«فولاد مبنا» برای جلب رضایت و اعتماد مشتریان تلاش می‌کند

اشاره: محمدحسین دیده‌ور عضو هیات‌مدیره سازمان کارگزاران بورس فلزات تهران و مدیر عامل شرکت کارگزاری «فولاد مبنا» است. او از ابتدای راه‌اندازی بورس فلزات به مدت یکسال و نیم ریاست هیات مدیره این سازمان را بر عهده داشته و اکنون به مناسبت فرارسیدن سومین سالروز تاسیس بورس فلزات تهران با روزنامه دنیای‌اقتصاد به گفت‌وگو نشسته است. محمدحسین دیده‌ور با حدود 35سال تجربه در بازار فلزات ایران یکی از معتبرترین و شناخته‌شده‌ترین افراد فعال در این بازار می‌باشد.
او با ۵۵سال سن از موسسین شرکت تعاونی تهیه و توزیع آهن‌آلات واحد مرکز بوده و از سال ۱۳۷۴ به بعد طی ۲دوره نایب رییسی اتحادیه آهن‌آلات تهران را بر عهده دارد. محمدحسین دیده‌ور اکنون مدیر عامل صندوق قرض‌‌الحسنه صنف فروشندگان آهن‌آلات است و از ۳سال پیش که بورس فلزات تهران راه‌‌اندازی شد او یکی از یازده کارگزار موسس این بازار رسمی بود. متن گفت‌‌وگوی خبرنگار دنیا‌ی‌اقتصاد با محمدحسین دیده‌ور مدیر عامل شرکت کارگزاری فولاد مبنا و عضو هیات‌مدیره بورس فلزات تهران را در پی می‌‌‌‌‌خوانید:

آقای دیده‌ور لطفا در ابتدا شرکت کارگزاری فولاد مبنا را معرفی فرمایید.
شرکت کارگزاری فولاد مبنا یکی از یازده کارگزار عضو موسس بورس فلزات تهران است که از شهریور ماه سال ۱۳۸۲ فعالیت خود را در این بازار رسمی آغاز کرد، اما این به منزله آغاز کار شرکت در بازار فلزات نبود، زیرا این شرکت حدود ۴سال پیش از راه‌‌اندازی بورس فلزات نیز با نام شرکت‌ فولاد مبنا فعال بوده و به امر صادرات، واردات و فروش داخلی مبادرت می‌ورزیده است.
آنچه شرکت کارگزاری فولاد مبنا را از سایر شرکت‌های کارگزاری مستثنی کرده همانا قابلیت خرید آنچه در بورس فلزات عرضه می‌شود توسط آن برای مشتریانش است. تجربه زیاد و موفق دست‌اندرکاران شرکت کارگزاری فولاد مبنا در بازار فولاد به همراه شناخت مویرگی آنها از این بازار باعث شده تا شرکت کارگزاری فولاد مبنا بتواند ضمن ارتباط با یک‌هزار و ۳۰۰عضو اتحادیه فروشندگان آهن‌آلات، انبارها و مراکز خدماتی این کالا در کشور در ردیف موفق‌ترین شرکت‌های کارگزاری بورس فلزات قرار گیرد. امروز که حدود ۳سال از راه‌‌اندازی بورس فلزات تهران می‌گذرد مدیران و کارکنان شرکت کارگزاری فولاد مبنا توانسته‌‌اند به تجارب و اطلاعات حرفه‌ای خود در جهت تحقق آرمان‌های شرکت بیافزایند.
کارکنان شرکت در طول این ۳سال به خوبان و بزرگان این صنف نزدیک‌تر شدند و آنها را از اتخاذ تصمیمات صحیح مطمئن ساختند و صداقت را پیشه کارشان کردند. آنها در این مدت به مصرف‌کنندگان نهایی نزدیک‌تر گشته و توانستند تفکراتشان را به صنعت فولاد بیشتر معطوف نمایند چرا که تخصصی‌تر کردن عملکرد کارکنان شرکت کارگزاری فولاد مبنا در خصوص صنعت و بازار فولاد در سرلوحه کار شرکت قرار داشته است.
دست‌‌اندرکاران این شرکت طی ۳سال اخیر سعی کردند همواره از بوروکراسی‌های غیرضروری دوری جسته و سرویس‌دهی به مشتریان را در سرلوحه کار خویش قرار دهند.
