«میوه» و «شناسنامه» و «مدرسه رفتن»...
میثم هاشم‌خانی<br> پرونده‌ای به بهانه روز جهانی کودک <br>«میوه»، «شناسنامه» و «مدرسه رفتن»؛ این سه کلمه، جواب تلخ دو کودک شیرین‌زبان زاهدانی بود، در پاسخ به یک پرسش کوتاه ما: بزرگ‌ترین آرزوی‌تان در این لحظه چیست؟
میثم هاشم‌خانی
پرونده‌ای به بهانه روز جهانی کودک
«میوه»، «شناسنامه» و «مدرسه رفتن»؛ این سه کلمه، جواب تلخ دو کودک شیرین‌زبان زاهدانی بود، در پاسخ به یک پرسش کوتاه ما: بزرگ‌ترین آرزوی‌تان در این لحظه چیست؟ . . .
در هفته آخر مردادماه امسال، در سفری به زاهدان، بازدیدی از یکی از مناطق محروم این شهر داشتیم؛ سفری از طرف اتاق بازرگانی ایران و با حضور اعضای کمیسیون ترویج مسوولیت‌پذیری اجتماعی شرکت‌ها. یکی از برنامه‌ها، حضور در جمع کودکان بود؛ کودکانی که بعد از یک ساعت گوش دادن به صحبت‌های رسمی و خسته‌کننده، در پاسخ به سوال دبیر کمیسیون مسوولیت‌پذیری اجتماعی شرکت‌ها، از آرزوهای‌شان می‌گفتند . . .
امسال، در روز جهانی کودک، مرتبا پیش خودم زمزمه می‌کردم که اگر سوال مشابهی را از همه کودکان ساکن مناطق محروم کشور، چه استان‌های محروم و چه مناطق حاشیه‌ای شهرهای بزرگ بپرسیم، چه «آرزو»هایی خواهند گفت؟ و وظیفه اخلاقی ما اقتصادخوانده‌ها و جامعه‌شناسی‌خوانده‌ها و حقوق‌خوانده‌ها و کارشناسان و مدیران اجرایی مختلف بخش دولتی و بخش خصوصی، در قبال «آرزوها»ی این کودکان چیست؟
در این یادداشت کوتاه، اصلا قصد ندارم مرثیه‌سرایی یا انتقاد کنم یا این و آن را متهم کنم یا پیشنهادهایی عجیب و غریب و پرهزینه ارائه کنم. فقط می‌خواهم بگویم که شاید خیلی از این «آرزو»ها را، بتوان با قدری اصلاح قوانین، یا اجرای برخی برنامه‌های نه‌چندان پرهزینه، محقق کرد: از اصلاح قوانینی که باعث شده ده‌ها هزار کودک ایرانی بدون شناسنامه بمانند گرفته، تا اصلاح قوانین بازدارنده از کودک‌آزاری و از اجرای برنامه‌هایی مانند ارائه یک وعده غذای رایگان در مدارس مناطق محروم کشور گرفته تا اجرای برنامه‌هایی برای بیمه درمانی فراگیر همه کودکان و نوجوانان زیر ۱۵ سال.
یکی از این برنامه‌ها، یعنی ارائه یک وعده غذای رایگان در مدارس مناطق فقیرنشین و نیز مناطق حاشیه‌نشین شهرهای بزرگ، در پرونده پیش‌رو با جزئیات مشروحی مورد بررسی قرار گرفته؛ برنامه‌ای که در بسیاری از کشورهای دنیا اجرا می‌شود و توانسته است هم مشوقی برای حضور بیشتر کودکان خانواده‌های فقیر در مدرسه باشد، هم به کاهش خطر سوءتغذیه در دوران کودکی منجر شود و هم تا حدی به اشتغال محلی رونق دهد. در عین حال، نیاز به بودجه سنگینی هم ندارد و در نتیجه هم از طرف دولت، هم از طرف شرکت‌های خصوصی دغدغه‌مند در حوزه‌های اجتماعی و هم از طرف NGOهای مختلف قابل اجراست. خلاصه اینکه دوشنبه این هفته، «روز جهانی کودک» بود و امسال هم ۱۵ تا ۲۱ مهرماه در ایران با عنوان «هفته ملی کودک» نام‌گذاری شده است؛ هفته‌ای که می‌تواند بهانه‌ای باشد برای اندیشیدن همه ما به آرزوهای کوچک کودکان کشورمان...
