برق هسته‌ای؛ بازگشت پس از پنجاه سال
۵۰سال قبل در این هفته، ملکه الیزابت، نخستین نیروگاه هسته‌ای غیرنظامی جهان را در کومبریا افتتاح کرد. در آن طرح دستاورد بزرگی دیده می‌شد و امیدهای فراوانی برانگیخت.
۵۰سال قبل در این هفته، ملکه الیزابت، نخستین نیروگاه هسته‌ای غیرنظامی جهان را در کومبریا افتتاح کرد. در آن طرح دستاورد بزرگی دیده می‌شد و امیدهای فراوانی برانگیخت. اما همانند بسیاری از صنایع دولتی دیگر، این پیشتازی انگلستان در تکنولوژی هسته‌ای به موفقیت تجاری بلندمدت تبدیل نگشت. در واقع کاملا برعکس اتفاق افتاد. برق هسته‌ای درس عبرتی برای عدم مداخله دولت شد و اکثریت افکار عمومی نیز آن را به عنوان پرهزینه‌ترین اشتباه سیاستمداران که اتفاق افتاده است به ریشخند می‌گرفتند. حوادث، نشتی‌ها، مشکلات دفع ضایعات این نیروگاه‌ها و ایجاد بازارهای لحظه‌ای برق کوتاه مدت (که به نفع مازاد عرضه کوتاه مدت گاز ارزان قیمت و به زیان برق با عرضه ثابت و پر هزینه هسته‌ای بود) همگی زیان‌های بی‌شمار نیروگاه‌های هسته‌ای را گوشزد می‌کردند.
در چند سال اخیر دو رویداد باعث شد تا همه چیز در غرب تغییر کند: چند برابر شدن قیمت نفت و گاز از ۱۹۹۹ تاکنون و نگرانی‌های جدید درباره امنیت انرژی.
برق هسته‌ای وارد برنامه کار و جلسات سیاستگذاران شده است، چون قیمت سوخت‌های فسیلی بسیار بالا رفته و امنیت انرژی به خطر افتاده است. سایر تحولات مثل استانداردسازی در طراحی نیروگاه‌ها، ۵۰درصد کاهش در اندازه نیروگاه‌ها و ۹۰درصد کاهش در ضایعات رادیو‌اکتیو نیروگاه‌ها نیز سرمایه‌گذاری در نیروگاه‌های هسته‌ای را جذاب‌تر و عملی‌تر در مقایسه با چند دهه قبل ساخته است. شاید انگلیسی‌ها همچنان نسبت به استفاده از برق هسته‌ای مردد باشند اما ملت‌های رو به رشدی مثل چین و هند بدون آن نمی‌توانند همچنان رشد کنند. در این ۵۰سال یک منحنی طولانی یادگیری در استفاده از برق هسته‌ای را داریم و محاسبات در مورد اقتصادی بودن نیروی برق هسته‌ای هرگز بهتر از حالا نبوده است.