شرکت کارگزاری فولاد مبنا موفق شد با استفاده از طراحی نرم‌افزاری جدیدتر به جمع‌آوری دقیق‌تر اطلاعات بپردازد و در این زمینه موفق‌تر از گذشته عمل نماید. اکنون مشتریان این شرکت کارگزاری توسط همکاران ما از آخرین نوسانات قیمت‌های جهانی و اخبار و مطالب سایت‌های بین‌المللی مرتبط با صنعت و بازار فولاد جهان آگاه می‌شوند تا بتوانند بهتر تصمیم بگیرند و به موقع خرید کنند. این اقدام جدید مشتریان شرکت کارگزاری فولاد مبنا را در حاشیه امن‌تری نسبت به گذشته قرار داده است.
امروز مشتریان بازار فلزات به این مهم پی برده‌اند که کار تخصصی را باید به حرفه‌ای‌های این صنف سپرد.
کارکنان شرکت کارگزاری فولاد مبنا در دومین سال عمر بورس فلزات که بازار فولاد با رکود و بحران مواجه شد توانستند با اطلاع‌رسانی صحیح و به موقع کمترین آسیب ناشی از نوسان قیمت‌ها در بازار را متوجه مشتریان خود کنند که این موضوع با توجه به حجم و آمار بالای معاملات سالانه شرکت کارگزاری فولاد مبنا در بین کارگزاران بورس فلزات حائز اهمیت و قابل تامل است.
همان‌گونه که تاکنون اعتمادسازی، اطمینان و تعهد رمز موفقیت شرکت کارگزاری فولاد مبنا در بورس فلزات بوده است از خداوند منان مسالت داریم که ما را در رسیدن به اهدافمان بیش از پیش یاری کند تا بتوانیم رضایتمندی بیشتر مشتریانمان را حاصل کنیم، زیرا شرکت کارگزاری فولاد مبنا در برابر مشتریان خود احساس تعهد و مسوولیت می‌‌کند و برای جلب رضایت آنها ازهیچ کوششی دریغ نخواهد کرد.
هم‌اکنون شرکت کارگزاری فولاد مبنا در میان سایر کارگزاران بورس فلزات به رقابت مشغول است، لطفا بفرمایید این شرکت کارگزاری تاکنون توانسته چه سهمی را از معاملات بورس فلزات تهران به خود اختصاص دهد؟
در حال حاضر حدود ۹۰درصد از معاملات بورس فلزات تهران به معاملات فولاد اختصاص دارد و شرکت کارگزاری فولاد مبنا توانسته است طی ۳سالی که از عمر بورس فلزات می‌رود به عنوان بزرگ‌ترین شرکت کارگزاری خریدار فولاد در این بازار رسمی مطرح باشد و این جایگاه حاصل سال‌ها تجربه و سابقه در بازار آهن و ارتباط مویرگی با اعضای صنف آهن‌فروش است.
در نهایت باید گفت: شرکت کارگزاری «فولاد مبنا» تخصصی‌ترین کارگزار خریدار در بورس فلزات تهران است و هدف ما در این بازار جلب رضایت مشتریان است.
با توجه به این‌که شرکت کارگزاری فولاد مبنا از جمله بزرگ‌ترین شرکت‌های کارگزاری بورس فلزات تهران است و هر روز در تالار فلزات برای مشتریان خود دست به دادوستد می‌زند فکر می‌کنید چه عواملی در نوسان قیمت فلزات در این بازار رسمی نقش دارد؟
به نظر بنده عرضه و تقاضا قیمت محصولات را در بورس فلزات تعیین می‌کند، به طوری که بورس فلزات تعیین‌کننده قیمت و تنظیم‌کننده بازار نیست و قیمت بازار را تقاضا تعیین می‌کند.
زمانی قیمت آهن آنقدر کاهش یافته بود که هرچه‌قدر کارخانجات داخلی عرضه می‌کردند خریداری نداشت، پس شرایط بازار موجب چنین وضعیتی شده بود، در نتیجه بورس فلزات تعیین‌کننده قیمت و تنظیم‌کننده بازار نیست و قیمت بازار را تقاضا تعیین می‌کند.
تالار بورس فلزات در تعیین قیمت هیچ‌گونه نقشی ندارد،‌ اما در شفاف‌سازی و واقعی شدن قیمت‌ها موثر است.
با این حال شاهد هستیم که عده‌ای بورس فلزات را عامل نوسان قیمت‌ها می‌دانند که این تفکر صحیح نیست.
