سود از رانت انرژی

در حال حاضر در کشور ما، بسیاری‌از افراد از راه استفاده بیشتر از رانت انرژی سود می‌برند نه از راه بهره‌وری. در طول ۳۰ سال گذشته با تزریق یارانه‌ها در جامعه آیا توانسته‌ایم فاصله طبقاتی را کاهش دهیم؟ اگر همین روند پرداخت یارانه‌ها ادامه یابد، ۲۰ سال آینده به کجا خواهیم رسید؟ ما باید به همه این سوالات پاسخ دهیم.

در کشور ما وقتی نفت فروخته و پول حاصل از فروش آن در جامعه تزریق می‌‌شود، نقدینگی را بالا می‌برد و تورم ایجاد می‌کند. در چنین شرایطی اگر بخواهیم با این ساختار ارزی جذب سرمایه‌گذاری خارجی داشته باشیم، مطمئنا تورم افزایش خواهد یافت.

ما هنوز بعد از گذشت سال‌ها نگران واردات از کشورهای دیگر هستیم و برای کاهش واردات با وضع تعرفه‌های ۹۰‌درصد امکان رقابت و همکاری بازرگانی با سایر کشورها را از خود سلب می‌کنیم، در حالی که کمترین میزان مالیات را دریافت می‌کنیم.

در حال حاضر ؛ ۱۵۳ کشور جهان با تعرفه‌های بسیار پایین، همکاری بازرگانی در زمینه صادرات و واردات داریم، ولی متاسفانه در کشور ما در هیچ روابط بین‌المللی به دلیل تعرفه‌های بسیار بالا، امکان حضور نداریم. از سوی دیگر جدای بحث بازرگانی، ریشه تورم در نقدینگی و ریشه نقدینگی در دو جزء است که بانک مرکزی بارها آن‌ را اعلام کرده. یک بخش مهم آن خالص دارایی بانک مرکزی است که در واقع دلارهای نفتی است که تبدیل به ریال شده و وارد بازار می‌شود. اگر بخواهیم اقتصاد را از وابستگی به نفت جدا کنیم، چاره‌ای جز ساماندهی وضع مالیات نداریم. بسیاری از کشورها بخش عمده‌ درآمد مالیاتی‌ آنها از طریق حامل‌های انرژی می‌باشد.

وقتی می‌خواهیم در کشور ما اقتصاد را از نفت جدا کنیم، باید سایر بخش‌های اقتصادی را در زمینه گمرک، مالیات، توزیع کالا،‌ بانکداری و یارانه‌ها را اصلاح و کنترل کنیم تا بتوانیم نیازهای‌مان را جبران کنیم.

با توجه به اینکه قیمت نفت همچنان رو به کاهش است، اگر بخواهیم پرداخت یارانه‌ها را در کشور به همین منوال ادامه دهیم، مطمئنا در پرداخت‌ها با مشکل مواجه خواهیم شد و ادامه این روند غیرممکن خواهد شد.

کشور ما از پتانسیل‌های بسیار بالایی برخوردار است. منابع طبیعی در کشور ما وجود دارد، در حالی که سایر کشورها از آن برخوردار نیستند، شرایط اقلیمی متفاوت، معادن و منابع زیرزمینی بسیار زیاد، فرهنگ غنی اسلامی، پتانسیل‌های نیروی انسانی کشور با جمعیت جوان و سطح تحصیلات مناسب، دسترسی به آب‌های آزاد، حضور در منطقه نفت‌خیز، بازار مصرف در منطقه و همجواری با کشورهای اسلامی وظیفه ما را در قبال تصمیمات اقتصادی و استفاده بهینه از این سرمایه بیشتر می‌کند. و دیگر اینکه در کشور ما در سال ۲۰۰۵ درآمد سرانه ایران ۷۸۳۴دلار بود که مقام نهم را کسب کرده‌ایم. و آخر اینکه در کشور ما به‌‌رغم اینکه سرمایه‌‌گذاری زیادی در کشور انجام شده و ظرفیت‌های متعددی به بهره‌برداری رسیده، ولی بهره‌وری سرمایه ما تغییری نکرده است.