قیمت‌های سوزان در بازار کرم‌های ضدآفتاب

همیشه با فرا رسیدن فصل تابستان و گرم شدن هوا، تب استفاده از بعضی وسایل و ملزومات نیز از سوی اقشار مختلف بالا می‌رود.

همان طور که گرما و تابش شدید نور خورشید در این فصل، ضرورت به کار بردن وسایل خاصی مثل عینک دودی را به وجود می‌آورد، تابش سوزان خورشید تابستان نیاز به مصرف کرم‌های ضدآفتاب را نیز دوچندان می‌کند.
نور خورشید حاوی طیف وسیعی از اشعه‌های مرئی و نامرئی است که بخشی‌از آن، به نام طیف ماوراء بنفش، برای پوست انسان مضر بوده و تمامی آسیب‌های پوستی از ناحیه آن است.
میزان اشعه ماورای بنفش خورشید در فصل تابستان بیشتر از سایر فصول سال و در ارتفاعات و مناطق استوایی بیشتر از سایر مناطق است.
در فصل تابستان، تابش مستقیم نور آفتاب به پوست، به تدریج آسیب‌هایی از قبیل آفتاب سوختگی، التهاب و قرمزی پوست، چین و چروک و سرطان پوست را به همراه می‌آورد.
استفاده از ضدآفتاب برای جلوگیری از سرطان پوست و پیری زودرس و دیگر آثار مخرب آفتاب ضروری است. در حقیقت، استفاده از یک ضدآفتاب مناسب میزان تاثیر اشعه ماوراء بنفش را بر روی پوست کاهش می‌دهد و علاوه بر جلوگیری از آثار دیررس آفتاب مثل سرطان، از آثار زودرس آن مثل آفتاب سوختگی، قرمزی و تیره شدن پوست نیز می‌کاهد. در صورتی که به طور مرتب از ضدآفتاب استفاده کنید، احتمال ایجاد لکه‌های پوستی به ویژه روی صورت بسیار کمتر می‌شود. همچنین، ضدآفتاب به دلیل جلوگیری از تخریب الیاف پروتئینی پوست، یعنی کلاژن و الاستین، از پیر شدن پوست و افتادگی آن، پیشگیری می‌کند. به صور کلی، دو نوع ضدآفتاب وجود دارد: ضدآفتاب‌های فیزیکی و ضدآفتاب‌های شیمیایی. در ساختمان ضدآفتاب‌های شیمیایی، از موادی مانند PABA، سالیسیلات‌ها و سینامات‌ها که جلوی اشعه UV را می‌گیرند و بنزوفنون‌ها و دی بنزوئیل متان‌ها که جلوی اشعه UV را می‌گیرند، استفاده می‌شود. البته گاهی پیش می‌آید که افراد به یکی از این مواد حساسیت دارند و استفاده از این مواد موجب قرمزی و خارش پوست صورت آنها می‌شود. در ساختمان ضدآفتاب‌های فیزیکی، از موادی مانند اکسید روی و دی اکسی تیتانیوم استفاده می‌شود که احتمال حساسیت به آنها بسیار اندک است.
ضدآفتاب مناسب
یک ماده برای ایجاد خاصیت ضدآفتابی باید بتواند اشعه آفتاب بخصوص اشعه مضر UV را جذب، منعکس یا پخش کند به طوری که مانع از رسیدن قسمت عمده‌ای از این اشعه به پوست شود. شکل‌های مختلفی از این ماده وجود دارد: مثل پماد، کرم، ژل، محلول، اسپری و حتی نوار چسب و تمام آنها دارای شماره محافظتی (SPF) هستند. کرم‌های ضدآفتاب بر اساس میزان تواناییشان در جذب و دفع اشعه ماورای بنفش درجه‌بندی می‌شوند که نشان‌دهنده این است که مصرف‌کننده تا چه مدت می‌تواند بدون آنکه دچار آفتاب سوختگی شود، زیر نور خورشید بماند.