بورس فلزات حدود ۳سال است که راه‌اندازی شده و خوشبختانه سال اول راه‌اندازی آن با رونق بازار جهانی فولادی همراه بود و کسی هم از معامله در این بازار شکایتی نداشت، اما دومین سال حیات بورس مصادف شد با رکود بازار جهانی فولاد و متاسفانه عده‌ای بورس فلزات را در نوسان قیمت‌ها مقصر اعلام کردند. امسال هم که سومین سال تاسیس بورس فلزات است بازار رونق جهانی و رشد قیمت‌ها را تجربه می‌کند، بنابراین شاهد هستیم که قیمت‌ها در بورس فلزات تهران تابعی از عرضه و تقاضا و شرایط بازار جهانی است که همین موضوع نشان از عدم دخالت بورس فلزات در قیمت‌گذاری‌ها دارد.
چند ماهی است که شاهد رشد قیمت‌ها در بازار فولاد هستیم فکر نمی‌کنید افزایش قیمت‌ها در این بازار به صورت تصنعی و تعمدی صورت گرفته باشد؟
اگر رشد قیمت‌‌ها در بازار فولاد ایران طی ماه‌های اخیر مصنوعی و تعمدی بود دستگاه‌های نظارتی حتما با آن برخورد می‌کردند، ولی تقریبا تمام دست‌اندرکاران این بازار و حتی دولت محترم به این نتیجه رسیده‌اند که شرایط فعلی بازار در اثر تبعیت از وضعیت بازار جهانی و رابطه میان عرضه و تقاضا به وجود آمده است. ببینید! هنوز یک اختلاف ۱۰ تا ۱۵درصدی میان قیمت‌های فولاد داخلی و نرخ‌های جهانی این کالا وجود دارد. اگرچه قیمت فولاد طی ماه‌های اخیر افزایش یافته و موجب نگرانی شده، ولی واقعیت این است که به‌رغم رشد قیمت‌ها هنوز میانگین نرخ فولاد در ایران حداقل ۱۰درصد ارزان‌تر از نرخ‌های خارجی است.
در یک نظام اقتصادی آزاد قیمت‌ها ناگزیر از تبعیت و پیروی از عرضه و تقاضا و نرخ‌های جهانی است و به همین دلیل بعید نیست قیمت‌ها در بازار فولاد باز هم افزایش یابد، اما رشد قیمت‌ها در بازار فولاد ایران تقصیر هیچکس چه دست‌اندرکاران بازار رسمی و چه فعالان غیررسمی این کالا نیست، بلکه دلایلی دارد که بازار ناچار به تبعیت از آن است و نمی‌توان کسی را در نوسان قیمت‌ها مقصر دانست.
اما بازار فولاد ایران از تئوری‌های اقتصادی تبعیت نمی‌کند و رابطه تقاضا با قیمت در آن معکوس نیست، به‌طوری که برخلاف مفاهیم علم اقتصاد تقاضا در این بازار با افزایش قیمت کاهش نمی‌یابد، در چنین شرایطی آیا باز هم می‌توان گفت: بازار فولاد فقط تابع بازار جهانی و عرضه و تقاضا است؟
همان گونه که مستحضر هستید همواره حدود ۴۰درصد نیاز داخلی به فولاد به دلیل عدم تولید کافی توسط فولادسازان از محل واردات تامین می‌شود و کارخانه‌ها هم جهت اجرای طرح‌های توسعه و افزایش تولید فولاد هنوز با مشکل اعتباری و نقدینگی مواجه هستند.
در حال حاضر بازار فولاد ایران با کمبود سالانه ۱۰میلیون تن آهن و فولاد روبه‌رو است که ریشه‌های این کمبود را باید در عدم همخوانی رشد تولید با رشد مصرف طی سال‌های گذشته و عدم صرفه واردات در شرایط کنونی دانست.
ظرفیت تولید در کارخانه ذوب‌آهن اصفهان حدود ۴۰ سال پیش متناسب با نیاز ۲۵میلیون نفری شکل گرفت، اما امروز نه تنها جمعیت ایران به بیش از ۷۰میلیون نفر رسیده، بلکه رشد مصرف فولاد در کشورهای عراق، عربستان و افغانستان هم بر بازار ایران فشار می‌آورد و به جرات می‌توان گفت: بازار فولاد ایران هم‌اکنون زیر بار نیاز یک جمعیت ۱۴۰میلیون نفری (با احتساب جمعیت کشورهای همسایه) است.
