تصمیم نداشتیم ناب بنویسیم

گفت و گو با یار محمد اسدپور یکی از پنج شاعر طراح موج ناب

مسجد سلیمان به دلیل موقعیت تاریخی اش همواره یکی از شهرهای مهم ایران بوده است. شهری که در بسیاری از چیزها ، اولین بوده و به شهر اولین ها لقب گرفته است. پیدایش مولفه های شعر مدران در سال ۵۶ و معرفی منوچهر آتشی چهره تاثیر گذارَ ادبیات ایران از شاعران آن شهر در مجله تماشا ، گونه ای از شعر را پدید آورد که ناب نام گرفت. یار محمد اسدپور یکی از همان پنج شاعری است که این گونه را به وجود آوردند و نامشان به عنوان شاعران جدی آن دوره مطرح شد. آنچه می خوانید گفت و گوی کوتاهی است با او پیرامون شعر ناب و دوستانی که بعد از گذشت این همه سال در گوشه ای از این سرزمین پراکنده شده اند.

روند شکل گیری شعر ناب چگونه اتفاق افتاد؟

شعر ناب نتیجه قرائت شبانه شعر دیگر بود . شعر دیگر مجموعه ای بود که در برگیرنده آثار شاعرانی مثل هوشنگ چالنگی، بیژن الهی ، بهرام اردبیلی، فیروز ناجی، محمود شجاعی و رضا زاهد بود.

آنها دو دفتر منتشر کرده بودند با عنوان شعری دیگر که ما آن شعرها را می خواندیم و در ذهن و زبان ما تاثیر می گذاشت.به همین خاطر می توانم بگویم که شعرناب از دل شعر دیگر بیرون آمد و گسترش پیداکرد و مخاطبان شعر قبل از انقلاب که از سانسور خسته بودند به این گویش رسیدند و اعلام موجودیت کردند.

اعضای اولیه آن چه کسانی بودند؟

هرمز علیپور، سیروس رادمنش، سید علی صالحی، آریا آریا پور و من در سال۵۵ به این گویش رسیدیم و زنده یاد منوچهر آتشی اسم ناب را روی آن گذاشت و در مجله تماشا برای ما ویژه نامه ای منتشر کرد که در هر شماره به بررسی شعر یکی از ما چند نفر می پرداخت.

ویژگی هایی که شعر ناب را از دیگر نحله ها جدا می کرد چه بود؟

اندیشه ما هنر برای هنر بود و گره خوردن اندیشه با عناصر طبیعت و تلفیق آن با احساسات . ما به فرم توجه می کردیم و کشف کلام تصویر برای ما ایده آل بود.مثلا وقتی نمی توانستیم از سانسور و ساواک حرف بزنیم شب را سمبل حکومت می دانستیم و دشنه را افرادی که کارهای سیاسی انجام می دادند.

غیر از آتشی که اولین بار این شعر را معرفی کرد آیا کسان دیگری هم در مطرح کردن شعر ناب نقش داشتند؟

هرمز علیپور خیلی نقش داشت چون از ما بزرگتر بود و با بچه های تهران حشر ونشر داشت پس شروع کرد به نامه نگاری ومقاله نوشتن واین شعر را معرفی کرد.

همانگونه که اشاره شد شما یعنی همان گروه پنج نفره در سال های پایانی دهه ۵۰ مطرح شدید و بعد از آن کمتر ردپایی در محافل ادبی با نام ناب می توان پیدا کرد. اگرچه هرمز علیپور و سید علی صالحی هنور پرکارند و در جامعه ادبی شناخته شده.

بعد از انقلاب مردم سرگرم مسائل روزمره شدند و فعالیت ما متوقف شد .سید علی صالحی به شعر گفتار رسید و هرمز علیپور تا کتاب نرگس فردا به ناب گرایش داشت اما بعد از آن راهش را جدا کرد و من در سال ۶۰ کتاب بر سینه سنگ ها ، بر سنگ ها نام ها را در همان فضا منتشر کردم و آریا آریا پور برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت و دیگر برنگشت. سیروس رادمنش هم در هفت گل با همان شور و علاقه گذشته کارش را ادامه می دهد.گرچه در پیدایش و رشد و شعرناب وقفه پیش آمد اما هنوز خیلی از شاعران تحت تاثیر همان آثار شعر می نویسند اما اعتراف نمی کنند و در نهایت ما با محافلی که داشتیم بدون اینکه تصمیم بگیریم نوعی خاص شعر بنویسیم به این گویش رسیدیم .در واقع ما هیچ وقت تصمیم نداشتیم ناب بنویسیم.

خودتان کتاب دیگری چاپ نکردید؟

یک مجموعه با نام مکاشفه در باغ سویتا آماده کردم که هنوز چاپ نشده است.