اطلاعات کم بود، اولین کاری که کردیم این بود که مرکز آرشیو تئاتر فجر را به منظور استفاده کسانی که می‌خواستند اطلاعاتی درباره کل دوره فجر داشته باشند را آماده کنیم و بعد کتابی تحت عنوان «۲۵سال جشنواره فجر» را به دو زبان فارسی و انگلیسی آماده چاپ کردیم که این روزها به تدریج وارد سایت می‌شود و امکان سرچ اطلاعات را فراهم می‌کند که ابتدا چون کار حجیمی است به زمان احتیاج دارد و طول می‌کشد.

با توجه به این که شعار جشنواره تئاتر برای همه است فکر می‌کنید تا چه حد مردم را در این جشنواره شرکت دادید؟

جوهر و ذات تئاتر در هر صورت به مردم بازمی‌گردد و جزیی از زندگی مردم است و هیچ جدایی میان تئاتر و مردم نیست و در هر حال هر زمان که تئاتر از مردم دور ماند رو به افول رفت و آن تاثیری را هم که باید بر روی ارتقای سطح تفکر مردم داشته باشد را نداشت.

پس این شعار موضوعیت دارد و چیزی نیست که فقط متعلق به این دوره باشد ولی خوب در حال حاضر قشری شده و متعلق به گروه خاصی شده و ما امسال سعی کردیم آن را بیشتر مردمی کنیم و انحصار گروه‌های خاص در بیاوریم.

اما خوب این را هم می‌دانم که به علت کمبود فضا تعداد محدودی بلیت فروخته شده چون در نهایت سالن‌های تئاتر ما سالن‌های کوچکی هستند اما برای جبران این کمبود بهتر است که خودمان تئاتر را به میان مردن ببریم تئاتر خیابان، ۳۰ تئاتر تحت عنوان تئاتر فراگیر تهیه شده و قرار است این ۳۰ کار به ارگان‌های مختلف مانند سرای سالمندان، زندان‌ها، کارخانه‌ها، آسایشگاه جانبازان، مدارس، بهزیستی و ... برود.

حجم زیادی از کارها از خارج و داخل برای چند روز آن هم به صورت فشرده وارد جشنواره می‌شود اما بعد از آن دیگر کار برنامه‌ای برای طول سال نداریم. چه برنامه‌ای را برای حل این قضیه در نظر گرفته‌اید؟

ما یکی از شعارهایمان تبدیل جشنواره از یک جشنواره کاربردی به جشنواره راهبردی است ما می‌خواهیم برنامه‌ای را پیش ببریم که هر گاه جشنواره به اتمام رسید موج جشنواره تمام نشود و ادامه داشته باشد.

به عنوان مثال طرح راه‌اندازی بخشی به عنوان چشم‌انداز تئاتر ۸۷ جزو همین برنامه‌ها است و ایجاد سایت فجر و برنامه‌های پژوهشی به همین منظور است که بعد از پایان دوران تئاتر فجر نیز مطالب قابل استفاده وجود داشته باشد.

در هر حال باید بدانید جشنواره بخشی از پازل تئاتر کشور است و نه قدرت و اختیارات کامل را دارد و نه این که توانایی‌های مالی و در هیچ جای دنیا جشنواره‌ها قدرت این که در سیاست‌های اصلی تئاتر کشور شرکت کننده را ندارد.

در این دوره از جشنواره می‌خواهید به چه نتایجی دست پیدا کنید؟

ایجاد فرهنگ تئاتر دیدن در میان مردم به عنوان مثال رستوران‌های «فست فود» در خانواده‌های ایرانی و در بین مردم تا چند دهه پیش رواج نداشت اما امروزه اینقدر رستوران‌های غذاهای «فست فود» زیاد است که تمام این غذاها جزو سبد خانواده است.

حالا اگر تئاتر را هم بتوانیم از مجموعه محدود تئاتر شهر بیرون بکشیم و به جاهای دیگر نیز ببریم می‌توانیم بعد از مدتی فرهنگ تئاتر را هم در میان مردم جا بیندازیم.