وقتی عده‌ای لب مرزها بابت فولاد و سیمان ایران حاضرند به صورت نقدی پول خوبی پرداخت کنند، بنابراین نمی‌توان انتظار داشت جلوی خروج این کالاها از کشور به راحتی گرفته شود، زیرا حتی با وجود رشد قیمت‌ها در بازار داخلی، هنوز فولاد ایرانی ارزان‌ترین فولاد خاورمیانه است.

از طرفی دیگر در چنین شرایطی که باید متناسب با این نیاز تولید داخلی افزایش یابد شاهد هستیم که نرخ شمش و بیلت در بازارهای دنیا رو به افزایش است و سنگ آهن تولید داخل هم جوابگوی نیاز کارخانه‌های فولادساز داخلی نیست به همین دلیل فقط ۴۰۰هزار تن ظرفیت تولید در کارخانه ذوب‌آهن اصفهان هنوز بلااستفاده مانده است.
مشکلات تهیه مواد اولیه گران از خارج توسط بخش خصوصی امکان تولید توسط این بخش و استفاده از ظرفیت‌های خالی کارخانه‌های غیردولتی را نمی‌دهد به طوری که قیمت تمام شده محصولات این بخش حتی از محصولات خارجی هم گران‌تر خواهد بود.
این در حالی است که رشد مصرف طی سال‌های اخیر و عدم تعادل میان عرضه و تقاضا از عوامل مهم گرانی فولاد در بازار ایران هستند. ضمن این که اگر در گذشته بازار با واردات متعادل می‌شد امروز هزینه تمام شده محصولات وارداتی فولاد از قسمت آنچه کارخانه‌های دولتی تولید می‌کنند، گران‌تر است و به همین خاطر کسی دنبال واردات هم نمی‌رود.
در چنین شرایطی آیا راهکارهایی که برای مقابله با کمبود و گرانی آهن و فولاد اندیشیده شد، صحیح بود؟
البته برای مقابله با این وضعیت راهکارهای متعددی اندیشیده شد که حاصل جلسات نمایندگان وزارت بازرگانی، تولیدکنندگان و تجار آهن‌آلات بود به طوری که قرار شد تا تصمیم نهایی در سطح وزرای مربوطه اتخاذ شود. راهکارها و پیشنهادهای مختلف در مورد آهن آلات در آن جلسات ارائه گردید.
در نهایت از اختلاف قیمتی که بین قیمت‌های داخلی و خارجی آهن وجود دارد بهره‌برداری و واردات پیشنهاد شد تا به سرعت کمبود مقطعی آهن‌آلات برطرف شود. البته نظرات و راهکارهای مختلفی در این جلسات ارائه می‌شود اما نظرات نهایی باید در سطح وزارتخانه اعمال می‌گردید. وی معتقد است: با توجه به اینکه مقداری کمبود مواد اولیه در کشور وجود دارد بهترین راهکار این بود که در شرایط فعلی برای کوتاه مدت بخشی از آهن وارد شود یعنی جمعا نظر این بود که بیلت (مواد اولیه آهن‌آلات) به سرعت وارد شود تا این امر در اشتغالزایی و رفع کمبودهای داخلی موثر باشد.
دومین راهکار این بود که دولت در شرایط فعلی شرایط و تسهیلات بانکی و تسهیلاتی نظیر سوبسید برای واردات آهن‌آلات فراهم کند. به این صورت که این تسهیلات به شخص یا فرد داده نشود و این تسهیلات روی مواد اولیه اعمال شود که ظاهرا ۳۵میلیارد تومان یارانه برای این کار منظور شد اما ظاهرا از این یارانه استفاده نشد.
در جلسه مطرح شد که به تجار و بازرگانان علاقمند به واردات فولاد با استفاده از یارانه تضمین‌هایی داده شود به این معنی که اگر واردکنندگان آهن‌ با تغییر قیمت‌هایی در داخل مواجه شوند و ضرر کنند این ضرر توسط دولت پوشش داده شود. همچنین برای طولانی مدت پیشنهاد شد که ظرفیت تولید سنگ آهن مواد اولیه افزایش یابد و از ظرفیت‌های فعلی به سرعت استفاده شود.
از سوی دیگر حتی وزارت بازرگانی پیشنهاد سهمیه‌بندی آهن را با قیمت ثابت داد که برای مدت کوتاهی اجرا و سپس تغییراتی در آن حاصل شد.
