اینجا تهران است پایتخت طرح‌های ضربتی

ساناز رضی

از امروز قرار است تنها در منطقه ۳ تهران ماموران راهنمایی و رانندگی در یک «طرح ضربتی» قوانین راهنمایی و رانندگی را به طور کامل اجرایی کنند. به عبارتی مسوولان راهور ناجا به شهروندان تهرانی پیغام دادند که تصمیم دارند احتمال اجرای قانون را در یک منطقه از شهر بالا ببرند و این یعنی در سایر مناطق شهر ممکن است این قوانین اجرایی نشود و البته برخوردی هم از سوی مجریان قانون صورت نگیرد.

به عبارتی از امروز و در یک دوره کوتاه‌مدت قرار است هر راننده‌ای که به منطقه ۳ تهران وارد می‌شود، با مامورانی مواجه شود که قرار است از سرعت بالا گرفته تا اجرای طرح ترافیک و محدوده زوج و فرد و حتی عبور از چراغ قرمز مد نظرشان باشد تا مبادا راننده‌ای این تخلفات را انجام دهد.

جدا از این که از این ابتکار به عنوان راه‌کار کوتاه‌مدت رفع ترافیک تهران تا سال ۹۰ یاد شده، پیغام واضح‌تری به رانندگان داده می‌شود. از امروز قانون احتمالات در ترافیک تهران اجرامی‌شود، یعنی اگر این احتمال وجود دارد که شما در سایر مناطق شهر تخلف کنید و از قانون در امان باشید، اما به یاد داشته باشید که قرار است قانون در منطقه ۳ «حتما» اجرایی شود.

کور شدن گره‌های ترافیکی حداقل این مزیت را برای برخی از مسوولان دارد که آن چه را وظیفه ذاتی نهاد تحت امرشان بوده به عنوان یک طرح «ضربتی» و نوآوری نهاد زیرمجموعه‌شان برای کاهش ترافیک ارائه کنند.

جالب این که این لطف به مردم تهران با آن چنان اطلاع‌رسانی انجام شده تا هیچ شهروندی حتی شک هم نکند که آن چه به او وعده داده می‌شود تا در قالب یک طرح ضربتی صورت بگیرد، در واقع وظایفی است که تصور می‌رفت جزو وظایف لاینفک مجموعه تحت امر پلیس راهور ناجا است.

سردار رویانیان که این روزها با یک دست باید امورات ستاد حمل‌و‌نقل و سوخت را بچرخاند و با دست دیگر رییس پلیس راهور ناجا باشد، به تهرانی‌ها مژده داده که تصمیم دارند «فوری» ترافیک تهران را سامان دهند و طبق رسم برخی از مسوولان، راه‌کار کوتاه‌مدت هم اجرای یک «طرح ضربتی» است.

جدا از اینکه این روزها دیگر نمی‌توان مدیری را یافت که نداند طرح ظربتی بحران را عقب می‌اندازد و از بین که نبرده هیچ حادتر هم می‌کند، اما سردار رویانیان تاکید کرده که تشدید کنترل پلیس به صورت «مقطعی» و «کوتاه‌مدت» است و چند سطر پایین‌تر وظایفی را فهرست کرده که این سوال را مطرح می‌کند که آیا راهور ناجا دارد به طور علنی اعلام می‌کند که ممکن است در بعضی از مناطق پایتخت نظارت‌بر اجرای قانون با سستی‌هایی مواجه باشد، اما از امروز در منطقه ۳ قرار است سنت‌شکنی شده و نظارت کامل صورت بگیرد؟ به عبارتی احتمال اجرای قانون بیشتر از سایر مناطق باشد؟

این چه تصویری از قانون است که در ذهن شهروندان ایجاد می‌کنیم؟ وقتی رییس راهور ناجا به صراحت اعلام می‌کند از امروز و آن هم در منطقه ۳ راهنمایی و رانندگی به صورت آزمایشی قرار است «تمامی قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی» اجرا شود: «برخورد با تخلفاتی همچون توقف وسایط نقلیه در کنار خیابان،‌ پارک دوبله، توقف در پیاده‌رو، عبور از چراغ قرمز، حرکت در خلاف جهت، عدم‌استفاده از کمربند ایمنی و برخورد با خودروهای بالای ۱۲۰کیلومتر بر ساعت و سرعت‌های بالای ۱۴۰کیلومتر بر ساعت از امروز در منطقه ۳ اجرایی می‌شود.»

این سخنان وقتی جالب‌تر می‌شود که رییس پلیس راهور تهران هم به پیروی از مسوول ارشد خود به شهروندان اطمینان خاطر می‌دهد چندان نگران نباشند، چراکه تنها در محدوده میدان ونک، خیابان ولیعصر (عج)، خیابان حقانی به سمت شمال، آفریقا و ریحانی تا پارک وی این طرح اجرا می‌شود.

این یعنی در سایر مناطق شهر آسوده‌خاطر باشید که خبری از اجرای این وظایف نیست؟ یا اینکه قانون احتمالات در اجرای قوانین راهنمایی و رانندگی وجود دارد؟

یک راننده متخلف می‌تواند امیدوار باشد بیرون از مرزهای این منطقه می‌تواند چنین تخلفاتی را انجام بدهد، اما به هر دلیلی گرفتار نشود؟

استفاده از تمام ظرفیت راهنمایی و رانندگی، سخت‌گیری در اجرای «طرح زوج و فرد» و «محدوده طرح ترافیک تهران»، جملاتی است که شنیدن آن از سوی مسوولان کنترل‌کننده ترافیک شهر آن هم در قالب یک طرح ضربتی، یعنی اذعان مجریان قانون به گاه و بیگاه چشم‌پوشی از این تخلفات در سطح شهر؟

آیا با چنین اوصافی می‌توان وعده مسوولان راهنمایی و رانندگی را باور کرد که سایه نظارت بر اجرای قوانین راهنمایی و رانندگی در تمام شهر سایه افکنده و ترافیک شهر هر مقصری داشته باشد، راهنمایی و رانندگی از آن مستثنا است؟

به واقع رییس پلیس راهور ناجا به شهروندانی که هر روز کلافه در ترافیک تهران تصور می‌کنند پلیس این وظایف را انجام می‌دهد، اما باز هم ترافیکی هست که احتمالا مقصرانی جز این مجموعه دارد، چه پاسخی دارد؟

آیا باید امید داشته باشیم که الزام شهروندان به اجرای قوانین راهنمایی و رانندگی در یک محدوده خاص می‌تواند تهران ۹۰ را از غول ترافیک نجات دهد؟

این گونه طرح‌های ضربتی می‌تواند دارویی باشد که شاید در سال ۹۰ معجزه آسا ترافیک تهران را رفع کند؟

به راستی این کلاف سردرگم ترافیک تا چه زمانی باید با این تدابیر هدایت و روان شود؟

آیا شهروندی که مالیات می‌دهد، وقتی این اخبار را بخواند از خود سوال نمی‌کند پس در این شهر چه قانونی در رانندگی الزامی است که طرح ظربتی پلیس ساده‌ترین قوانین راهنمایی و رانندگی را جزو افتخارات طرح خود اعلام می‌کند؟