شأن امضا

نمایندگان مجلس حق استیضاح دارند و معمولا پارلمان‌نشینان هستند که وزیران کابینه را استیضاح می‌کنند. اما در اولین مطلب ستون استیضاح، قصد داریم نمایندگان مجلس را بابت عملکرد اخیرشان استیضاح کنیم که شان نمایندگی را با خدشه رو به رو کرده است. طی هفته‌های گذشته دو نامه به امضای بیش از ۸۰ نماینده مجلس شورای اسلامی رسید. در نامه اول، نمایندگان خواستار استیضاح وزیر آموزش و پرورش شدند. نامه از سوی هیات رییسه مجلس اعلام وصول شد و زمان استیضاح هم تعیین شد اما دو روز مانده به حضور وزیر آموزش و پرورش در مجلس تعداد امضاها به قدری کم شد که از حد نصاب افتاد و در نهایت استیضاح از دستور کار خارج شد. در نامه دوم بیش از هشتاد نماینده مجلس خواستار احضار رییس‌جمهور و سوال از محمود احمدی‌نژاد شدند. اما هنوز دقایقی از تحویل طرح به هیات ریسه نگذشته بود که تعدادی از نمایندگان امضای خود را پس گرفته و در نتیجه طرح منتفی اعلام شد.در مجلس هفتم هم بارها شاهد این بودیم که نمایندگان طرح استیضاحی را به هیات رییسه تحویل می‌دادند اما به فاصله چند روز یا حتی چند ساعت اقدام به پس گرفتن امضای خود می‌کردند. همه این اتفاقات باعث شده که تحلیل‌گران دیگر نتوانند به نامه‌های نمایندگان اعتماد کنند چرا که در پی هر رایزنی یا وعده‌ای امکان منتفی شدن طرح وجود دارد. از سوی دیگر با افزایش این قبیل اقدام‌ها، نگاه بدبینانه‌تری هم به این ماجرا شکل گرفته و اینکه برخی نمایندگان با امضای خود دنبال کسب امتیاز از وزیر مربوطه بوده و به محض کسب نتیجه مورد نظر امضای خود را پس می‌گیرند. به هر صورت نباید فراموش کرد امضای هر فرد در هر شغل و مقامی ارزش و شان خاص خود را دارد و اگر اوضاع به گونه‌ای پیش برود که نتوان روی امضای کسی حساب کرد آن امضا بی‌اعتبار می‌شود. در این بین امضای نمایندگی جای خود را دارد و انتظار می‌رود قلم نمایندگان یا پای نامه و طرحی را امضا نکند یا اگر امضا کرد تا آخر پابرجا باشد و با هر توصیه و خواهشی منتفی نشود تا از ارزش و شان امضای نمایندگان کاسته نشود. در غیر این صورت ممکن است در کمال تاسف روزی فرا رسد که ناظران از کنار امضای نمایندگان با بی‌تفاوتی بگذرند و بگویند جدی نگیرید فردا پس فردا این هم منتفی می‌شود.