بورس فلزات هم برای اجرای طرح سهمیه‌بندی، آهن را کیلویی ۵۸۰ تومان عرضه کرد یعنی قیمت را به همان وضعیت سابق نگه داشت و برخی آهن را با این قیمت خریداری کرده و آن را در بازار آزاد با قیمت بالا به فروش رساندند که این امر رانت ایجاد کرد. این اتفاقات نشان داد که تمهیدات دولتی در خصوص سهمیه‌بندی آهن توان کاهش قیمت آهن را نداشت. مقرر شده بود ۲۵درصد آهنی که به بورس می‌آید توسط وزارت بازرگانی و براساس سهمیه‌بندی به تعاونی‌های سراسر کشور داده شود و تعاونی‌ها آهن را با ارائه پروانه ساختمانی به مردم بدهند. این در حالی بود که دلیل اصلی بحران بازار آهن کمبود آهن بود و تا زمانی که ظرفیت تولید افزایش نیابد و به واردات اقدام نشود باید انتظار افزایش بیشتر قیمت نیز داشته باشیم. دبیر کل محترم بورس فلزات هم بعدا اعلام کردند که حواله‌های وزارت بازرگانی هم از این پس با نرخ شناور تحویل خواهد شد.
باید توازن عرضه و تقاضا را موازی یکدیگر پیش برد. وزارت بازرگانی در جهت همکاری با دولت هرآنچه در توان داشت انجام داد.
تنها چاره برای رفع کمبود آهن این است که کمبود ۸۰۰هزار تن تا یک میلیون تن آهن کشور از طریق واردات تامین شود البته اینکه کشور در حال سازندگی است، موجب خوشحالی است.
تجار و بازرگانان در گذشته احساس می‌کردند واردات آهن به صرفه نیست اما شرایط فعلی برای واردات مناسب است و تجار باید برای واردات تشویق شوند.
به نظر شما راه منطقی برای جلوگیری از وقوع بحران در بازار فولاد ایران چیست؟
به‌رغم ناکافی بودن تولید داخلی، بسیاری از بانک‌های خارجی هم از نیمه دوم سال گذشته نسبت به گشایش اعتبار برای تجار ایرانی اقدام نکردند که همین امر نیز برای مدتی موجب توقف واردات فولاد شد و به عدم تعادل میان عرضه و تقاضا دامن زد. به نظر بنده تنها راه چاره برای جلوگیری از وقوع چنین وضعیتی در بازار فولاد ایران برنامه‌ریزی بلندمدت و حمایت دولت از کارخانه‌های داخلی برای اجرای طرح‌های توسعه و افزایش تولید بیشتر است.
اگر اجازه بدهید از بحث در مورد بازار فولاد خارج شویم و از تصمیم‌های سازمانی در بورس فلزات سوال کنیم. همان‌گونه که استحضار دارید در قانون جدید بازار اوراق بهادار که بورس‌های کالا را هم شامل می‌شود مبنای کار ادغام بورس‌های کالا، تشکیل کانون‌های کارگزاری و تبدیل سازمان بورس به شرکت است. نظر شما در مورد این اقدامات که قرار است به زودی انجام شود چیست؟
ابتدا در مورد ادغام بورس‌های کالایی باید بگویم:شتابزده عمل کردن در ادغام بورس‌های کالایی به صلاح نیست و ما را به نتایج لازم نمی‌رساند. اگرچه این ادغام در بحث صرفه جویی و فعالیت نظام‌مند بورس‌های کالایی، ولی در شرایط فعلی انجام چنین کاری را آن‌هم به صورت شتابزده، عملی و به صلاح نمی‌دانم.
درحالی که هنوز تکلیف بورس‌های کالایی در ماده ۵۸ قانون جدید بازار سرمایه مشخص نشده و قانون و آیین‌نامه خاصی نیز برای فعالیت این بورس‌ها وجود ندارد، چطور می‌توانیم بحث ادغام آنها را پیش بکشیم؟ برای ادغام بورس‌ها (آن‌هم نه امروز بلکه در سال‌های آتی)، در وهله اول دولت باید یک برنامه تدوین شده در خصوص فعالیت این بورس‌ها ارائه نماید.
از سویی بورس‌های کالایی موجود تبدیل به شرکت سهامی عام شده و بعد از مدتی فعالیت طبق قانون جدید بازار سرمایه به سمت ادغام حرکت نمایند.
