برای تهران یک لشگر تصمیم میگیرد
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس گفت: مجلس به عنوان دستگاه نظارتی به طرف هر دستگاهی که میرود، موضوع را فرافکنی میکنند؛ چرا که تهران مدیری واحد ندارد.<br>
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس گفت: مجلس به عنوان دستگاه نظارتی به طرف هر دستگاهی که میرود، موضوع را فرافکنی میکنند؛ چرا که تهران مدیری واحد ندارد.
پرویز سروری در گفتوگو با خبرگزاری فارس، اظهار داشت: تهران برای حل مشکل آلودگی هوا مدیران زیادی دارد و مثل لشگری است که چندین فرمانده دارد که هر کدام تصمیمهای متفاوتی میگیرند که در بعضی مواقع این تصمیمات با هم در تضاد است؛ به طور مثال ۱۵ تا ۱۶ دستگاه در امر ترافیک تصمیمگیری میکنند.
وی افزود: در برنامه چهارم توسعه نیز به دستگاهها تکلیف شده است که ۲۳ وظیفه را در کارهای اجرایی به شهرداریها منتقل کنند؛ که متاسفانه این کار هنوز انجام نشده است.
سروری خاطرنشان کرد: مدیریت سنتی شهر مدرن تهران با دوران عهد عتیق که در آن شترها حملونقل میکردند، متناسب است.
وی با اشاره به جلسات دادستانی برای بررسی حقوق شهروندی تصریح کرد: امیدوارم که دادستان در این موضوعات وارد شود؛ چون اکنون که با مشکل آلودگی هوا، جان شهروندان در خطر است، وی مدعیالعموم است و از طرف شهروندان وظیفه پیگیری دارد.
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ادامه داد: وارد عمل شدن دادستان کل کشور، حداقل هشداری برای مسوولان و مدیران است تا تصمیم انقلابی بگیرند و یک مدیریت واحد را برای حل مشکل آلودگی هوا در تهران ایجاد کنند؛ چرا که این کلانشهر با یک آشفتگی در تصمیمگیری مدیران مواجه است.
وی افزود: متاسفانه در تهران مبتلا به بخشینگری شدهایم و هر دستگاهی خودسرانه برای خود تصمیم میگیرد.
سروری همچنین تصریح کرد: مشکل اصلی در حل نشدن بحران آلودگی هوا در تهران مشکل ساختاری است؛ که در فصل زمستان با اضافه شدن مشکل سرما، آلودگی تهران به مرز هشدار میرسد؛ پس باید دستگاههای اجرایی مانند وزارت کشور، شهرداری، سازمان محیطزیست و راهنمایی و رانندگی همه با هم جمع شده و یک راهکار موثر مانند زوج و فرد کردن خودروها را که استانداری در چند سال قبل آن را مطرح کرده بود، در پیش بگیرند.
عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس خاطرنشان کرد: هفته آینده در کمیسیون امنیت ملی مجلس، جلسهای را با حضور مسوولان ترافیکی کشور برگزار میکنیم؛ که امیدواریم این جلسه، آن حلقه مفقودهای باشد که ما فقدانش را در تهران احساس میکنیم و آن فقدان مدیریت شهری و تکثر مدیران است.