وقتی تولید از سلیقه عقب می‌افتد

برخی‌ها که تعدادشان زیاد نیست وارد مغازه‌ها می‌شوند تا بتوانند لوازم‌التحریر دولتی بخرند این در حالی است که فروش لوازم‌التحریر چون سال‌های قبل در برخی فروشگاه‌ها و میادین عرضه می‌شود. آنچه از این نوع عرضه‌ها استنباط می‌شود این‌که خرید مردم از این نوع لوازم و دفترها به دلیل تنوع سلیقه‌ای و تغییر ذائقه‌ها کاهش یافته است. در این میان برخی لوازم چینی هم در میان عرضه‌شده‌ها قابل مشاهده است. فروشندگان اظهار می‌کنند که خرید لوازم ساده افت شدیدی پیدا کرده و خرید محصولات فانتزی افزایش یافته است و این نکته مهمی برای تولیدکنندگان لوازم‌التحریر داخلی است که توجه کمتری به ذائقه مصرف‌کنندگان دارند و محصولات خود را بر پایه قالب‌های ۲۰ تا ۳۰ سال پیش تولید می‌کنند. چرا که به مصرف‌کنندگان نمی‌توان اجبار کرد از برخی لوازمی که در ذهنش منقش شده اجتناب کند و تنها از تولید داخلی استفاده کند به صرف اینکه باید ملی‌گرا و عاشق تولید داخلی باشد. در این که توجه به تولید داخلی راه ارتقای صنعت، را با افزایش ارزش افزوده و مالیات مناسب هموار می‌کند اما تولیدکننده داخلی هم نمی‌تواند در لفافه کهنگی خود محصور بماند و گامی در راه به روز کردن تولیدات خود بر ندارد و در عین حال هم انتظار داشته باشد مردم همواره به او عشق بورزند. البته نباید طرف موثر و غیرقابل انکار ارتقای صنعت را که دولت است از تفسیر انتقادی خود حذف کنیم چرا که در همه جای دنیا یک طرف توسعه صنعت دولت‌ها محسوب می‌شوند که با به‌کارگیری راهکارهای آوانگارد گونه خود، این امر را تسهیل می‌کنند. مساله دیگر قابل توجه این که ما ایرانی‌ها بسیار تجمل‌گرا هستیم و این تجمل‌گرایی بیش از حد موجب شده در برخی موارد ریشه به تیشه تولید داخل بزنیم. وقتی محصولی در کشور تولید می‌شود که از کیفیت مناسب و شاید هم بهتر از مشابه خارجی خود برخوردار است بازهم به‌دلیل ذهنیت نه‌چندان صحیح خود رو به نوع خارجی آن می‌آوریم. مگر فانتزی بودن یک دفتر در طول سال چه معجزه‌ای می‌تواند بکند؟ آیا کسی تجربه کرده است که فلان دانش‌آموز با خرید فلان نوع دفتر توانسته پیشرفت قابل ملاحظه‌ای در تحصیل پیدا کند؟ یا این که فکر می‌کنیم با خرید فلان لوازم، فرزندمان در مقایسه با هم‌شاگردی‌های خود متفاوت می‌شود و احساس برتری می‌کند و کم نمی‌آورد؟