ترافیک اتفاقی
فاطمه خلیل‌پور<br>ترافیک جدی است، آنقدر جدی که تمام زندگی مردم را به خود مشغول کرده است. ترافیک جدی است، آنقدر جدی که همه مسوولان شهری و غیرشهری را به خود مشغول میکند. ترافیک این روزها جدی‌تر از آن است که بتوان آن را نادیده گرفت.
فاطمه خلیل‌پور
ترافیک جدی است، آنقدر جدی که تمام زندگی مردم را به خود مشغول کرده است. ترافیک جدی است، آنقدر جدی که همه مسوولان شهری و غیرشهری را به خود مشغول میکند. ترافیک این روزها جدی‌تر از آن است که بتوان آن را نادیده گرفت. مهم نیست از کدام دروازه وارد تهران می‌شویم، مهم این است که هر مسافری به محض ورود به پایتخت با تمام وجود احساس میکند ترافیک اصلی‌ترین مشکل تردد در این شهر است. مشکلی که قابل حل به نظر نمی‌رسد. طی ۱۰ سال گذشته مدیران تصمیم‌گیر در حوزه مطالعات و مسائل حمل‌و نقل شهری تصمیمات بسیار زیادی در این رابطه اتخاذ کرده‌اند. هزینه‌های بسیار زیادی هم در این خصوص صرف شده است. شاید به راحتی بتوان گفت اصلی‌ترین دغدغه مدیران شهری در تهران نیز حل مشکل ترافیک است. این معضل که کابوس روز و شب تهران است، کابوس مدیران تصمیم‌ساز هم شده است. آنها چه از راه‌های فرهنگی، چه اجتماعی و چه با تصمیم‌های سیاسی تلاش بسیار داشته‌اند تا ترافیک تهران را حل شده اعلام کنند، اما ظاهر شهر نشان می‌دهد که چندان هم در این کار موفق نبوده‌اند. موفق نشدن برنامه‌ریزان ترافیکی دلایل بسیار زیادی دارد ولی اصلی‌ترین دلیل آن را می‌توان در حضور متولیان بسیار زیاد در این حوزه دانست. ترافیک تهران با ارگان‌های تصمیم‌ساز بسیار زیادی مواجه است. از یک سو دولت با زیرمجموعه‌های فراوان خود در صدد برنامه‌ریزی برای ترافیک تهران است از سوی دیگر شهرداری تهران در دسترس‌ترین مجموعه برای از بین بردن چهره ترافیکی تهران محسوب می‌شود. از طرفی شورای عالی ترافیک برای حل مسائل ترافیکی تهران تصمیم می‌گیرد و برنامه‌ریزی میکند از دیگر سو شهرداری در تمام برنامه‌های خود باید جایی هم برای شلوغی تهران ببیند. به نظر می‌رسد بیش از آنچه دولت خودش را در رفع معضل ترافیک پایتخت سهیم بداند، شهرداری و شورای شهر تهران بیشترین برنامه‌ریزی و بودجه خود را صرف این معضل می‌کنند. به هر صورت وجود متولیان چندجانبه در این خصوص موجب شده است شهرداری راه‌های متفاوتی نسبت به دولت برای رفع مسائل ترافیکی اتخاذ کند. شهردار تهران که ایجاد مترو، خط ویژه اتوبوسرانی با اتوبوس‌های تندرو را به عنوان نیروی کمکی، حل‌کننده این مشکل می‌داند، دولت را پیش رو دارد که منوریل و سهمیه‌بندی بنزین را برای حل مشکل ترافیک در نظر گرفته است.آنچه مسلم است، در میان کش‌و‌قوس نهادهای مختلف برای ارائه نسخه‌های درمانی ترافیک شهر، کارخانه‌های خودروسازی با بیشترین ظرفیت خود در حال تولید هستند و مردم ساعت‌ها از عمر مفید خود را در خیابان‌های شلوغ پایتخت سپری می‌کنند.مشکل ترافیک جدی است، آنقدر که با تمام اجزای زندگی مردم گره خورده است.قدرت‌نمایی‌های سیاسی هم البته در این موضوع بی‌تاثیر نیست. هرچه پیچیدگی‌های زندگی در تهران بیشتر می‌شود، پیچیدگی ترافیک بیشتر از گذشته خودش را نشان می‌دهد.چند سالی می‌شود که همه در فکر فرمولی تزریقی برای ترافیک تهران هستند. فرمولی که این معضل را از چرخه زندگی مردم خارج کند و آرامشی نسبی را به فضای جابه جایی‌های روزانه حاکم کند. فرمولی که جدی بودن ترافیک را اتفاقی کند. همچون تصادف اتفاقی، باران اتفاقی، برف اتفاقی، خاموشی اتفاقی، شلوغی اتفاقی که همه در نهایت می‌شوند ترافیک اتفاقی.
