دوچرخه، مرکب فراموش شده

ندا لهردی- واژه دوچرخه نخستین‌بار در فرانسه و حوالی سال 1860 باب شد. آن زمان دوچرخه‌ها وسایلی بودند نامانوس که تعجب فرانسوی‌ها را برانگیخته بودند، اما کم‌کم این دوچرخه‌ها که تغییرات ظاهری زیادی را هم داشتند در میان مردم پذیرفته شدند و آنها برای مردم به وسایل نقلیه رایجی بدل شدند.

البته باید پذیرفت که استفاده از دوچرخه بعد از سپری کردن یک سیر صعودی قابل ملاحظه چندین سال است که دیگر در مسیر رشد نبوده و دوچرخه‌ها دوباره به وسایلی با کاربری‌های ویژهبدل شدند. دیگر نمی‌توان ادعا کرد که همه دوچرخه‌سوار می‌شوند و بسته به کارشان از آن استفاده می‌کنند.
دوچرخه‌ها حالا تنها وسایلی هستند برای ورزش و تفریح با مدل‌هایی که بسیار تخصصی هستند.
کی چی براند؟
برای انتخاب دوچرخه همواره باید به یاد داشته باشید که می‌خواهید کجا و برای چه موضوعی از دوچرخه استفاده کنید. عده زیادی از مردم دوچرخه‌های کوهستان را به خاطر استحکام بیشتر نسبت به سایر دوچرخه‌ها انتخاب و البته از آنها در مسیرهای غیرکوهستانی استفاده می‌کنند.
درصورتی که باید پذیرفت اگر فردی قصد استفاده از دوچرخه در مسیرهای آسفالت را دارد باید دوچرخه جاده‌ای یا کورسی بگیرد. البته دوچرخه‌های چندمنظوره‌ای به نام هایبرید هم طراحی شده که لاستیک آنها مابین کورسی و کوهستانی است که می‌توان در جاده‌های خاکی و آسفالت از آنها استفاده کرد. از سوی دیگر برخی فکر می‌کنند، وجود فنر در دوچرخه باعث کارآیی بالای دوچرخه می‌شود درصورتی‌که وجود فنر در دوچرخه تنها برای مسیرهای سراشیبی مناسب است و در مسیرهای سربالایی انرژی زیادی از رکاب‌زن می‌گیرد.
اجزای مهم
مهمترین قسمت یک دوچرخه فنر آن است که باید محکم بوده و طراحی‌اش به گونه‌ای باشد که انرژی دوچرخه سوار را هدر ندهد. تنه‌ها می‌توانند از جنس کرومولی (آهنی)، آلومینیومی یا که کربنی باشند و باید توجه داشت تقویت نقاط جوش بسیار با اهمیت است.
هیچگاه فراموش نکنید که زین دوچرخه‌تان ژله‌ای باشد تا در مسافت‌های طولانی رکاب‌زدن خسته نشوید.
شهری‌های همیشگی
دوچرخه‌های شهری که همه ما آن را به عنوان دوچرخه‌های لحاف‌دوزی می‌شناسیم یکی از پرطرفدارترین دوچرخه‌های موجود است. این دوچرخه‌های بدون دنده هرچند راکب خود را در مسیرهای سربالایی با زحمت رو‌به‌رو می‌کنند، اما داشتن گلگیر بلند برای مهار آب‌های سطحی خیابان و امکان نصب سبد در پشت زین باعث شده هنوز هم طرفدار داشته باشند.
این دوچرخه‌ها کم‌کم فروش خود را با دوچرخه‌های دنده‌ای عوض کرده‌اند.
توریستی‌های خاص‌پسند
دوچرخه‌های هایبریدی خصوصیاتی مابین کوهستان و کورسی دارند. لاستیک آنها کمی از کورسی کلفت‌تر و از کوهستان نازک‌تر است. در مدل‌های توریستی در جلو و عقب کیف و گلگیر نصب شده است. زمان و سیستم دنده آنها نزدیک به نوع کوهستان است. این دوچرخه‌ها برای جاده‌های آسفالت فوق‌العاده‌اند و به گونه‌ای طراحی می‌شوند که در جاده‌ای خاکی بدون سنگلاخ هم کارآیی خوبی دارند. این دوچرخه‌ها برای آنهایی توصیه می‌شود که می‌خواهند سفرهای دور دنیا را تجربه کنند.
کورسی‌های خاطره‌انگیز
این مدل دوچرخه به خاطر نازک بودن لاستیک‌ها اصطکاک کمی با زمین دارد و به خاطر فرم ویژه‌ طراحی‌اش که باعث می‌شود دوچرخه‌سوار روی دوچرخه خم شود مناسب جاده‌ای آسفالت است. طوقه‌های این دوچرخه‌ها بسیار حساس است و ممکن است در چاله‌ها و شکاف‌های خیابان آسیب ببینند. کورسی‌ها به سبب طراحی حرفه‌ای هنوز طرفداران زیادی دارد.
تریال‌های نمایشی
این دوچرخه‌ها برای حرکات نمایشی استفاده می‌شود و بهترین دوچرخه برای پرش از پله‌ها و موانع در شهرها است. این دوچرخه‌ها از نظر سایز شبیه دوچرخه‌های بچه‌گانه است و علت کوچک بودن آن هم داشتن بیشترین تعادل برای دوچرخه‌سواران است. زین این دوچرخه‌ها بسیار پایین است.
کوهستانی‌های خشن
این دوچرخه‌ها دارای لاستیک‌های ضخیم و عاجداری هستند که باعث بالا رفتن اصطکاک با زمین و حرکت بهتر در محیط‌های کوهستانی شده و فرمان صاف آنها باعث کنترل بهتر، دید بیشتر و گرفتن ضربه‌های وارده به دستان دوچرخه‌سوار می‌شود.
دنده‌های زیاد این دوچرخه باعث حرکت آسان در شیب‌های تند می‌شود و ترمزهای این دوچرخه‌ها بسیار قوی است. کوهستانی‌ها خود به انواع «کراس کانتری» که ویژه صعود به سربالایی است، «دانهیل» که برای رفتن به سراشیبی‌های تند مناسب است و «فری‌راید» که دوچرخه‌ای مابین دو مدل قبلی است، تقسیم می‌شوند.