حتی بورس فلزات نیز که به عنوان با سابقه‌ترین بورس کالایی کشور فعالیت می‌کند، آن‌طور که باید و شاید جا نیفتاده و هنوز در راه کسب تجربیات لازم است، آن وقت چطور انتظار داشته باشیم به طور سریع این بورس و سایر بورس‌ها کالای در هم ادغام شوند و مشکلی در این روند برایشان پیش نیاید.
هر بورسی الزامات و فضای فعالیت خاص خود را دارد و مبتنی بر شرایط موجود باید به کسب تجربیات لازم اقدام کند و این نیز خود به سال‌های متمادی فعالیت نیازمند است. در مورد بورس کشاورزی جلب اعتماد مردم به خصوص در حوزه‌ کشاورزی و در فضاهای روستایی و سعی به تغییر گرایش آنها از قالب‌های سنتی به مدرن، زمان بر است و لذا باید فرصت لازم را به این بورس برای کسب تجربه کافی بدهیم و بعد صحبت ادغام را پیش بکشیم. در تمام بورس‌های کالایی ادغام را باید به وقتی موکول کنیم که این بورس‌ها به اندازه کافی جا افتاده و کسب تجربه کرده باشند. اما تشکیل کانون‌های کارگزاری و تبدیل سازمان کارگزاران بورس فلزات به شرکت در راستای اجرای قانون جدید بازار اوراق بهادار لازم‌الاجرا است و با آن موافقم.
نظر حضرتعالی در مورد توسعه بورس فلزات و پذیرش کالاهای جدید در آن چیست؟
بورس فلزات یک بازار سرمایه است و طبیعی است که در چنین بازاری هیچ‌گونه محدودیتی برای خرید و فروش کالا وجود ندارد و این بورس می‌تواند نسبت به جذب کالاهای جدید اقدام کند به طوری که در آینده شاهد ورود فلزات دیگر و همچنین سیمان به این بورس باشیم. ما هنوز امیدواریم که سیمان وارد بورس فلزات شود زیرا معتقدیم قیمت واقعی سیمان در تالار بورس فلزات مشخص خواهد شد. بارها اعلام کرده‌ایم مشکلی برای ورود سیمان به بورس فلزات نداریم. تنها مجری بورس فلزات هستیم و هرزمان که دولت صلاح بداند سیمان وارد بورس شود مشکلی نداریم. مصلحت‌اندیشی این امر به عهده دولت است وگرنه در اجرا هیچ مشکلی وجود ندارد. اگر سیمان به بورس وارد شود طبعا، شفاف‌سازی قیمت‌ها که کار اصلی تالار بورس فلزات است، در مورد سیمان هم صورت می‌گیرد یعنی قیمت واقعی را روشن خواهد کرد.
در بخش توسعه بازار فلزات هم باید عرض کنم در حال حاضر سالانه بیش از ۲۰هزار میلیارد تومان فلز در کشور خرید و فروش می‌شود که بورس فلزات تاکنون توانسته است بیش از ۵هزار میلیارد تومان از این حجم را جذب کند و فکر می‌کنم این جذب روند صعودی دارد و به زودی از مرز ۱۰هزار میلیارد تومان خواهد گذشت.
به عنوان عضو هیات‌مدیره بورس فلزات و کسی که مدت‌ها رییس هیات‌مدیره این بورس بوده‌اید، عملکرد این بازار رسمی را طی ۳سالی که از عمر آن می‌گذرد چگونه ارزیابی می‌کنید؟
به نظر بنده راه‌اندازی بورس فلزات باعث شد تا صنعت فولاد و سایر صنایع فلزات کشور نابود نشوند و با واقعی شدن قیمت‌ها بتوانند طرح‌های توسعه خود را اجرا و از میزان وابستگی بازار به واردات کم کنند زیرا نظام سهمیه‌ای و قیمت‌های تثبیتی در گذشته رانت و فساد ایجاد کرده بود و هر کسی که در آن شرایط به حواله‌های دولتی دسترسی داشت، می‌توانست از رانت استفاده کند و به ثروت های بادآورده دست یابد و به دنبال آن به‌دلیل ترس و نگرانی از تعقیبات بعدی سرمایه‌ها را از کشورها خارج کند اما بورس فلزات طی ۳سال حیات خود بساط رانت و رانت‌خواری را در بازار فلزات ایران جمع کرد و باعث شد صدها میلیارد تومان سود حاشیه بازار که قبل از آن عاید دلالان می‌شود دوباره جذب کارخانه‌ها شود و درنهایت امکان وصول مالیات خفته جمهوری اسلامی ایران از این درآمد شفاف فراهم گردد.