ایده‌آل‌ترین مقدار این فاکتور محافظتی، شماره ۳۰ است که برای تمامی مناطق توصیه می‌شود و هر چه این فاکتور بالاتر باشد میزان تاثیرگذاری آن بیشتر است در حال حاضر ضدآفتاب با درجه‌های۳۰، ۴۵، ۶۰، ۹۰ و ۱۰۰ در بازار موجود است، بر این اساس هرچقدر میزان SPF بیشتر باشد، میزان محافظتی پوست در برابر سوختگی بیشتر خواهد شد اما این میزان به مرور زمان کم خواهد شد بطوریکه یک ضدآفتاب SPF=۱۰۰ با یک ترکیب مشابه با SPF=۳۰ از نظر زمان به یک اندازه اثر می‌کنند.
برای تولید ضدآفتاب ترکیبات شیمیایی وجود دارند که بدون ایجاد لایه ای اضافی بر روی پوست، اشعه UV را جذب می‌کنند. این ترکیبات شیمیایی دارای مولکول کوچکی هستند و براحتی در لایه‌های سطحی پوست جذب می‌شوند. از همین نوع ترکیبات برای تولید ضدآفتاب‌های بدون چربی استفاده می‌شود. این نوع ضدآفتاب بخصوص برای بیماران مبتلا به آکنه مصرف زیادی دارد. مشکلی که این ترکیبات دارند این است که بعضی نسبت به آنها حساسیت دارند. در این گونه افراد باید از ضدآفتاب‌های فیزیکی استفاده کرد. ماده موثره ضدآفتاب‌های فیزیکی اکسید روی یا اکسید تیتانیوم است که با ایجاد مانعی فیزیکی اشعه UV را منعکس می‌کنند.
ضدآفتاب ایرانی یا خارجی
استفاده از کرم‌های خارجی طی سال‌های گذشته در میان مردم طرفدار بسیاری پیدا کرده به صورتی که بسیاری از مردم خرید اینگونه کرم‌ها را به محصولات داخلی ترجیح می‌دهند.
اما در چند سال اخیر برخی از سازندگان ایرانی توانسته اند درزمینه تولید کرم‌های ضدآفتاب به نتایج مثبتی دست پیدا کنند.
اما همان طوری که در سایر اجناس بین ایرانی و خارجی بودن آن تفاوت وجود دارد در بین کرم‌های ضدآفتاب نیز با توجه به کارخانه سازنده آنها تفاوت وجود دارد. در مواردی کرم‌های ضدآفتاب ایرانی و در مواردی دیگر نیز کرم‌های ضدآفتاب خارجی با کیفیت‌تر هستند که بهترین مشاور در این مورد مراجعه کردن به پزشکان و متخصصین پوست است.
برخی کارشناسان معتقد هستند به علت تفاوت جغرافیای کشورها و همچنین زاویه تابش نور در آنها، کرم ضدآفتاب تولید کشورهای خارجی، مناسب مصرف در ایران نیست، اما این نظریه چندان قابل قبول نیست. کرم‌های ایرانی که به تصویب وزارت بهداشت رسیده‌اند، مورد قبول هستند. همچنین هر کرم خارجی، با کیفیت‌تر از کرم‌های ایرانی نیست، اما برخی از کرم‌های خارجی به دلیل پیشرفته بودن لابراتوارها، احتمالا از کیفیت بالاتری برخوردارند و افراد با توجه به میزان حساسیت‌های پوستشان و همچنین قدرت اقتصادی خود می‌توانند کرم مناسب پوست خود را انتخاب کنند.هرکدام از محصولات داخلی و خارجی خریدار خاص خود را دارد. بعضی‌ها ترجیح می‌دهند که از کرم‌های ضدآفتاب تولید داخل استفاده کنند. این افراد به دلیل این که به صورت موردی از این محصول استفاده می‌کنند، ترجیح می‌دهند که هزینه بالایی برای آن پرداخت نکنند و به همین دلیل مشتری کرم‌های ضدآفتاب ایرانی که ارزان تر است هستند. کسانی هم هستند که از کرم‌های ضدآفتاب خارجی و گران قیمت استفاده و گمان می‌کنند که این کرم‌ها با پوست آنها سازگارتر است.