مجلس به اختلاف‌ها پایان دهد

[ محمد خوش‌چهره ]

طرح و اجرای مدیریت واحد شهری، طرح و ایده‌ای بوده که نخستین بار در برنامه پنج ساله سوم با هدف تمرکززدایی پیش‌بینی شد با این همه با وجود اهمیت تحقق مدیریت واحد شهری در شهرهای ایران به ویژه کلانشهری مانند تهران که با مسائل و بحران‌های پیچیده مواجه است هیچ یک از پیش‌بینی‌های برنامه‌های سوم و چهارم توسعه ر این زمینه محقق نشده است. یکی از الزامات مهم در اجرایی شدن آن، ادغام شدن دستگاه‌های دولتی و اجرایی با یکدیگر است؛ اما این مهم تاکنون به صورت کامل به انجام نرسیده است، چرا که مهم‌ترین مساله و تجربه در این طرح و ایده، چگونگی عملیاتی شدن برنامه‌ها، زیر نظر نه چند دستگاه موازی و نه حتی مدیران دولتی، بلکه یک مدیریت شهری آن هم شهرداری‌ها و شورای شهرها است که دولت و مدیریت شهری در مورد چگونگی و جزئیات این ادغام شدن‌ها اختلاف نظر دارند. البته منظور از شکل‌گیری مدیریت واحد شهری این نیست که دولت در امور شهری هیچ نظارتی نداشته باشد، بلکه دولت می‌تواند در طرح‌ها و برنامه‌های نظارت کلان خود را حفظ کند اما موظف است تصدیگری را به مدیریت شهری واگذار کرده و از ورود به حوزه اجرا پرهیز کند. با این همه و با وجود اینکه بخشی از مهم‌ترین اهداف و برنامه‌های نظام بر کاهش تصدیگری دولت متمرکز شده همچنان دولت متمایل است با سیاست‌های تمرکز گرایانه در حوزه‌های اجرایی شهری راه پیدا کند. اختلاف‌نظرها، سلیقه‌ها و تفاوت دیدگاه‌هایی که در امور اجرایی و تصمیم‌گیری‌ها در رابطه با مدیریت شهری در دولت و شهرداری وجود دارد موجب شده است که در این میان بسیاری از منابع و نیروهای کارآمد از بین بروند یا اینکه در پروسه اجرایی بسیاری از ظرفیت‌ها و پتانسیل‌ها نادیده گرفته شده یا مضمحل شود. در یک برداشت کلی این اختلاف نگاه‌ها سبب ساز کندی حرکت و پایین آمدن بهره‌وری در نظام مدیریت شهری شده که متاسفانه از پیامدهای منفی آن غفلت می‌شود. در خصوص عملکرد مجلس شورای اسلامی در دوره هفتم و با توجه به اینکه فراکسیونی با نام فراکسیون مدیریت شهری تشکیل شده بود، با این حال بیشتر این تصمیمات در خصوص مواردی مانند فضاهای شهری، بافت‌های فرسوده، تاکسی‌ها و موارد این چنینی متمرکز بود. اما این امیدواری وجود دارد با فعالیت مجلس هشتم و پیگیری نمایندگان و با توجه به اهمیت موضوع اقدامات شفاف و تاثیرگذاری برای مشخص شدن وضعیت مبهم مدیریت شهری از هم گسیخته در ایران صورت گیرد به گونه‌ای که بتوان از ظرفیت‌های موجود که در پتانسیل‌های مدیریت واحد شهری است استفاده کرد و برای فایق آمدن بر اختلافات سلیقه‌ای دولت و مدیریت شهری نباید از نقش مجلس به عنوان یک نهاد قانون‌گذار و ناظر بر عملکرد دولت غافل بود.