حامیـــــان مشروط احمدی‌نــژاد

رضا شجاعیان

پس از آنکه موضوع دو شرط سید محمد خاتمی‌برای حضور در انتخابات به بحث داغ جریانات سیاسی تبدیل شد، هفته گذشته با اظهارنظر نماینده اصولگرای مجلس درباره انتخابات سال آینده پیش شرط انتخاباتی وارد اردوگاه اصولگرایان هم شد. ماجرا از گفت‌وگوی یک خبرگزاری دولتی با علی مطهری آغاز شد. این خبرگزاری از قول وی نوشته بود: «پی‌گیری طرح استیضاح یک وزیر از کابینه دولت اصولگرا به وسیله جمعی از نمایندگان اصولگرای مجلس، به معنای ایجاد اختلاف در جبهه اصولگرایان نیست. اصولگرایی به این معنا است که اگر در جایی مساله‌ای دیدیم، بیان کنیم. بر اساس مشی اصولگرایی، همچنان دکتر احمدی‌نژاد را بهترین گزینه برای دولت بعدی می‌دانم.»

این گفت‌وگو نشان از حمایت مطهری از کاندیداتوری محمود احمدی‌نژاد داشت اما ساعاتی پس از انتشار آن وی اقدام به اصلاح خبر این خبرگزاری کرد. مطهری در متن اصلاحیه، خود را «موافق مشروط» احمدی‌نژاد نامید: « در صورتی که آقای احمدی نژاد برخی از نقص‌های اساسی در روش مدیریت خود را اصلاح کنند، مانند عزل و نصب‏های پی‌درپی، تصمیمات ناگهانی، محدودبودن حوزه مشاوران و همکاران اجرایی به گروه خاص و لجاجت به خرج دادن در برخی مسائل فکری مانند آنچه در ماجرای آقای مشایی رخ داد و اکنون در قضیه آقای کردان در جریان است، در این صورت با توجه به نقاط قوت ایشان مانند اعتماد به نفس عالی و تجربه ۴ ساله اخیر، ایشان می‌تواند گزینه مناسبی برای ریاست‌جمهوری آینده باشد. بنابراین بنده موافق مشروط هستم.» در این سال‌ها نحوه تعامل جریانات سیاسی با دولت نهم به سنگ محک اصولگرا بودن یا نبودن و اتحاد و افتراق میان نیروهای اصولگرا تبدیل شده است و از آنجا که از همان ابتدای شروع به کار دولت نهم انتقادات درون گفتمانی جریان اصولگرا نیز آغاز شد سعی بر این بود که این انتقادات به انشقاق اصولگرایان نینجامد یا لا‌اقل اختلافات نمود بیرونی و رسانه‌ای پیدا نکند. اما روندهای این جریان به سمت‌وسویی رفت که لفظ اصولگرایان حامی‌دولت در کنار اصولگرایان مستقل و تحول خواه و اصولگرایان سنتی آشکارا بر وجود مرزبندی در درون این جریان صحه گذاشت و اکنون نیز مطهری که از مدافعان سر سخت استیضاح وزیر کشور است از حمایت مشروط سخن می‌گوید و بعید نیست که دیگر منتقدین اصولگرا نیز حمایت از احمدی‌نژاد را با واژه «مشروط» عجین سازند. چه به گفته برخی اصولگرایان در این چند سال سرمایه اصول‌گرایان در معرض چالش جدی قرار گرفته است. هفته پیش بود که علی بنایی، نماینده مردم قم در نطق پیش از دستورش گفت: نمی‌توان انکار کرد که امروز اصولگرایی با چالش‌ها و خطرهایی روبه‌رو است. (آفتاب،۲۱/۰۶/۸۷)

علاوه بر این‌ها فردی همچون محمد خوش‌چهره که در هنگامه انتخابات جزو مدافعان سر سخت محمود احمدی‌نژاد بود به‌تدریج از وی فاصله گرفت و به منتقد برنامه‌های دولت جدید تبدیل شد. اکنون روح‌ا... حسینیان، نماینده مجلس شورای اسلامی‌و دیگر مدافع احمدی‌نژاد نگران آینده اصولگرایی است. وی این دغدغه خود را در جریان جلسه رای اعتماد به کردان عنوان کرد زمانی که گفت: نگران آینده اصولگرایی هستم که نکند با حضور برخی در مسوولیت‌ها زمینه‌ای فراهم شود که نیروهای مذهبی به خاطر بدعت‌ها کنار گذاشته شوند.

(۰ فارس،۱۵/۰۵/۸۷)امروز نمی‌توان گفت که قالیباف، لاریجانی، ناطق نوری و محسن رضایی اصولگرا نیستند اما می‌شود از محتوای اظهارنظرها و منش سیاسی‌شان متوجه شد که اینان با جریان حامیان دولت مرزبندی جدی دارند و هرکدام می‌توانند به رقیب یا رقیب ساز احمدی‌نژاد در انتخابات پیش روی ریاست‌جمهوری تبدیل شوند. صداقت در گفتار و سلامت در عمل از مفاد منشور اصولگرایی است که در حال حاضر تخطی از آن از سوی صاحبنظران سیاسی مورد تردید قرار گرفته و عدول از این مفاد است که حسینیان را از آینده اصولگرایی نگران کرده است. این‌ها همه انگاره‌هایی است که براجماع اصولگرایان بر سر نام محمود احمدی‌نژاد آنچنان که علی مطهری آن را مشروط می‌داند تردیدهای جدی وارد می‌کند و با این وجود مشخص نیست اصولگرایان بتوانند طبق نظر محمدرضا باهنر کاری کنند که «مردم باز هم به استمرار حاکمیت گفتمان اصول‌گرایی میل کنند».