مثلث منــتــقـدان برکنـار شـده

مثلث منتقدان برکنار شده دولت نهم کامل شد. تکمیل کننده ضلع سوم این مثلث مصطفی پورمحمدی وزیر سابق کشور بود که هفته گذشته از سکوت در آمد و به انتقاد از عملکرد دولت پرداخت. پیش از این داوود دانش جعفری و طهماسب مظاهری با اتخاذ رویکردهای انتقادی راهشان را از دولت جدا کرده بودند.

پورمحمدی اما با همه انتقادات، سکوت پیشه کرد و ترجیح داد انتقادی بر زبان جاری نکند. خیلی‌ها منتظر بودند پورمحمدی در جلسه تودیع مانند دانش جعفری عمل کرده و ناگفته‌هایی را مطرح کند. وزیر برکنار شده کشور اما چنین نکرد و در جمع خبرنگاران گفت که حرف‌های زیادی در دل دارد اما ترجیح می‌دهد تنها حرف‌هایی را مطرح کند که به سود و مصلحت نظام باشد.

ظاهرا هفته گذشته پورمحمدی به این نتیجه رسید که اوضاع اقتصادی کشور به حدی نابسامان شده که لازم است برای سود و مصلحت نظام سخنان انتقاد آمیزی گفته شود. وی که پس از برکناری از وزارت کشور از سوی رییس قوه قضاییه به عنوان رییس سازمان بازرسی کل کشور منصوب شد، در یک برنامه زنده تلویزیونی ضمن بیان انتقاداتی، آمارهایی ارائه داد که ناراحتی دولتمردان را بر انگیخت.

پس از آن اعلام شد که دولت از پورمحمدی به دادگاه شکایت کرده است.

اما پورمحمدی از موضع خود دست برنداشت و بلافاصله در یک مصاحبه مفصل شرکت و انتقادات خود را مجددا مطرح کرد. مهم‌ترین انتقاد پورمحمدی به وضع حساب ذخیره ارزی بر می‌گشت و این که دولت بدون حساب و کتاب از آن برداشت کرده است. وی تاکید کرد: گزارش هایی را به مقام معظم رهبری در این باره ارائه کرده است.

به این ترتیب پورمحمدی با انتقاد از قوه مجریه و برانگیختن خشم دولتمردان پای در همان راهی گذاشت که قبل از وی مظاهری و دانش جعفری گذاشته بودند. این دو نیز پس از برکناری با انتقاد از سیاست های اقتصادی دولت نهم نشان دادند که چشمی به پست و مقام در این دولت ندوخته اند. این در حالی است که برخی دیگر از اعضای هیات دولت، پس از خداحافظی از کابینه چنان همدلانه برخورد کردند که دولتمردان پست و مقامی دیگر برای آنان در نظر گرفته و در سنگری دیگر به کار مشغول شدند.

شاخص‌ترین چهره‌هایی که پس از برکناری موضع دوستانه خود را با دولت حفظ کرده و به پاداش آن مسوولیتی دیگر گرفتند، محمد ناظم اردکانی و فرهاد رهبر هستند که اولی پس از برکناری از وزارت تعاون به استانداری قم رسید و دومی پس از یک خداحافظی دراماتیک با سازمان مدیریت و برنامه ریزی راه دانشگاه تهران را گرفت و رییس این دانشگاه شد.دیگر اعضای برکنار شده گرچه اوضاع را به سکوت گذراندند و کوشیدند با دولت رو در رو نشوند اما آنقدر ناراحتی از دولت به دل داشتند که یا مسوولیت جدید در این دولت نپذیرفتند یا برعکس، مسوولیتی به آنان پیشنهاد نشد.

جالب این جا است که اعضای از کار برکنار شده چنان از جلوی دید به کنار می‌روند که دیگر کسی از آن ها سراغی نمی یابد. به عنوان نمونه کسی از محمود فرشیدی، وزیر برکنار شده آموزش و پرورش خبری ندارد. مشخص نیست طهماسبی و پرویز کاظمی چه می‌کنند و کاظم وزیری هامانه هم به کنجی رفته است.

در مقابل، سه وزیری که از موضع خود کوتاه نیامده و حرف‌هایشان را با مردم مطرح کردند هنوز در کانون توجهات قرار دارند.

مثلث مظاهری، دانش جعفری و پورمحمدی شاید این روزها مانند ایامی که در هیات دولت بودند همدیگر را نبینند اما قطعا بیش از همیشه با هم احساس نزدیکی می‌کنند. بی انصافی است اگر انتقادات آن ها از عملکرد اقتصادی دولت را به خروجشان از کابینه ارتباط داد، چرا که دیگرانی هم از کابینه خارج شدند و ترجیح دادند مهر سکوت بر لب بزنند. کما این که مظاهری در روزهای حضور در بانک مرکزی بر مواضع خود ایستادگی کرد و همین مقاومت در برابر خواست‌های دولت بود که عزل او را سبب شد.

با این حال در فاصله چند ماه مانده تا انتخابات ریاست جمهوری به نظر می‌رسد علاوه بر منتقدان اقتصادی اصلاح طلب محمود احمدی نژاد، ائتلاف دیگری از وزیران سابق احمدی نژاد در حال شکل‌گیری است.

اعلام خبرگزاری رسمی دولت مبنی بر شکایت از پورمحمدی هم در این راستا ارزیابی می‌شود. دولت می‌داند اگر قرار باشد مظاهری و دانش جعفری هم رسما وارد گود شوند و همراه با پورمحمدی عملکرد اقتصادی دولت را زیر سوال ببرند آن گاه جو تندی علیه قوه مجریه به راه می‌افتد، چرا که این دو از چهره‌های اقتصادی ارشد دولت بوده و با توجه به دسترسی به آمار و ارقام دقیق اقتصادی احاطه خوبی بر عملکرد اقتصادی دولت دارند.

به همین خاطر است که دولت بحث شکایت از پورمحمدی را پیش می‌کشد تا مظاهری و دانش جعفری حساب کار دستشان بیاید و در این راه وارد نشوند. آیا ابزار شکایت می‌تواند منتقدان اقتصادی دولت را به سکوت وادارد؟